Ernst von Ihne
 Ernst von Ihne | |
| Imię i nazwisko |
Ernst Eberhard Ihne |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość |
niemiecka |
| Alma Mater |
Politechnika w Karlsruhe, |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka | |
| Ważne dzieła | |
|
Muzeum Bodego, | |
| Nagrody | |
|
Wielki Złoty Medal za Sztukę | |
Ernst von Ihne, właściwie Ernst Eberhard Ihne, od 1906 roku Ernst Eberhard von Ihne (ur. 23 maja 1848 w Elberfeld, zm. 21 kwietnia 1917 w Berlinie) – niemiecki architekt, przedstawiciel historyzmu, projektujący przede wszystkim w formach neorenesansowych i neobarokowych. Był architektem dworskim cesarzy Fryderyka III i Wilhelma II[1].
Do jego najważniejszych realizacji należą Kaiser-Friedrich-Museum i dawna Królewska Biblioteka w Berlinie, Zamek Friedrichshof w Kronberg im Taunus oraz Pałac Kawalera w Świerklańcu[1][2].
Życiorys
Ernst Eberhard Ihne urodził się w Elberfeld, współcześnie będącym częścią Wuppertalu. Był synem historyka i filologa klasycznego Wilhelma Ihnego[1].
Studiował w szkole technicznej w Karlsruhe, następnie w Berlińskiej Akademii Budownictwa oraz w paryskiej École des Beaux-Arts[1].
W 1877 roku założył w Berlinie wspólnie z Paulem Stegmüllerem biuro architektoniczne. Pracownia projektowała rezydencje, wille, domy wiejskie i elementy wyposażenia wnętrz. Ihne należał również do grona założycieli berlińskiego stowarzyszenia architektów[1][2].
W początkowym okresie działalności posługiwał się przede wszystkim formami nawiązującymi do niemieckiego renesansu, uzupełnianymi wpływami francuskimi i angielskimi. W późniejszych projektach coraz częściej stosował monumentalne rozwiązania neobarokowe, charakterystyczne dla oficjalnej architektury epoki wilhelmińskiej[1].
Kariera dworska
Do pierwszych większych realizacji Ihnego należał Nowy Zamek Myśliwski w Hummelshain, projektowany wspólnie z Paulem Stegmüllerem i wzniesiony w latach 1878–1885. W latach 1886–1887 powstało według jego projektu kasyno oficerskie Pułku Huzarów Gwardii w Poczdamie[1].
W 1888 roku cesarz Fryderyk III mianował go architektem dworskim. W tym samym roku Ihne otrzymał zlecenie zaprojektowania zamku Friedrichshof dla cesarzowej Wiktorii, wdowy po Fryderyku III[1].
Za panowania Wilhelma II projektował budynki dworskie, rezydencjonalne, muzealne, biblioteczne i naukowe. Do najważniejszych zleceń państwowych należały Kaiser-Friedrich-Museum oraz Królewska Biblioteka w Berlinie[1][3].
W 1896 roku otrzymał tytuł tajnego nadradcy budowlanego. W 1906 roku Wilhelm II nadał mu dziedziczne szlachectwo, od którego czasu architekt używał nazwiska von Ihne. W 1912 roku został rzeczywistym tajnym nadradcą budowlanym, a w 1913 roku otrzymał Wielki Złoty Medal za Sztukę[1][2].
Zmarł 21 kwietnia 1917 roku w Berlinie[1].
Twórczość
Charakterystyka
Twórczość Ihnego należała do nurtu historyzmu. Architekt czerpał z form renesansowych, barokowych i klasycyzujących, dostosowując je do funkcji budynków oraz oczekiwań dworu, państwa i prywatnych zleceniodawców[1].
W jego wczesnych realizacjach dominowały odwołania do niemieckiego renesansu oraz architektury francuskiej. W projektach państwowych i dworskich z przełomu XIX i XX wieku przeważały monumentalne formy neobarokowe. W architekturze rezydencjonalnej wykorzystywał także rozwiązania inspirowane francuskimi pałacami i angielskimi domami wiejskimi[1].
Muzeum Bodego
Jednym z najważniejszych dzieł architekta było Kaiser-Friedrich-Museum, obecnie Muzeum Bodego, wybudowane na północnym krańcu Wyspy Muzeów w Berlinie. Budynek zamówił Wilhelm II jako upamiętnienie Fryderyka III[3].
Muzeum wzniesiono na nieregularnej, trójkątnej parceli otoczonej wodami Sprewy. Ihne ukształtował monumentalną bryłę z kopułą ponad częścią wejściową, dostosowując układ budynku do zwężającego się cypla wyspy[3].
Królewska Biblioteka w Berlinie
Ihne zaprojektował także gmach Królewskiej Biblioteki przy Unter den Linden, będący współcześnie częścią Biblioteki Państwowej w Berlinie. Budynek należał do największych inwestycji publicznych realizowanych w Berlinie w końcowym okresie Cesarstwa Niemieckiego[1].
Architektura rezydencjonalna
W dorobku Ihnego znajdowały się liczne pałace, wille i domy wiejskie projektowane dla dworu, arystokracji oraz zamożnego mieszczaństwa. Do ważniejszych realizacji należały zamek Friedrichshof w Kronberg im Taunus, rozbudowa Palais Schaumburg w Bonn oraz Villa Bonn we Frankfurcie nad Menem[1].
Pałac Kawalera w Świerklańcu
W latach 1903–1906 według projektu Ihnego wzniesiono Pałac Kawalera w Świerklańcu. Inwestorem był Guido Henckel von Donnersmarck, właściciel tamtejszego zespołu rezydencjonalnego[4][5].
Budynek przeznaczono na dom gościnny dla osób odwiedzających rezydencję Donnersmarcków. Został zaprojektowany w formach neobarokowych, z odniesieniami do francuskiej architektury rezydencjonalnej. Ma zwartą, dwukondygnacyjną bryłę, ceglane elewacje z jasnym detalem kamieniarskim oraz dach mansardowy[4][5].
Ważniejsze dzieła
- Nowy Zamek Myśliwski w Hummelshain, 1878–1885, wspólnie z Paulem Stegmüllerem[1];
- kasyno oficerskie Pułku Huzarów Gwardii w Poczdamie, 1886–1887[1];
- Zamek Friedrichshof w Kronberg im Taunus, od 1888[1];
- rozbudowa Palais Schaumburg w Bonn, od 1894[1];
- Villa Bonn we Frankfurcie nad Menem, 1895–1897[1];
- Kaiser-Friedrich-Museum, obecnie Muzeum Bodego w Berlinie, 1898–1904[3];
- Pałac Kawalera w Świerklańcu, 1903–1906[4];
- Królewska Biblioteka w Berlinie, obecnie część Biblioteki Państwowej w Berlinie, 1903–1914[1];
- budynki instytutów Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft w Berlinie-Dahlem[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Ihne, Ernst Eberhard von. Deutsche Biographie. [dostęp 2026-07-10].
- 1 2 3 Ernst von Ihne. Berliner Monatsschrift. [dostęp 2026-07-10].
- 1 2 3 4 Gebäude. Staatliche Museen zu Berlin, Bode-Museum. [dostęp 2026-07-10]. (niem.).
- 1 2 3 Historia Pałacu Kawalera. Gmina Świerklaniec. [dostęp 2026-07-10].
- 1 2 Pałac Kawalera w Świerklańcu. Śląskie. Informacja Turystyczna. [dostęp 2026-07-10].
Bibliografia
- Oliver Sander, Die Rekonstruktion des Architektennachlasses von Ernst v. Ihne (1848–1917), rozprawa doktorska, Humboldt-Universität zu Berlin, Berlin 2000.