Zamek Friedrichshof
 Zamek Friedrichshof, obecnie Schlosshotel Kronberg | |
| Państwo | |
|---|---|
| Kraj związkowy | |
| Miejscowość | |
| Adres |
Hainstraße 25 |
| Typ budynku |
rezydencja pałacowa, obecnie hotel |
| Styl architektoniczny |
historyzm, styl Tudorów, neorenesans |
| Architekt | |
| Inwestor | |
| Rozpoczęcie budowy |
1889 |
| Ukończenie budowy |
1893 |
| Ważniejsze przebudowy |
adaptacja hotelowa po 1953; odbudowa po pożarze w 1967 |
| Zniszczono |
częściowo uszkodzony w pożarze 8 marca 1967 |
| Odbudowano |
po 1967 |
| Pierwszy właściciel |
Wiktoria, cesarzowa Fryderykowa |
| Kolejni właściciele |
Małgorzata Pruska, dom heski |
| Obecny właściciel |
dom heski |
Położenie na mapie Niemiec  | |
| 50°11′20″N 8°30′36″E/50,188889 8,510000 | |
| Strona internetowa | |
Zamek Friedrichshof (niem. Schloss Friedrichshof), od 1954 roku funkcjonujący jako Schlosshotel Kronberg – historyzująca rezydencja w Kronberg im Taunus, w kraju związkowym Hesja, w Niemczech. Została wzniesiona w latach 1889–1893 jako siedziba wdowia Wiktorii, cesarzowej Fryderykowej, najstarszej córki królowej Wiktorii i wdowy po cesarzu Fryderyku III[1].
Projekt rezydencji opracował Ernst von Ihne, mianowany w 1888 roku architektem dworskim. Budowla łączy formy angielskiej architektury epoki Tudorów z elementami niemieckiego i włoskiego renesansu[2]. Od połowy XX wieku w zamku działa hotel[3].
Położenie
Rezydencja znajduje się w południowej części Kronberg im Taunus, na stokach pasma Taunus, na północny zachód od Frankfurtu nad Menem. Otacza ją rozległy park krajobrazowy, stanowiący integralną część historycznego założenia[1].
Teren zakupiony przez cesarzową obejmował około 100 mórg oraz istniejącą wcześniej willę Schönbusch[1].
Nazwa
Nazwę Friedrichshof nadano rezydencji na pamiątkę Fryderyka III, zmarłego w 1888 roku po trwającym 99 dni panowaniu[1].
Po otwarciu w budynku hotelu w 1954 roku wprowadzono nazwę Schlosshotel Kronberg. Historyczna nazwa Friedrichshof pozostaje stosowana w odniesieniu do samej rezydencji.
Historia
Powstanie rezydencji
Po śmierci męża w 1888 roku cesarzowa Wiktoria zdecydowała się na budowę własnej siedziby wdowiej. 28 września 1888 roku nabyła w Kronbergu posiadłość należącą wcześniej do spadkobierców frankfurckiego bankiera i kupca Jacques’a Reißa[1].
Budowę umożliwił m.in. zapis testamentowy Marii Brignole Sale De Ferrari, księżnej Galliera, która pozostawiła cesarzowej pięć milionów franków[1].
Projekt powierzono Ernstowi Ihnemu. Zlecenie należało do pierwszych dużych realizacji architekta po jego nominacji na stanowisko architekta dworskiego[2].
Budowa i wyposażenie
Prace budowlane prowadzono w latach 1889–1893. Rezydencję wyposażono w centralne ogrzewanie, oświetlenie elektryczne oraz windę towarową[1].
Na potrzeby Friedrichshofu firma Siemens & Halske wybudowała w pobliżu elektrownię opalaną węglem, wytwarzającą prąd trójfazowy dla pałacu[1].
Cesarzowa Wiktoria zamieszkiwała w Friedrichshof do śmierci w 1901 roku. Rezydencja pełniła funkcję prywatnego domu, miejsca spotkań rodzinnych oraz siedziby zbiorów sztuki i pamiątek związanych z Fryderykiem III.
Własność domu heskiego
Po śmierci cesarzowej majątek odziedziczyła jej najmłodsza córka Małgorzata Pruska, żona landgrafa Fryderyka Karola Heskiego. Spadek obejmował budynek, park, wyposażenie, kolekcje artystyczne i archiwalia.
Zgodnie z wolą cesarzowej rezydencja miała zostać zachowana wraz z parkiem i wyposażeniem. W 1928 roku została włączona do fundacji rodzinnej domu heskiego[1].
Okres powojenny i hotel
Po zakończeniu II wojny światowej zamek został zajęty przez wojska amerykańskie. W 1953 roku przekazano go ponownie domowi heskiemu[1].
Po przeprowadzeniu remontu i adaptacji budynek otwarto w 1954 roku jako Schlosshotel Kronberg[3].
8 marca 1967 roku pożar uszkodził dach i górną kondygnację, szczególnie w części gospodarczej. Po przeprowadzeniu prac naprawczych działalność hotelowa była kontynuowana[1].
Architektura
Friedrichshof jest rozległą rezydencją historyzującą, w której połączono formy angielskiego stylu Tudorów, niemieckiego renesansu oraz włoskiej architektury renesansowej[2].
Budowla składa się z reprezentacyjnej części mieszkalnej i przylegającego zaplecza gospodarczego. Jej bryłę urozmaicają wieże, szczyty, ryzality oraz zróżnicowane połacie dachowe.
Elewacje części reprezentacyjnej wykonano z kamienia. W zabudowie gospodarczej zastosowano również konstrukcję ryglową, nawiązującą do tradycyjnej architektury Hesji i Frankonii.
Charakterystycznym elementem wnętrza jest centralna hala utrzymana w tradycji angielskich domów wiejskich. Pełniła funkcję głównej przestrzeni komunikacyjnej i reprezentacyjnej rezydencji.
Wnętrza i zbiory
Wnętrza urządzono jako połączenie prywatnej siedziby i rezydencji o charakterze reprezentacyjnym. Cesarzowa Wiktoria zgromadziła w Friedrichshof dzieła sztuki, książki, meble, pamiątki rodzinne oraz przedmioty związane z cesarzem Fryderykiem III[1].
Część historycznego wyposażenia i kolekcji zachowała się w pomieszczeniach wykorzystywanych przez hotel[1].
Park
Zamek otacza park krajobrazowy, którego kompozycję powiązano z osiami widokowymi rezydencji. Założenie obejmuje rozległe trawniki, skupiska drzew, drogi spacerowe i ogrody.
Na części terenu funkcjonuje pole golfowe związane z kompleksem hotelowym.
Współczesne użytkowanie
Od 1954 roku rezydencja pełni funkcję hotelu. W historycznych wnętrzach znajdują się pokoje hotelowe, sale reprezentacyjne, pomieszczenia gastronomiczne i przestrzenie przeznaczone do organizacji wydarzeń[3].
Obiekt pozostaje własnością domu heskiego.
Przypisy
Bibliografia
- Johannes Martin Müller, „Schloss Friedrichshof im Taunus. Der Witwensitz der Kaiserin Friedrich und seine räumlichen Bedeutungsebenen”, „Denkmalpflege & Kulturgeschichte”, 2020, nr 4, s. 20–26.
- Rolf Müller (red.), Schlösser, Burgen, alte Mauern, Wiesbaden 1990, s. 222–224, ISBN 3-89214-017-0.
- Claudia Schneider, Schloß Friedrichshof, praca magisterska, Frankfurt nad Menem 1983.