Eugeniusz Ślaski
 | |
 generał brygady | |
| Data i miejsce urodzenia |
12 stycznia 1873 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 października 1935 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
do 1927 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca dywizji |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  | |
Eugeniusz Ślaski[a] (ur. 31 grudnia 1872?/12 stycznia 1873 w majątku Tadulin, zm. 24 października 1935 w Glinczu) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 12 stycznia 1873 w majątku Tadulin, w ówczesnym powiecie lepelskim guberni witebskiej, w rodzinie szlacheckiej Marcina i Leonidy z Demidowiczów-Demideckiej[4][5][6][7]. Był starszym bratem Mieczysława (1878–1935), podpułkownika uzbrojenia inżyniera Wojska Polskiego[8].
W 1895 ukończył Jelizawietgradzką Szkołę Junkrów Kawalerii i został mianowany podporucznikiem służby zawodowej w Armii Imperium Rosyjskiego. W trakcie I wojny światowej awansował na podpułkownika.
W październiku 1917 przeszedł do I Korpusu Polskiego, gdzie był najpierw dowódcą 3 szwadronu, a następnie dywizjonu 2 pułku ułanów[9]. Wyróżnił się 30 stycznia?/12 lutego 1918 w walce o wieś Puzyrki, w której dowodził czterema szwadronami pułku z karabinami maszynowymi i baterią artylerii[10][b]. 19 sierpnia 1921 były dowódca 2 pułku ułanów, generał podporucznik Stefan Suszyński sporządził wniosek na jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari[12].
17 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem od dnia 20 września 1916 i przydzielony z dniem 12 listopada 1918 do 2 pułku ułanów[13][14]. W czasie wojny z bolszewikami dowodził kolejno: Pułkiem Jazdy Tatarskiej (od 27 kwietnia 1919)[15], 13 pułkiem ułanów i IX Brygadą Jazdy.
9 sierpnia 1920 został okręgowym inspektorem jazdy w Dowództwie Okręgu Generalnego „Łódź”[16]. Od października 1920 był dowódcą IX Brygady Jazdy. Od września 1921 dowodził IV Brygadą Jazdy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 25 pułk ułanów[17]. Z dniem 15 maja 1923 został mianowany szefem Departamentu II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych[18][19].
31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 4. lokatą w korpusie generałów[20].
29 kwietnia 1924 kierowany przez niego departament został przemianowany na Departament II Kawalerii[21]. 1 czerwca tego został mianowany dowódcą 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie[22][1]. 15 października 1925 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[23]. W grudniu 1925 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie z równoczesnym czasowym powierzeniem obowiązków zastępcy dowódcy okręgu korpusu[24]. 6 maja 1926 został mianowany dowódcą 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Starogardzie[25]. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 został przeniesiony w stan spoczynku[26][27]. Na emeryturze zamieszkał w Glinczu[28]. Tam 24 października 1935 zmarł[5]. Pochowany w Żukowie.
Był żonaty z Zofią z Krajowskich, z którą miał dwóch synów" Witolda (ur. 1913) i Ryszarda (ur. 1922)[29].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6692 – 10 maja 1922[30][31][32][33]
- Medal Zwycięstwa[34]
23 maja 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[35][36].
Awanse
- chorąży – 1893
- podporucznik – 1897
- porucznik – 1900
- rotmistrz – 1907
- podpułkownik – 1917
Uwagi
- ↑ W latach 20. XX w. w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Eugeniusz I Ślaski”[1], w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie Eugeniusza II Ślaskiego (ur. 27 lipca 1899), porucznika 5 dywizjonu samochodowego[2], a później porucznika pospolitego ruszenia[3].
- ↑ Odmienną wersję przedstawił Władysław Seweryn Herkner[11].
Przypisy
- 1 2 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 81, 118.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 921, 932.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 287, 907.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 5, 20.
- 1 2 Stawecki 1994 ↓, s. 329.
- ↑ Список (по старшинству в чинах) генералам, штаб и обер-офицерам и классным чиновникам Елисаветградского кавалерийского училища. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2026-07-16]. (ros.).
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322, tu 13 stycznia 1873.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 363, 1017.
- ↑ Herkner 1929 ↓, s. 6.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 10.
- ↑ Herkner 1929 ↓, s. 9.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 9, 11.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 39.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 3 z 14 stycznia 1919, poz. 126.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 61 z 3 czerwca 1919, poz. 1937.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 20.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 1 maja 1923, s. 279.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 17, 649, 675.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 165.
- ↑ Czarnecka 2005 ↓, s. 115.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924, s. 309.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925, s. 569.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 137 z 28 grudnia 1925, s. 744.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 6 maja 1926, s. 136.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927, s. 37, 44.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 880.
- ↑ Bartosz Gondek Stepowy generał na kaszubskim cmentarzu, trojmiasto.wyborcza.pl 04.11.2016
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 457.
- ↑ Herkner 1929 ↓, s. 39.
- ↑ Odznaczenia korpusów i oddziałów wschodnich., „Żołnierz Polski” (23 (302)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 4 czerwca 1922, s. 16 [dostęp 2025-11-13], Cytat: Slaski Eugenjusz.
- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 213.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 20 kwietnia 1925, s. 210.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-16].
- ↑ Kolekcja ↓, s. 16.
Bibliografia
- Eugeniusz Ślaski. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.544 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-16].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Regina Czarnecka. Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918-1921. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 27, 2005. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe. ISSN 0137-5547.
- Władysław Seweryn Herkner: Zarys historji wojennej 2-go pułku ułanów grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 41-42. ISBN 83-04-03364-X.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.