Powiat lepelski
Powiat lub ujezd lepelski – dawny powiat funkcjonujący w latach 1776–1796 i 1802–1924 na terytorium Imperium Rosyjskiego. Siedziba powiatu znajdowała się w Leplu.
Powiat powstał krótko po I rozbiorze Polski z części obszaru województwa połockiego. Stanowił początkowo część guberni połockiej (1793–1796), a następnie guberni witebskiej (1802–1918) oraz Białoruskiej SRR (1919–1924), od 1922 w ZSRR. Pod koniec istnienia, w latach 1923–1924, nazywał się powiat boczejkowski z siedzibą w Boczejkowie.
9 lutego 1920, pod polskim Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich, z części terenów powiatów lepelskiego i połockiego (4 rejony obejmujące 12 gmin[1]) utworzono efemeryczny polski powiat lepelski z tymczasową siedzibą w Kubliczach, który wszedł w skład okręgu mińskiego[2].
Ponadto, część powiatu lepelskiego (gmina Orzechowno) znajdowała się w Polsce w latach 1920–1923[3][4].
Obecnie jego dawny obszar znajduje się w granicach Białorusi. Na jego terenie dziś leżą następujące rejony:
Przypisy
- ↑ Organizacja słuzby bezpieczeństwa w Okręgu Mińskim Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich
- ↑ Dz. Urz. ZCZW z 1920 r. Nr 9, poz. 149.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VII - Część II - Ziemia Wileńska – Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923
- ↑ Dz. U. z 1923 r. Nr 28, poz. 172 (ISAP)
Linki zewnętrzne
- Powiat lepelski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 150.