Eugeniusz Dembicki
| Data i miejsce urodzenia |
18 grudnia 1929 |
|---|---|
| profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: budownictwo morskie i fundamentowanie | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1962 |
| Habilitacja |
1965 |
| Profesura |
1971 |
| Doktor honoris causa Politechnika Wrocławska – 1999 Politechnika Łódzka – 2008 | |
| Odznaczenia | |
        | |
Eugeniusz Wiesław Dembicki (ur. 18 grudnia 1929 w Wielkich Walichnowach) – polski przedstawiciel nauk technicznych, specjalizujący się w budownictwie morskim i fundamentowaniu.
Życiorys
Syn Franciszka[1]. W 1956 ukończył studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Gdańskiej. Stopień doktora uzyskał w 1962 na Wydziale Nauk Ścisłych Université Joseph Fourier w Grenoble, a doktora habilitowanego w 1965 na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej. Na stanowisko docenta został powołany w 1966, tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1971, tytuł profesora zwyczajnego w 1977[2].
Pracował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej (obecnie Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska). Od 1967 kierownik Katedry (Zakładu) Geotechniki. W latach 1971–1975 był dyrektorem Instytutu Hydrotechniki, a w latach 1984–1987 pełnił funkcję rektora Politechniki Gdańskiej. Jako profesor nominowany prowadził wykłady na wielu uniwersytetach – w Grenoble, Rouen, Zagrzebiu, Kassel, Turynie, Wollongong, Poitiers, Wyższej Szkole Mechaniki w Nantes i w Instytucie Państwowym Nauk Stosowanych w Lyonie.
Zajmował się geotechniką, jego badania dotyczyły zagadnień mechaniki gruntów i fundamentowania. Organizator i kierownik Studium Doktoranckiego „Geotechnika w Budownictwie i Ochronie Środowiska”. 27 października 1992 został wybrany na stanowisko Prezydenta Polskiego Komitetu Geotechniki[3].
Jest założycielem (1979) i redaktorem naczelnym czasopisma „Inżynieria Morska”, przekształconego w 1991 w „Inżynierię Morską i Geotechnikę”[2].
Na emeryturę przeszedł w roku 2000.
Mąż Haliny (ur. 1934) z domu Trajtler, lekarza stomatologa, bezdzietny[4].
Najważniejsze prace
Opublikował ok. 150 rozpraw o charakterze naukowym, jest także autorem/współautorem:
- Une méthode d'approximation non linéaire de résolution des problèmes d'équilibre limite des milieux cohérents, (Paris 1964)
- Przybliżone metody wyznaczania, pola naprężeń w gruncie w stanie granicznym (Wrocław 1969)
- Stany graniczne gruntów. Teoria i zastosowanie (Gdańsk 1970)
- Wybrane zagadnienia fundamentowania budowli hydrotechnicznych (1974, wspólnie z Andrzejem Tejchmanem, ISBN 83-01-03073-9)
- Stateczność pojedynczych fundamentów blokowych oraz słupowych z płytami poprzecznymi (1976, redakcja, ISBN 83-01-00244-1)
- Parcie, odpór i nośność gruntu (1979, ISBN 83-213-2965-9)
- Zagadnienia geotechniczne budowli morskich (1987, ISBN 83-215-2525-3)
- Fundamentowanie: projektowanie i wykonawstwo (1988, redakcja, ISBN 83-213-3365-6)
- Geotechnics in civil engineering: XI National Conference on Soil Mechanics and Foundation Engineering (1997, redakcja materiałów konferencyjnych, ISBN 83-907088-3-3)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1999)[5]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1993)[1]
- Krzyż Kawalerski Orderu odrodzenia Polski (1974)
- Złoty Medal za Zasługi Politechniki Gdańskiej[2]
- Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 2005)[6]
- Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja, 1998)
- Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja, 1992)[7]
- Komandor Orderu Palm Akademickich (Francja, 1986)
- Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja, 1982)
Źródło:[4].
Nagrody i wyróżnienia
- Nagroda Towarzystwa Maxa Plancka za badania naukowe w 1991 (1992)[8]
- Nagroda Międzynarodowego Komitetu Wielkich Sieci Elektrycznych, CIGRE[9]
- Doktoraty honoris causa:
- Université Joseph Fourier w Grenoble (1987)
- Politechnika Wrocławska (1999)[10]
- Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (2003)
- Politechnika Łódzka (2008)[11]
- Politechnika Białostocka (2013)
- Honorowy Profesor Emeritus Politechniki Gdańskiej (2015)
Źródło:[2].
Przypisy
- 1 2 M.P. z 1993 r. Nr 66, poz. 585 (ISAP) „za wybitne zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej”.
- 1 2 3 4 Dembicki Eugeniusz | Politechnika Gdańska [online], pg.edu.pl [dostęp 2026-02-23].
- ↑ Informacje. „Serwis Informacyjny Politechniki Gdańskiej”. Nr 27, s. 1, 22 grudnia 1992. Gdańsk: Politechnika Gdańska. [dostęp 2026-02-25].
- 1 2 DEMBICKI EUGENIUSZ WIESŁAW, rektor Politechniki Gdańskiej – Encyklopedia Gdańska [online], gdansk.gedanopedia.pl [dostęp 2026-02-23].
- ↑ Ordery i odznaczenia’99 dla pracowników Politechniki Gdańskiej. „Serwis Informacyjny Politechniki Gdańskiej”. Nr 81, s. 1, 25 września 1999. Gdańsk: Politechnika Gdańska. [dostęp 2026-02-19].
- ↑ Ordery, Krzyże Zasługi i Medale KEN. „Serwis Informacyjny Politechniki Gdańskiej”. Nr 112, s. 2, 28 września 2005. Gdańsk: Politechnika Gdańska. [dostęp 2026-02-19].
- ↑ Informacje. „Serwis Informacyjny Politechniki Gdańskiej”. Nr 24, s. 1, 29 września 1992. Gdańsk: Politechnika Gdańska. [dostęp 2026-02-24].
- ↑ Informacje. „Serwis Informacyjny Politechniki Gdańskiej”. Nr 15, s. 1, 17 stycznia 1992. Gdańsk: Politechnika Gdańska. [dostęp 2026-02-23].
- ↑ Profesor zw. dr hab. inż. Eugeniusz Dembicki [dostęp 2026-02-23].
- ↑ ’’Tytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską. portal.pwr.wroc.pl. [dostęp 2011-02-23].
- ↑ ’’Doktoraty honoris causa w PŁ. p.lodz.pl. [dostęp 2011-02-23].
Bibliografia
- Prof. zw. dr hab. in Eugeniusz Dembicki, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2008-11-04].
- Prof. Eugeniusz Dembicki, Pryzmat, nr 123
- Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom I: A–G (redaktor naukowy Janusz Kapuścik), Warszawa [1998], s. 296 (z fotografią)