Félix Duquesnel
 Félix Duquesnel (aut. Nadar) | |
| Data i miejsce urodzenia |
2 lipca 1832 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
28 kwietnia 1915 |
| Zawód, zajęcie | |
Félix Henri Duquesnel (ur. 2 lipca 1832 w Paryżu, zm. 28 kwietnia 1915 tamże) – francuski dziennikarz, dramaturg, powieściopisarz i dyrektor teatrów.
Studiował w paryskim collège Rollin, następnie na Wydziale Prawa, po czym został przyjęty do palestry, lecz szybko ją porzucił, by zająć się dziennikarstwem. Pracował m.in. w „L’Illustration”, „Je sais tout” i „Le Gaulois”[1]. Był też dyrektorem Théâtre de l’Odéon od 1866, Théâtre du Châtelet (wraz z Émile’em Rochardem) (1880–1882) oraz Théâtre de la Porte Saint-Martin od 1884 do 1893. Napisane przezeń sztuki wystawiano na najważniejszych paryskich scenach jego czasów, w tym w Théâtre Sarah-Bernhardt, Théâtre du Vaudeville i Théâtre des Capucines[1].
Twórczość
Sztuki
- 1903: La Peur (jednoaktowa komedia)
- 1906: La maîtresse de piano (sztuka w pięciu aktach i sześciu scenach poprzedzona prologiem, wraz z André Barde)
- 1907: Patachon (czteroaktowa komedia, wspólnie z Maurice’em Hennequin)
- 1907: Le Cavalier Pioche (sztuka jednoaktowa)
- 1909: La Saison russe à Paris
- 1911: Sa fille (czteroaktowa komedia, wraz z Barde)
Powieści
- 1895: Le Roman d’une fleuriste, Ollendorff
- 1904: Contes des dix mille et deux nuits, Flammarion
- 1905: Le Mystère de Gaude, Calmann-Lévy
- 1908: Monsieur Roussignac, policier, Juven
- 1910: À la flamme de Paris, Fasquelle
- 1913: La Bande des habits noirs, Fasquelle
Inne
- 1897: L’alphabet rationnel, étude sur l’alphabétisme et la graphie de la langue française, Delagrave
- 1922: Souvenirs littéraires: George Sand, Alexandre Dumas, souvenirs intimes, Plon-Nourrit (wyd. pośmiertnie)
Przypisy
- 1 2 Elsa de Lavergne: La naissance du roman policier français: du Second Empire à la Première Guerre mondiale. Éditions Classiques Garnier, 2009, s. 320. ISBN 978-2-8124-0028-5. (fr.).