FP-5 Flamingo

FP-5 „Flamingo”

Państwo	Ukraina
Producent	Fire Point
Rodzaj	naziemnego bazowania pocisk manewrujący
Czas służby	2025–obecnie
Wejście do służby	2025
Użycie bojowe	wojna rosyjsko-ukraińska
Wymiary
Długość	12–14 m (39–46 ft)[1]
Masa	6000 kg (6,0 t)
Rozpiętość	6 m (20 ft)
Parametry techniczne
Napęd	turbowentylatorowy AI-25TL; dopalacz na paliwo stałe
Prędkość	maksymalnie 950 km/h; przelotowo 850–900 km/h[1]
Zasięg	3000 km (1900 mi)[2]
Pułap max.	5000 m (16 000 ft)
Naprowadzanie	GPS/GNSS z zapasowym INS
Parametry użytkowe
Celność	CEP: 14 m (46 ft)[3]
Głowica	głowica bojowa
Masa głowicy	1150 kg (2540 lb)[4]

FP-5 „Flamingo” (ukr. Фламі́нго, translit. Flaminho; uk ( odsłuchaj)) – ukraiński pocisk manewrujący naziemnego bazowania, opracowany przez firmę zbrojeniową Fire Point^[2]. Pocisk ujawniono 18 sierpnia 2025; ma być wyposażony w głowicę bojową o masie 1150 kg (2540 lb) i mieć zasięg 3000 km (1900 mi)^[2][5]. Według doniesień pocisk jest produkowany seryjnie, a celem ma być produkcja 210 sztuk miesięcznie^[2][6][3].

Fire Point – ukraiński startup zbrojeniowy założony przez grupę znajomych bez wojskowego doświadczenia, m.in. z branż budowlanej, projektowania gier i architektury – rozpoczął prace nad FP-5 „Flamingo” po rozpoczęciu w 2022 rosyjskiej pełnoskalowej inwazji na Ukrainę^[3]. Pocisk po raz pierwszy publicznie pokazano 17 sierpnia 2025, gdy fotoreporter Associated Press Efrem Łukacki sfotografował próbne odpalenie w ukrytym ośrodku na południu Ukrainy^[3][7]. W wystąpieniu 20 sierpnia 2025 prezydent Wołodymyr Zełenski ogłosił rozpoczęcie produkcji seryjnej i nazwał go „najbardziej udanym pociskiem, jaki mamy”^[6][3][8].

Według Associated Press przydomek „Flamingo” miał się wziąć stąd, że wczesne egzemplarze produkcyjne miały różowy kolor z powodu błędu w fabryce^[3]. Miało to zostać zakwestionowane przez dyrektora technicznego (CTO) Fire Point^[9]. Z kolei The Economist i Politico podawały, że nazwa miała podkreślać rolę kobiet na wysokich stanowiskach w spółce, a prototypy testowe malowano na różowo, by wspierać tę nazwę^[8][10].

Dziennikarze oraz analitycy OSINT zwracali uwagę na duże podobieństwo FP-5 „Flamingo” do pocisku FP-5 reklamowanego przez startup przemysłu obronnego Milanion Group na IDEX 2025 (targi i konferencja obronna), przy czym deklarowane możliwości, projekt, a nawet oznaczenie modelu miały być identyczne^{[11][12][13][14]}. Milanion Group jest spółką zarejestrowaną w Wielkiej Brytanii^[15]. Media podawały jednak, że firma działała w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i prowadziła działalność w Ukrainie przed rosyjską inwazją^[16][17]. Jeden z analityków opisywał Fire Point jako działający pod „parasolem” Milanion, wykorzystujący technologię i kontakty Milanion do lokalnej produkcji FP-5^[18]. The Economist oceniał, że część procesu produkcyjnego odbywa się za granicą, a Fire Point deklarował, że ponad 90% montażu końcowego realizuje w Ukrainie^[10].

Według Ukrinform broń ta zagraża 90% rosyjskich zdolności produkcji uzbrojenia^[18]. Wskazywane kategorie celów obejmują:

• rafinerie ropy i infrastrukturę energetyczną – przedstawiciele Fire Point twierdzili, że ich drony i pociski są „częściowo odpowiedzialne” za zamykanie lotnisk i wysokie ceny benzyny w Rosji
• zakłady produkcji wojskowej i składy uzbrojenia – jako cele dla głowicy bojowej o masie 1150 kg (2540 lb)
• centra dowodzenia i infrastruktura strategiczna – jako cele priorytetowe przy deklarowanych możliwościach pocisku.

Pocisk ma stałe, proste skrzydło oraz turbowentylatorowy silnik odrzutowy zamontowany nad kadłubem. Nadaje mu to powierzchowne podobieństwo do V-1 i ukraińskich, budowanych w ZSRR dronów rozpoznawczych Tu-141 i Tu-143, przy czym V-1 używał silnika pulsacyjnego, a Tu-141 i Tu-143 projektowano z silnikami umieszczonymi wewnątrz kadłuba głównego. Tylna część kadłuba ma cztery powierzchnie sterowe w konfiguracji X^[19]. Kadłub ma być zbudowany głównie z kompozytów „przezroczystych” radiolokacyjnie (m.in. włókno szklane), natomiast gondola silnika – z metalu, aby wytrzymać wysokie temperatury. Silnik ma przypominać Iwczenko AI-25 produkowany przez ukraińską firmę Motor Sicz, używany m.in. w samolotach szkolno-treningowych Aero L-39 Albatros. Silnik jest opisywany jako wyraźnie większy niż jednostki spotykane w porównywalnych pociskach manewrujących.

Masa głowicy bojowej ma być 2,5 raza większa niż w amerykańskim Tomahawk Block V i wynosić 1150 kg (2540 lb)^[5][8][20]. Według holenderskiego eksperta wojskowego cytowanego przez Ukrinform „Flamingo” ma być klasyczną bombą lotniczą przerobioną na pocisk manewrujący przez dodanie silnika odrzutowego, kadłuba i skrzydeł^[21]. Pokazywana na zdjęciach (po zdjęciu osłony nosa) głowica mogła być adaptacją bomby FAB-1500^[7][21], ale – na podstawie rozmiaru – wskazywano także na możliwość użycia bomby Mark 84 lub penetrującej BLU-109/B^[14][4]. Jeśli zastosowano bombę grawitacyjną tej klasy, masa głowicy wyniosłaby około 925 kg (2039 lb), ale masa materiału wybuchowego byłaby rzędu 430 kg (950 lb), bardziej zbliżona do typowych systemów pocisków manewrujących^[22].

Zasięg „Flamingo” oceniano jako około dwukrotnie większy niż jawny (nieutajniony) zasięg Tomahawka Block V^[20], co ma umożliwiać rażenie celów w europejskiej części Rosji oraz nawet w rejonie Nowosybirska. Nie wykazano jednak publicznie uderzeń na takiej odległości.

W odróżnieniu od zachodnich odpowiedników „Flamingo” ma nie mieć złożonych systemów naprowadzania obrazowego (np. TERCOM, DSMAC, przy zbliżonej prędkości (około 900 km/h). Podstawą nawigacji ma być nawigacja satelitarna z układem antenowym typu CRPA odpornym na zakłócanie, a deklarowana celność to CEP 14 m (46 ft) w idealnych warunkach. Uproszczenie konstrukcji ma przyspieszać produkcję. Za wady względem Tomahawka wskazywano dłuższy czas przygotowania przed startem (20–40 minut) oraz masę startową prawie pięciokrotnie większą^[3][23][24]. Ukraińscy komentatorzy wskazywali, że rosyjska obrona powietrzna przechwyci część pocisków FP-5, podkreślając znaczenie skoordynowanych uderzeń wieloma typami uzbrojenia^[18].

Czeska inicjatywa crowdfundingowa „Gift for Putin” („Dárek pro Putina”) zebrała około 520 tys. dolarów (około 12,5 mln koron czeskich) na zakup ukraińskiego pocisku manewrującego „Flamingo” w październiku 2025^[25]. Zbiórkę – zakończoną po około 48 godzinach od startu (22 października 2025) – zorganizowano na zakup pojedynczego pocisku wycenionego przez producenta na potrzeby kampanii^[25]. Pocisk (oznaczony DANA 1, na cześć Dany Drábovej) miał trafić do Sił Zbrojnych Ukrainy po finalizacji płatności, ale w listopadzie 2025 organizatorzy wstrzymali transakcję w związku ze śledztwem korupcyjnym dotyczącym Fire Point^[25][26][27].

Kampania fundraisingowa stanowiła konkretną wskazówkę co do ceny jednostkowej. W niezależnych relacjach pojawiały się wyceny od około 500 tys. dolarów do poniżej 1 mln euro za sztukę^[28][29]. Przedstawicielka Fire Point Iryna Terekh podkreślała, że firma „celowo dążyła do niskiej ceny”, aby umożliwić masowe zakupy i duże operacje uderzeniowe^[28].

Dla porównania, amerykański Tomahawk ma kosztować 1,5–2,5 mln dolarów za sztukę (zależnie od wariantu), mimo około dwukrotnie mniejszego zasięgu i znacznie lżejszej głowicy niż „Flamingo”^[29][30]. Niskie koszty „Flamingo” wiązano m.in. z uproszczonym projektem, wykorzystaniem silników AI-25TL z samolotów szkolnych Aero L-39, szybkim wytwarzaniem kompozytowego kadłuba oraz podstawową nawigacją inercyjną kosztem częściowej utraty precyzji^[29].

Produkcję seryjną „Flamingo” sygnalizowano w połowie 2025, początkowo w tempie około 30 sztuk miesięcznie^[6]. Według wywiadu Politico z prezes Fire Point Iryną Terekh, pocisk miał przejść testy polowe i wejść do produkcji seryjnej, a celem było 210 sztuk miesięcznie do października^[8]. We wrześniu 2025 Fire Point informował o zwiększeniu tempa z 30 sztuk miesięcznie w sierpniu do 50 sztuk miesięcznie, z planem dojścia do 7 pocisków dziennie do końca roku^[31].

We wrześniu 2025 duński rząd ogłosił, że spółka zależna Fire Point rozpocznie w Danii produkcję stałego paliwa rakietowego dla „Flamingo” od 1 grudnia 2025.^[32][33] Według Militarnyi Dania czasowo zawiesiła 20 aktów prawnych i regulacji, aby uruchomić zakład^[34].

Fire Point miał zakupić dużą liczbę silników AI-25 z różnych składów. Według relacji miały one mieć pozostały resurs lotniczy rzędu 10 godzin, a na potrzeby pocisku firma miała je remontować w stopniu wystarczającym na około 3,5 godziny lotu. Wcześniejsze relacje wskazywały, że silniki miały pochodzić z produkcji Motor Sicz, jednak firma twierdziła, że znalazła „tysiące takich silników” na różnych składowiskach w Ukrainie. W celu redukcji kosztów część elementów tytanowych miała zostać zastąpiona „tańszymi i łatwiejszymi w produkcji” odpowiednikami. Donoszono też, że silniki można pozyskiwać z kilku tysięcy egzemplarzy używanych nadal w samolotach szkolnych w państwach postsowieckich, Azji i Afryce. Jednocześnie Fire Point miał tworzyć własną zdolność produkcji silników, przy czym nie było jasne, czy chodzi o AI-25 na licencji^[35][36].

Według tych relacji głowicy bojowej Fire Point nie miał produkować sam: opisywano ją jako zdolną do przebicia „grubego betonu” i penetracji na głębokość około 10 m (33 ft) pod ziemią. Wskazywano też na prace nad głowicą kasetową oraz „wieloma innymi typami” głowic w rozwoju, a tempo produkcji „na początku września” miało sięgać dwóch pocisków dziennie, z planem zautomatyzowania procesu do około 200 sztuk miesięcznie do końca roku^[35].

Według The Economist (stan na 6 października 2025) Ukraina miała już używać pocisków „Flamingo” do uderzeń w Rosji; podawano tempo 2–3 pociski dziennie, cenę około 500 tys. dolarów i wysokość lotu około 50 m (160 ft)^[37].

Na początku grudnia 2025, w wywiadzie na X (dawniej Twitter), współwłaściciel i główny projektant Fire Point Denys Shtilerman twierdził, że 9 października przechwycono pocisk „Flamingo” na wysokości 114 metrów. Celem miało być zejście na „30–40 metrów nad ziemią”, aby „nikt nie widział go z ziemi”, analogicznie do systemu TERCOM, działającego od końca lat 80. XX w. Podawano jednak, że Ukraina nie ma wystarczających map Federacji Rosyjskiej, aby pozwolić pociskowi lecieć tak nisko^[38].

30 sierpnia 2025 ukraińskie źródła podały, że pocisków „Flamingo” użyto do ataku na posterunek FSB na Krymie, co opisywano jako pierwsze bojowe użycie. Według tych relacji co najmniej trzy pociski trafiły w obiekt, powodując uszkodzenia konstrukcyjne i mając uszkodzić sześć poduszkowców, a także zabić jednego rosyjskiego żołnierza^[39][40]. Następna analiza zdjęć satelitarnych miała wskazać, że jeden pocisk trafił bezpośrednio w budynek koszar, drugi spadł poza rejon magazynowania poduszkowców, a trzeci eksplodował w pobliżu obiektów na wschód od kompleksu^[41][42].

23 września 2025 cztery pociski „Flamingo” uderzyły w zakład należący do firmy Skif-M, wytwarzający komponenty dla Su-34, Su-35 i Su-57. Początkowo Rosja twierdziła, że trafił tylko jeden pocisk, jednak analiza zdjęć satelitarnych ze stycznia miała wykazać, że wszystkie cztery pociski uderzyły w fabrykę. Jeden z pocisków miał przebić dach, a następnie ścianę, eksplodując poza obrysem budynku^[43]. Krater po wybuchu opisywano jako mający około 25 metrów średnicy.

9 października 2025 Rosja i prezydent Ukrainy potwierdzili pierwsze użycie pocisków „Flamingo” (wraz z Neptunem) przeciw celom w Rosji^[44].

10 października 2025 Rosja twierdziła, że po raz pierwszy zestrzeliła dwa pociski „Flamingo”, z czego jeden miał zostać zniszczony przez wyrzutnię Buka. Podano zdjęcia szczątków i twierdzono, że pocisk leciał na wysokości 100 m (330 ft) z prędkością „około 600 km/h”^[45].

23 grudnia 2025 prezydent Zełenski mówił o nieopisywanym datą użyciu pocisków „Flamingo”: „Procent 'Flamingo' się poprawił. Było niedawne użycie: użyli pięciu pocisków – jeden zniszczył cel, cztery zostały zestrzelone przez rosyjską obronę przeciwlotniczą”^[46].

8 lutego 2026 ukraiński Sztab Generalny twierdził, że uderzył w poligon doświadczalny Kapustin Jar pociskami FP-5 „Flamingo”^[47].

12 lutego 2026 skład amunicji GRAU w pobliżu Kotłubania (obwód wołgogradzki) został zaatakowany, co – według gubernatora obwodu wołgogradzkiego Andrieja Boczarowa – wywołało „serię silnych eksplozji” i ewakuację mieszkańców^[48][49].

15 lutego 2026 Zełenski mówił, że produkcja „Flamingo” ucierpiała w wyniku zniszczenia linii produkcyjnej rosyjskim uderzeniem rakietowym; według niego Ukraina „nie ma wielu” tych pocisków, a produkcja została wznowiona^[50].

20 lutego 2026 ukraiński Sztab Generalny informował, że uderzenie pociskami „Flamingo” miało objąć Zakład Budowy Maszyn w Wotkińsku, oddalony o około 1400 km od Ukrainy, produkujący m.in. Iskandery^[51]. Przywódca Udmurcji Aleksandr Briechałow mówił o ataku dronami na jeden z obiektów regionu, a nieoficjalne doniesienia wskazywały zakład w Wotkińsku^[52].

10 czerwca 2026 roku siły ukraińskie użyły „Flamingo” do skutecznego ataku na zakład produkcyjny VNIIR-Progress w Czeboksarach produkujący komponenty elektroniczne dla rosyjskiej armii^[53].

27 czerwca 2026 Ukraińcy przeprowadzili przy pomocy „Flamingo” atak na Federalne Naukowo-Produkcyjne Centrum "Titan-Barrikady", które wytwarza m.in. pociski 9K720 Iskander^[54].

Rozwój powiązany

• FP-1 (bezzałogowy statek powietrzny)
• UJ-25 Skyline
• Pekło (broń)
• UJ-26 Bóbr (UAV)
• AN-196 Lutyj
• Palanycia
• R-360 Neptun
• Trembita (pocisk manewrujący)

Porównywalne pociski

• MGM-13 Mace – amerykański pocisk manewrujący
• AGM-86 ALCM – amerykański pocisk manewrujący
• BGM-109G Gryphon – amerykański pocisk manewrujący
• 9M729 – rosyjski pocisk manewrujący

• Ground Launched Cruise Missiles & Ukraine's "Flamingo" – Perun (YouTube)