Fardisja

Fardisja
‏‏فرديسيا‎‎
Państwo

 Mandat Palestyny

Wysokość

80 m n.p.m.

Populacja (1931)

 

• liczba ludności

55

Data zniszczenia

1 kwietnia 1948

Powód zniszczenia

zajęta przez siły izraelskie

Położenie na mapie Mandatu Palestyny
Mapa konturowa Mandatu Palestyny, u góry znajduje się punkt z opisem „Fardisja”
Ziemia32°16′41″N 35°00′47″E/32,278056 35,013056
Strona internetowa

Fardisja (arab. ‏فرديسيا‎, hebr. ‏פרדיסיא‎, łac. Phardesi) – dawna palestyńska osada, wyludniona w czasie wojny domowej w Mandacie Palestyny, 1 kwietnia 1948, przez siły żydowskie. Znajdowała się 2,5 km (1,55 mi) na południe od Tulkarmu.

Historia

Krzyżowcy znali to miejsce jako Phardesi[1]. W 1265 Fardisja była jedną z wiosek i posiadłości sułtana Bajbarsa przydzielonych jego emirom po tym, jak przepędził on z nich krzyżowców, przypadła emirowi Saifowi al-Din Baidaghanowi al-Rukni[2].

Dzieje współczesne

Podczas spisu ludności Palestyny w 1922 roku osadę zamieszkiwało 15 wieśniaków, wszyscy byli muzułmanami. Liczba ta wzrosła przy spisie z 1931 do 55 mieszkańców w 14 budynkach mieszkalnych[3].

W 1945 osada liczyła 20 mieszkańców i 1092 dunamy ziemi. Z tego łącznie 187 dunamów to plantacje i nawadniane grunty, 388 pola uprawne zbóż[4], natomiast 19 dunamów stanowiły obszary zabudowane[5].

Osada całkowicie opustoszała po zajęciu jej przez bojówki żydowskie w 1948.

Obecnie moszaw o nazwie Sza’ar Efrajim jest najbliżej miejsca dawnej Fardisji[1].

Przypisy

  1. 1 2 Chalidi 1992 ↓, s. 552.
  2. ↑ Jonathan Riley-Smith, Ayyubids, Mamluks and Crusaders: Selections from the „Tarikh Al-duwal Wal-muluk” of Ibn Al-Furat : the Text, the Translation [online], s. 82, 209, 249.
  3. ↑ E. Mills, Census of Palestine 1931. Population of Villages, Towns and Administrative Areas, Jerusalem: Government of Palestine, 1932, s. 54 (ang.).
  4. ↑ Rząd Palestyny, Departament Statystyki. Village Statistics, kwiecień 1945. Cytowane przez Hadawi, 1970, s. 125
  5. ↑ Rząd Palestyny, Departament Statystyki. Village Statistics, kwiecień 1945. Cytowane przez Hadawi, 1970, s. 175

Bibliografia