Feliks Falk
 Feliks Falk (2025) | |
| Data i miejsce urodzenia |
25 lutego 1941 |
|---|---|
| Zawód | |
| Odznaczenia | |
  | |
Feliks Falk ps. Robert F. Lane, Edward Neyman (ur. 25 lutego 1941 w Stanisławowie[a]) – polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, dramatopisarz.
Życiorys
Feliks Falk jest absolwentem wydziału malarstwa i grafiki warszawskiej ASP (1966) oraz wydziału reżyserii PWSFTviT (1973) w Łodzi. W 1977 wyreżyserował film pt. Wodzirej. Autor sztuk teatralnych i telewizyjnych oraz słuchowisk radiowych. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wykładowca studium scenariuszowego „Wytwórnia Scenariuszy” działającego przy Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie[1].
Uczęszczał do tej samej szkoły podstawowej, co Marcel Łoziński[2].
Pochodzi z rodziny o korzeniach żydowskich. Żonaty, ma dzieci[2].
Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[3].
Publikacje
- Wodzirej i inni. Rozmowa z samym sobą (Książka i Wiedza, Warszawa 2021, ISBN 978-83-05-13690-7);
- Gmach. Opowieści prawdopodobne i prawdziwe (Wydawnictwo Lira, Warszawa 2023, ISBN 978-83-67654-28-9);
- Kalwaria. Czy Pasję można wyreżyserować (Wydawnictwo Lira, Warszawa 2024, ISBN 978-83-68101-04-1);
- Zapis obrazu. Scenariusze filmowe (Moc Media, Warszawa 2025, ISBN 978-83-67133-75-3);
- Między słowami. Sztuki teatralne (Moc Media, Warszawa 2025, ISBN 978-83-67133-76-0);
- Na wzburzonych falach. Dwa światy w jednej rozmowie (wspólnie z Małgorzatą Niezabitowską; Wydawnictwo Lira, Warszawa 2025, ISBN 978-83-68577-20-4).
Ilustracje w książkach
- Hortense Calisher, Na krańcach magii (przekład Agnieszka Glinczanka; Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1968, seria: Biblioteka "Jednorożca");
- Walentin Katajew, Klocek (przekład Danuta Wawiłow; Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1971, seria: Biblioteka "Jednorożca").
Wybrana filmografia
- 1973: Nocleg
- 1975: Obrazki z życia
- 1975: W środku lata
- 1978: Wodzirej
- 1979: Obok
- 1979: Szansa
- 1981: Był jazz
- 1984: Idol
- 1986: Bohater roku
- 1986: Nieproszony gość
- 1989: Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce
- 1991: Koniec gry
- 1993: Samowolka
- 1994: Lato miłości
- 1995: Daleko od siebie
- 2000: Twarze i maski
- 2005: Komornik
- 2005: Solidarność, Solidarność...
- 2009: Enen
- 2010: Joanna
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2011)[4]
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2014)[5]
- Odznaka ZAiKS-u (1998)[6]
Nagrody
- Orzeł
- Nagroda na FPFF w Gdyni
- Nagroda na MFF w Berlinie Nagroda Jury Ekumenicznego: 2006 Komornik
Uwagi
- ↑ Od czasu zajęcia wschodnich terenów Polski w 1939 r. przez wojska ZSRR miasto nosiło oficjalnie nazwę „Stanisław”.
Przypisy
- ↑ Wykładowcy. wfdif.pl. [dostęp 2017-08-12].
- 1 2 Notacje historyczne: Feliks Falk. Najpierw patrzyłem, jak to się kręci – cykl fabularny, 2013.
- ↑ Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego [online], onet.pl, 16 maja 2010 [dostęp 2014-04-26] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-01].
- ↑ M.P. z 2011 r. Nr 64, poz. 616 (ISAP).
- ↑ Medale „Gloria Artis” dla filmowców [online], Stowarzyszenie Filmowców Polskich, 12 grudnia 2014 [dostęp 2026-03-27].
- ↑ Laureaci Nagród ZAiKS-u [online], zaiks.org.pl [dostęp 2025-03-28].
Linki zewnętrzne
- Feliks Falk w bazie filmpolski.pl
- Feliks Falk w bazie Filmweb
- Feliks Falk w bazie IMDb (ang.)
- Feliks Falk na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”
- Polska jest teraz szarym krajem. Rozmowa Michała Dondzika z Feliksem Falkiem, 11.08.2010. stopklatka.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-13)].
- Feliks Falk w bazie Akademia Polskiego Filmu
| 1970–1979 | |
|---|---|
| 1980–1989 | |
| 1990–1999 | |
| 2000-19 | |
| Seriale TV |
|
