Feliks Jędrychowski

Feliks Jędrychowski
Brzechwa, Chudy, Ostroga
Ilustracja
Feliks Jędrychowski (przed 1934)
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

11 stycznia 1894
Bochnia

Data i miejsce śmierci

9 marca 1942
Poronin

Przebieg służby
Lata służby

1914–1942

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Okręg Radom-Kielce ZWZ

Stanowiska

komendant okręgu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Bracia Jędrychowscy z 4 Pułku Piechoty Legionów Polskich
Grób płk. Feliksa Jędrychowskiego w Poroninie

Feliks Franciszek Jędrychowski, ps. „Brzechwa”, „Chudy”, „Ostroga”, także jako Feliks Stypułkowski (ur. 11 stycznia 1894 w Bochni, zm. 9 marca 1942 w Poroninie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, komendant Okręgu Kielce–Radom Związku Walki Zbrojnej.

Życiorys

Urodził się 11 stycznia 1894 w Bochni, w rodzinie Józefa i Antoniny z Kociołków[1]. W latach 1901–1905 uczęszczał do szkoły powszechnej w Bochni. Następnie był uczniem gimnazjum w Bochni i Tarnowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. We wrześniu 1912 wstąpił do Związku Strzeleckiego[2]. Przeszedł przeszkolenie wojskowe i ukończył szkołę podoficerską ZS. Jako podoficer–instruktor organizował i szkolił oddziały ZS na prowincji.

Podczas I wojny światowej służył w szeregach 4 pułku piechoty Legionów Polskich[2]. 29 września 1914 został mianowany chorążym, a 20 sierpnia 1915 awansował na podporucznika[3]. 15 września 1917 na własną prośbę został zwolniony ze służby w Polskim Korpusie Posiłkowym i wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii[4].

W 1919 został przeniesiony do 66 pułku piechoty[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W lipcu 1922 został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy batalionu[6]. 6 grudnia 1923 został przeniesiony do 45 pułku piechoty w Równem na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy batalionu[7][2]. 31 marca 1924 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu, a później przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. W marcu 1926 został zatwierdzony na stanowisku oficera Przysposobienia Wojskowego[9]. 23 maja 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem na stanowisko rejonowego komendanta Przysposobienia Wojskowego 5 Dywizji Piechoty we Lwowie[10][2]. 23 stycznia 1929 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 25. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. 6 lipca 1929 otrzymał przeniesienie do Komendy Placu Lwów na stanowisko komendanta[12][2]. 31 marca 1930 został przeniesiony do 17 pułku piechoty w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[13][2]. Od 19 października 1931 był słuchaczem dwutygodniowego kursu informacyjno-gazowego w Szkole Gazowej w Warszawie[14]. W kwietniu 1934 objął dowództwo 22 pułku piechoty w Siedlcach[15]. Na czele tego pułku walczył w kampanii wrześniowej 1939.

W 1940 komendant Obwodu Częstochowa ZWZ. Do grudnia 1941 jako inspektor okręgowy kierował pracami Inspektoratu Częstochowa ZWZ[16]. Następnie, do lutego 1942, pełnił obowiązki komendanta Okręgu Radom-Kielce ZWZ.

Zmarł w Poroninie, w trakcie leczenia gruźlicy. Pochowany, jako Feliks Stypułkowski na cmentarzu w Poroninie[17].

Był żonaty. Miał synów: Andrzeja (ur. 1922), Wita (ur. 1931), Jerzego (ur. 1933) i Wojciecha (ur. 1937) oraz córkę, która zmarła we wczesnym dzieciństwie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Kolekcja VM ↓, s. 4.
  3. ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 14.
  4. ↑ Rozkaz Nr 360 dowódcy Polskiego Korpusu Posiłkowego z 15 września 1917, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I. 120.1.563, s. 305 .
  5. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 37.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922, s. 546.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 6 grudnia 1923 , s. 698.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 169.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 marca 1926. Dodatek „Obsada personalna przysposobienia wojskowego”, s. 4.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 148.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929, s. 3.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 199.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 103.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 260.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 153.
  16. ↑ Armia Krajowa - szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego, pod redakcją Krzysztofa Komorowskiego, Warszawa 1999, s. 415.
  17. ↑ Jędrychowski Feliks "Ostroga" - AK Okręg Kielce [online], www.akokregkielce.pl [dostęp 2021-08-28].
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 17.
  19. ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 4-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (28 (307)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 9 lipca 1922, s. 15 [dostęp 2026-08-08].
  20. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 10 maja 1922, s. 371.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 26 września 1922, s. 736.
  23. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.