Fernand de Langle de Cary

Jules Victor Gratier

Generał Fernand de Langle (w środku)
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	4 lipca 1849 Lorient
Data i miejsce śmierci	19 lutego 1927 Paryż
Przebieg służby
Lata służby	1869–1917
Siły zbrojne	Francuskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy	wojna francusko-pruska, I wojna światowa
Odznaczenia

Fernand Louis Armand Marie de Langle de Cary (ur. 4 lipca 1849 w Lorient, zm. 19 lutego 1927 w Paryżu) – francuski generał, dowódca 4 Armii podczas I wojny światowej.

Karierę we francuskiej armii rozpoczął w roku 1869 zaciągając się do jednostki kawaleryjskiej Szaserów Afrykańskich (Chasseurs d'Afrique). Wziął udział w przegranej przez Francję wojnie francusko-pruskiej, podczas której został ranny. Następnie został wykładowcą we Francuskiej Akademii Wojskowej. W 1900 awansowano go do stopnia generała i mianowano na stanowisko dowódcy brygady kawalerii w Algierii. W 1912 roku mianowany członkiem Francuskiej Najwyższej Rady Wojennej^[1].

W latach 1914–1915 był dowódcą 4 Armii. Na jej czele w sierpniu 1914 poniósł bolesną porażkę z wojskami niemieckimi w bitwie o Ardeny. Uczestnik I bitwy nad Marną, która powstrzymała dalszy marsz Niemców na zachód. Następnie w 1915 dowodził siłami francuskimi w Szampanii, na czele których przeprowadził nieudaną i okupioną ciężkimi stratami ofensywę na pozycje niemieckie^[2].

W lutym 1916 roku pod Verdun ruszyła wielka niemiecka ofensywa. Nieprzygotowane naczelne dowództwo francuskie nie spodziewało się ataku niemieckiego właśnie w tym miejscu. Obawiając się przełamania frontu Joseph Joffre zdjął gen. de Langle ze stanowiska dowodzącego na tym odcinku, zastępując go gen. Philippem Pétainem^[3]. Przeniesiony w stan spoczynku, zmarł w Paryżu w 1927 roku^[4].