Florian Szulc

Florian Szulc
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Pełne imię i nazwisko

Florian Władysław Szulc

Data i miejsce urodzenia

28 kwietnia 1891
Stepań

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1915–1940

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

I Korpus Polski

Jednostki

KRU Warszawa M. IV

Stanowiska

komendant RU

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje – dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Florian Władysław Szulc (ur. 28 kwietnia 1891 w Stepaniu[1][2], zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Teodora i Florentyny z Zollów urodzony w Stepaniu[3], w ówczesnym powiecie rówieńskim guberni wołyńskiej[4][5]. Absolwent szkoły powszechnej w Żytomierzu[3]. Następnie uczęszczał do w szkoły technicznej w miejscowości Śmieła k. Kijowa oraz do szkoły realnej we Lwowie[3]. 15 grudnia 1915 został wcielony do armii rosyjskiej[6][3]. W 1916 ukończył oficerską szkołę wojskową w Żytomierzu[7]. 20 marca 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego, gdzie przydzielono go 4 pułku strzelców polskich[3][7]. Do 15 czerwca 1918 brał udział we wszystkich walkach jako młodszy oficer a następnie dowódca kompanii[7].

3 marca 1919 wstąpił do Wojska Polskiego[8], gdzie przydzielono go do 3 pułku strzelców wielkopolskich (późniejszy 57 pp)[3]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej[7], podczas której został dwukrotnie ranny, m.in w 1919 podczas forsowania rzeki Berezyny pod Bobrujskiem[9][3]. Za postawę wykazaną podczas walk, 19 lutego 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy[10], a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:

21 września 1919 roku, podczas wyprawy I baonu na Stołpiscze, porucznik Szulc, który dowodził kompanią ckm, w krytycznej chwili, kiedy baon został otoczony, pospieszył z 1 plutonem ckm na zagrożone miejsca. Widząc, że obsługa z karabinami nie nadąży, pobiegł sam naprzód, zebrał cofający się pluton piechoty 4 kompanii i rzucił się do ataku na bagnety, rozbijając nieprzyjaciela i ratując baon. Został sam ciężko ranny, ale nie opuścił kompanii. 23 lipca 1920 roku porucznik Szulc, dowódca szkoły podoficerskiej pułku, wspaniałym atakiem na bagnety zajął miasteczko Sielce i utrzymał do nadejścia posiłków. Również ranny nie opuścił kompanii[3][11].

Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 57 pułku piechoty w Poznaniu[12][13]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1744. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14]. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 182. lokatą w korpusie oficerów piechoty[15]. W kwietniu 1928 został wyznaczony w 57 pp na stanowisko dowódcy III batalionu[16][17]. W lipcu 1929 został przeniesiony do 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko dowódcy II batalionu detaszowanego w Sokółce[18][19]. W grudniu 1932 został przesunięty w 81 pp na stanowisko kwatermistrza[20]. W kwietniu 1935 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto IV na stanowisko komendanta[21]. W 1938 kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Warszawa IV, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”[22].

W kampanii wrześniowej 1939 w Ośrodku Zapasowym 15 Dywizji Piechoty[4]. Po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku[3]. Wiosną 1940 został zamordowany w Charkowie[3] przez funkcjonariuszy NKWD i potajemnie pogrzebany w mogile zbiorowej w Piatichatkach[4], gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[23]. Figuruje na Liście Starobielskiej pod poz. 3799[4][3].

Był żonaty[24].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[25][26][27]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

9 maja 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył wniosek mjr. Szulca, lecz Krzyża Niepodległości mu nie przyznał[5].

Upamiętnienie

13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęcony wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej, certyfikat z numerem 1[39][40][41].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 – tu wskazano 27 kwietnia 1891.
  2. ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 287 – tu wskazano 27 kwietnia 1891.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 287.
  4. 1 2 3 4 5 6 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 541.
  5. 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-12-19].
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  7. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 320.
  11. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 287, 420.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 262, 363.
  14. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 67.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928, s. 47.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 133.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 71, 184.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 190.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33, 609.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 408.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 41.
  22. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 21, 860.
  23. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  24. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  25. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 23 [dostęp 2024-09-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  26. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  27. ↑ Łojek 2008 ↓, s. 215.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922, s. 320.
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-12-19].
  30. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 5.
  31. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 21.
  32. ↑ M.P. z 1938 r. Nr 259, poz. 612 (ISAP).
  33. ↑ M.P. z 1933 r. Nr 24, poz. 33 (ISAP).
  34. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1933, s. 60.
  35. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  36. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 71.
  37. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 67 z 24 czerwca 1925, s. 340.
  38. ↑ Na podstawie fotografii .
  39. ↑ Dąb pamięci w ogrodach Pałacu Prezydeckiego - Polska Prowincja Zakonu Pijarów [online], pijarzy.pl [dostęp 2026-07-06].
  40. ↑ Katyń… Ocalić od zapomnienia. [online], katyn-pamietam.pl [dostęp 2026-07-06].
  41. ↑ Obchody Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej [online], dzieje.pl [dostęp 2026-07-06].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.