Starobielsk

Starobielsk
Старобільськ
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Ukraina

Obwód

 ługański

Rejon

starobielski

Hromada

Starobielsk

Data założenia

1686[1]

Prawa miejskie

1797[1]

Powierzchnia

13,32 km²

Populacja (2019)

 

• liczba ludności

16 753[2]

Nr kierunkowy

+380 6461

Kod pocztowy

92700

Tablice rejestracyjne

BB

Położenie na mapie obwodu ługańskiego
Mapa konturowa obwodu ługańskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Starobielsk”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, blisko prawej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Starobielsk”
Ziemia49°17′N 38°55′E/49,283333 38,916667
Strona internetowa

Starobielsk (ukr. Старобільськ, Starobilśk, ros. Старобельск) – miasto na Ukrainie, w obwodzie ługańskim, siedziba rejonu starobielskiego[3] i hromady Starobielsk[4][5], od marca 2022 pod okupacją rosyjską.

Położenie

Starobielsk leży nad rzeką Ajdar (dopływ Dońca)[6], na południowy wschód od Charkowa[7]. W przeszłości należał do obwodu woroszyłowgradzkiego, a obecnie do ługańskiego[7].

Gospodarka

W mieście rozwinął się przemysł spożywczy, meblarski oraz odzieżowy[8].

Historia

Klasztor Starobielski, który został przekształcony w obóz dla jeńców polskich
Tablica pamiątkowa w Starobielsku

Już w 1650 roku na wyspie między rozlewiskami rzeki Ajdar zbudowano placówkę dla ochrony południowych granic Rosji i drewniany kościół Matki Bożej Pokrowskiej.

Miasto powstało w 1686 roku pod nazwą słoboda Biela Stara ukr. Стара Біла, później stał się znany jako Bielski grodek ukr. Більський городок lub ukr. Бельський городок, obecną nazwą od 1797 r. jest Starobielsk[9].

W latach 30. XX wieku w mieście zbudowano fabrykę mechaniczną[6][1], fabrykę odzieży[6][1].

W latach 1939–1940 w Starobielsku na obszarze byłego klasztoru mieścił się obóz jeniecki dla Polaków, oficerów (także podchorążych) służby stałej i rezerwy Wojska Polskiego, wziętych do niewoli przez Związek Radziecki po zajęciu wschodnich obszarów Polski po 17 września 1939 roku[7].

W kwietniu i maju 1940 roku byli oni przewożeni sukcesywnie do Charkowa i rozstrzeliwani przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku (część zbrodni katyńskiej). Zamordowani jeńcy są pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie w Piatichatkach. 48 Polaków zmarło w obozie starobielskim i zostało pochowanych na starym cmentarzu miejskim; w 1994 roku[10] przeniesiono ich ciała na cmentarz czmirowski.

W 1961 w mieście zbudowano fabrykę mebli[6][1].

Demografia

  • Według spisu powszechnego z 1897 roku Starobielsk liczył 13 123 osoby.
  • 1975 – 22,7 tys. mieszkańców[6]
  • 1989 – 25 053 mieszkańców[11][1]
  • 2013 – 18 297 mieszkańców[12]

Miasta partnerskie

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Старобельск // Большой энциклопедический словарь (в 2-х тт.). / редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. том 2. М., „Советская энциклопедия”, 1991. стр.408.
  2. ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.48.
  3. ↑ Starobilśkyj rajon – Decentralizacija (Старобільський район – Децентралізація) [online], decentralization.ua [dostęp 2026-04-21] (ukr.).
  4. ↑ Starobilśka terytorialna hromada – Decentralizacija (Старобільська територіальна громада – Децентралізація) [online], decentralization.ua [dostęp 2026-04-21].
  5. ↑ м. Старобільськ - Довідник КАТОТТГ [online], directory.org.ua [dostęp 2026-04-21].
  6. 1 2 3 4 5 Старобельск // Большая Советская Энциклопедия. / под ред. А. М. Прохорова. 3-е изд. том 24 (кн.1). М., «Советская энциклопедия», 1976.
  7. 1 2 3 W świetle 1982 ↓, s. 16.
  8. ↑ Starobielsk, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-08-11].
  9. ↑ В. В. Лучик: Етимологічний словник топонімів України. Kijów: Centrum Wydawnicze «Академія», 2014, s. 448.
  10. ↑ Ewa Gruner-Żarnoch: Starobielsk w oczach ocalałych jeńców. [Stowarzyszenie Katyń], 2001, s. 28.
  11. ↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу.
  12. ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України, 2013. [dostęp 2023-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (ukr.).

Bibliografia

  • Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów. Londyn: Gryf, 1982.
  • Старобельск // Большая Советская Энциклопедия. / редколл., гл. ред. Б. А. Введенский. 2-е изд. том 40. М., Государственное научное издательство «Большая Советская энциклопедия», 1957. стр.505
  • Старобельск // Советский энциклопедический словарь. редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. 4-е изд. М., «Советская энциклопедия», 1986. стр.1269

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.