Fluorki
| |||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||
| Wzór chemiczny |
F− | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
19,00 g/mol | ||||||||
| Identyfikacja | |||||||||
| Numer CAS | |||||||||
| PubChem | |||||||||
| DrugBank | |||||||||
| |||||||||
| Podobne związki | |||||||||
| Podobne związki | |||||||||
Fluorki – związki chemiczne, sole kwasu fluorowodorowego, w których występują jony F−. Część z nich może być trująca w dużych stężeniach.
W wodzie rozpuszczalne są fluorki litowców, amonu, chromu(III), srebra, bizmutu, cyny(II) oraz cyny(IV). Do trudno rozpuszczalnych zalicza się fluorki berylowców, cynku, glinu, manganu(III), niklu, kobaltu, żelaza(II) i żelaza(III), ołowiu, miedzi oraz kadmu. Fluorki rtęci(I) i rtęci(II) w wodzie ulegają rozkładowi.
Ze względu na hydrolizę fluorków do fluorowodoru w roztworach wodnych, są one przechowywane w naczyniach polietylenowych.
Zastosowanie
Ponieważ fluorki zapewniają ochronę przed próchnicą zębów, na obszarach, gdzie ich zawartość w wodzie pitnej jest mniejsza niż 0,7 mg/dm³ zaleca się stosować suplementację fluorkiem sodu (fluoryzację). Zewnętrzne stosowanie fluorków daje korzystniejsze rezultaty niż ich spożywanie. Najlepsze efekty daje codzienne płukanie jamy ustnej rozcieńczonymi roztworami fluorków. Dobrym źródłem fluorków są też fluorkowane pasty i inne środki do czyszczenia do zębów[2].
Przypisy
- ↑ Table IX. Names of homoatomic, binary and certain other simple molecules, ions, compounds, radicals and substituent groups, [w:] Neil G. Connelly, Ture Damhus, Richard M. Hartshorn, Alan T. Hutton, Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 (Red Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, RSC Publishing, 2005, s. 297, ISBN 978-0-85404-438-2 (ang.).
- ↑ WHO Model Formulary 2008, Marc C. Stuart (red.), Maria Kouimtzi (red.), Suzanne R. Hill (red.), Geneva: World Health Organization, 2009, s. 501–502, ISBN 978-92-4-068424-9, OCLC 609852935 [dostęp 2021-03-26].