Francesco Pio Esposito

Grę w piłkę rozpoczął w Brescii w 2011 roku razem z braćmi^[9]. W 2014 roku trafił do Interu, w którym przeszedł wszystkie szczeble szkolenia młodzieżowego aż do drużyny Primavery^[10].

1 sierpnia 2023 roku został wypożyczony do Spezii, występującej w Serie B, w której grał również jego brat Salvatore^[11]. W zawodowej piłce zadebiutował 14 sierpnia 2023 roku, wchodząc za Mirko Antonucciego w meczu 1. rundy Pucharu Włoch, wygranym po rzutach karnych z Venezią^[12]. 20 sierpnia, w wieku 18 lat, zadebiutował w Serie B, zmieniając Lucę Moro w zremisowanym 3:3 spotkaniu z Südtirolem na Stadio Druso w Bolzano^[13]. 23 września zdobył swoją pierwszą bramkę na tym poziomie rozgrywkowym w przegranym 1:2 meczu u siebie z Reggianą, po asyście brata Salvatore^[14]. W swoim pierwszym sezonie w Spezii wystąpił we wszystkich 38 meczach ligowych i strzelił 3 gole^[15].

19 lipca 2024 roku wypożyczenie zostało przedłużone o kolejny sezon^[16][17]. 22 września 2024 roku zdobył swój pierwszy dublet, w wygranym 4:2 meczu u siebie z Carrarese^[18][19]. W rozgrywkach ligowych strzelił 17 goli w 35 występach^[20], przyczyniając się do zajęcia przez Spezię trzeciego miejsca na koniec sezonu^[21]. W barażach dołożył kolejne 2 bramki w 4 spotkaniach^[22][23], jednak Spezia przegrała finał o awans z Cremonese^[24].

Po zakończeniu pobytu w Ligurii w czerwcu 2025 roku wrócił do Interu, aby wziąć udział w Klubowych Mistrzostwach Świata w Stanach Zjednoczonych pod wodzą nowego trenera Cristiana Chivu, który wcześniej prowadził go już w drużynie Primavery^[25]. W barwach Interu zadebiutował 21 czerwca, w drugim meczu fazy grupowej, wygranym 2:1 z japońskim Urawa Red Diamonds, pojawił się na boisku, zmieniając swojego brata Sebastiana^[26]. Cztery dni później, w wygranym 2:0 spotkaniu z River Plate, po raz pierwszy wyszedł w podstawowym składzie, zdobył swoją pierwszą bramkę dla Interu w 72. minucie i został wybrany najlepszym zawodnikiem meczu^[27].

Pozostał w pierwszym zespole na sezon 2025/2026. 31 sierpnia 2025 roku, w wieku 20 lat, zadebiutował w Serie A, zastępując Hakana Çalhanoğlu w przegranym 1:2 meczu u siebie z Udinese^[28]. 17 września zadebiutował w Lidze Mistrzów UEFA, wychodząc w podstawowym składzie na wygrane 2:0 spotkanie z Ajaksem na Johan Cruijff ArenA^[29][30]. 27 września zdobył swoją pierwszą bramkę w najwyższej klasie rozgrywkowej, po wejściu z ławki za Marcusa Thurama w wygranym 2:0 meczu wyjazdowym z Cagliari^[31]. 21 października, w wygranym 4:0 spotkaniu z Union Saint-Gilloise, strzelił swojego pierwszego gola w Lidze Mistrzów, ustalając wynik meczu^[32][33]. 3 grudnia zdobył także pierwszą bramkę w Pucharze Włoch, w wygranym 5:1 meczu 1/8 finału z Venezią, a zarazem swoje pierwsze trafienie na Stadio Giuseppe Meazza^[34]. 14 stycznia 2026 roku był autorem zwycięskiego gola na 1:0 w meczu Serie A z Lecce^[35], natomiast dokładnie miesiąc później, 14 lutego, po wejściu z ławki w drugiej połowie zdobył bramkę w wygranym 3:2 domowym meczu z Juventusem w Derby d’Italia^[36][37].

Występy w młodzieżowych reprezentacjach Włoch rozpoczął od kadry do lat 17^[38].

W maju 2023 roku został powołany na mistrzostwa świata U-20 w Argentynie^[39], podczas których zdobył jedną bramkę i wywalczył z Włochami drugie miejsce po porażce w finale z Urugwajem^[40]. W lipcu tego samego roku wygrał mistrzostwa Europy U-19 rozegrane na Malcie^[41][42], zdobywając w turnieju jednego gola^[43].

We wrześniu 2023 roku otrzymał powołanie do reprezentacji Włoch do lat 21 od nowego selekcjonera Carmine Nunziaty^[44]. Zadebiutował 8 września 2023 roku w zremisowanym 0:0 meczu eliminacji mistrzostw Europy z Łotwą^[45]. 5 września 2024 roku zdobył cztery bramki w wygranym 7:0 spotkaniu eliminacyjnym z San Marino^[46]. Znalazł się w szerokiej kadrze na mistrzostwa Europy U-21 w 2025 roku, jednak musiał zrezygnować z udziału w turnieju z powodu problemu zdrowotnego^[47].

29 sierpnia 2025 roku po raz pierwszy został powołany do seniorskiej reprezentacji Włoch przez nowego selekcjonera Gennaro Gattuso na mecze eliminacji mistrzostw świata 2026 z Estonią i Izraelem^[48][49]. W narodowych barwach zadebiutował 5 września tego samego roku, mając 20 lat, gdy w 84. minucie wygranego 5:0 spotkania z Estonią w Bergamo zmienił Moise’a Keana^[50][51]. W swoim drugim występie, 11 października, zdobył pierwszą bramkę dla reprezentacji, po wejściu z ławki za Keana w wygranym 3:1 meczu z Estonią w Tallinnie^[52][53].