Franciszek Harazim
| męczennik, prezbiter | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przyczyna śmierci | |
| Czczony przez | |
| Beatyfikacja |
6 czerwca 2026 |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Śluby zakonne |
27 stycznia 1907 |
| Prezbiterat |
29 maja 1915 |
Franciszek Harazim SDB (ur. 22 sierpnia 1885 w Osinach, zm. 27 czerwca 1941 w KL Auschwitz) – polski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys
Urodził się w Osinach koło Żor na Górnym Śląsku jako syn Karola i Marii z domu Sojka. W 1901 dostał się do Zakładu Salezjańskiego w Oświęcimiu, a następnie wstąpił do nowicjatu w Daszawie. Śluby zakonne złożył 27 stycznia 1907. Pracował w redakcji „Wiadomości Salezjańskich" w Turynie. W latach 1911–1915 odbył studia teologiczne w Foglizzo Cabavese. Po powrocie do kraju przyjął posadę nauczyciela w Zakładzie Oświęcimskim. Został również radcą Studentatu Filozoficznego na "Łosiówce" w Krakowie, a od 1920 był jego dyrektorem. W latach 1922–1927 był dyrektorem gimnazjum w Aleksandrowie Kujawskim. Po powrocie na "Łosiowkę” w Krakowie podjął obowiązki nauczyciela i wychowawcy kleryków.
Od młodości pisał wiersze i sztuki sceniczne. W 1951 wszystkie jego utwory zostały wycofane z polskich bibliotek oraz objęte cenzurą[1]. Władał biegle językiem włoskim i niemieckim.
Pobyt w KL Auschwitz i męczeńska śmierć
Po wybuchu II wojny światowej był przez pewien czas więziony w więzieniu Montelupich w Krakowie, a 26 czerwca 1941 został przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. 27 czerwca 1941 podczas pracy na żwirowisku kapo zrzucili belkę na szyję jemu i Kazimierzowi Wojciechowskiemu, a następnie stanęli na niej. W ten sposób zostali uduszeni. Wcześniej tego dnia, na tym samym żwirowisku zostali zamęczeni księża salezjanie Jan Świerc i Ignacy Dobiasz.
Proces beatyfikacyjny
Jest jednym z 122 Sług Bożych wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny, a wszystkie dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie. W 2018 roku za zgodą Postulatora generalnego Księży Salezjanów grupę męczenników wyłączono z procesu pelplińskiego.[2] Dnia 24 października 2025 papież Leon XIV podpisał dekret o męczeństwie Jana Świerca i VIII towarzyszy, co otwiera drogę do beatyfikacji męczeńskich salezjanów.[3]
Dnia 6 czerwca 2026 roku w Sanktuarium Jana Pawła II w Krakowie ks. Harazim został ogłoszony błogosławionym.[4]
Uwagi
- ↑ Beatyfikacji dokonał w imieniu papieża kard. Marcello Semeraro (prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych)
Przypisy
- ↑ Cenzura PRL : wykaz książek podlegających niezwłocznemu wycofaniu 1 X 1951 r.. posł. Zbigniew Żmigrodzki. Nortom: Wrocław, 2002, s. 15. ISBN 83-85829-88-1.
- ↑ Jarosław Wąsowicz, Męczennik z Dachau., Kraków: Wydawnictwo AA, 2024, s. 106.
- ↑ Promulgazione di Decreti del Dicastero delle Cause dei Santi [online], press.vatican.va [dostęp 2026-06-07].
- ↑ Katolicka Agencja Informacyjna KAI, Serwis prasowy KAI, Beatyfikacja Męczenników Salezjańskich w Krakowie | eKAI [online], eKAI | Portal Katolickiej Agencji Informacyjnej, 5 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-07].
Linki zewnętrzne
- biografia ks.Fraciszka Harazima SDB w encyklo.pl
- biografia ks.Fraciszka Harazima SDB ze strony postulatora procesu beatyfikacyjnego
- Jarosław Dudała, Ślązacy idą do nieba. ruda_parafianin.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-02)]. [dostęp 10 września 2010]
- Franciszek Harazim – publikacje w bibliotece Polona