Franz Schmidberger

Franz Schmidberger
Ilustracja
Franz Schmidberger (Lourdes, 2008)
Data i miejsce urodzenia

19 października 1946
Riedlingen

Przełożony Generalny
Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X
Okres sprawowania

1983–1994

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

łaciński

Inkardynacja

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X

Prezbiterat

8 grudnia 1975

Arcybiskup Marcel Lefebvre z ks. Franzem Schmidbergerem udzielający komunii (Veldhoven, Holandia, 1981)

Franz Schmidberger (ur. 19 października 1946 w Riedlingen) – niemiecki ekskomunikowany kapłan katolicki, w latach 1983–1994 przełożony generalny Bractwa Świętego Piusa X.

Życiorys[1]

W 1972 ukończył studia na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Monachjskiego. Trzy lata później, 8 grudnia 1975 został wyświęcony na kapłana w Écône (w kantonie Valais w Szwajcarii) przez arcybiskupa Marcela Lefebvre’a. W latach 1978–1979 był rektorem seminarium w Zaiztkofen, a w latach 1979–1983 przełożonym Domu Autonomicznego na Niemcy.

W latach 1983–1994 był przełożonym generalnym Bractwa Świętego Piusa X (FSSPX), stowarzyszenia religijnego założonego przez arcybiskupa Marcela Lefebvre’a. W latach 2003–2006 był asystentem biskupa Barnarda Fellaya, natomiast w latach 2006–2013 ponownie pełnił funkcję przełożonego Domu Autonomicznego na Niemcy i wspólnotę niemieckojęzyczną. Od 2013 przewodniczy seminarium w Zaitzkofen[2].

2 lipca 2026, na mocy dekretu Dykasterii Nauki Wiary wydanego po konsekracjach biskupich dokonanych przez FSSPX bez mandatu papieskiego, został uznany za pozostającego w schizmie oraz objętego karą ekskomuniki latae sententiae jako duchowny Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X[3] (dekret dotyczy konsekracji biskupów a podany link odnosi się do noty, która nie jest dekretem a tylko wyjaśnieniem. Wyjaśnienie nie może rozszerzać zasadniczego dokumentu którego dotyczy - dlatego brak podstaw prawnych do twierdzenie o nałożeniu ekskomuniki).

W dniu 11 lipca 2026 Bractwo Kapłańskie św, Piusa X wniosło rekurs(odwołanie)[4].

Publikacje

Autor wielu prac o tematyce religijnej[5][6], ważniejsze z nich to:

  • Die Sedisvakantismus[7], w: St.-Athanasius-Bote (hg. v. Initiative katholischer Christen – Verein St. Petrus Canisius e.V.), Nr. 27 (grudzień 2015), s. 8–9.
  • Bomby zegarowe Soboru Watykańskiego II, „Te Deum”, 1997. (org. niem.: Die Zeitbomben des Zweiten Vatikanischen Konzils. Vortrag, gehalten am 9. April 1989 in Mainz vor der Bewegung „actio spes unica”, Stuttgart 2008.)
  • Przekazałem to co otrzymałem : konsekracje biskupów dokonane przez abpa Marcela Lefebvre 30 czerwca, „Te Deum”, 1997. (org. niem.:Die Bischofskonsekrationen des 30. Juni 1988, Stuttgart 1988.)
  • Amt und Person des Simon Petrus, Zaitzkofen 1987.
  • Die kirchliche Krise und die Priesterbruderschaft St. Pius X., Saarbrücken 1981.
  • Kapłaństwo katolickie : istota, zadanie, formacja, odnowa, „Fundacja im. O. Damiana de Veuster”, 1997
  • Przedmowa do pracy: Marcel Lefebvre – List otwarty do zakłopotanych katolików, Poznań, 1992

Przypisy

  1. ↑ Fr. Schmidberger: 40 years of priesthood (ang.)
  2. ↑ Regens - Priesterseminar Herz Jesu [online], zaitzkofen.prod.fsspx.org [dostęp 2018-08-29] [zarchiwizowane z adresu 2018-08-29] (niem.).
  3. ↑ Nota esplicativa del Dicastero per la Dottrina della Fede (2 luglio 2026) [online], www.vatican.va [dostęp 2026-07-02].
  4. ↑ Komunikat Domu Generalnego: odwołanie od dekretu z dnia 2 lipca 2026 r. [online], Wiadomości Tradycji Katolickiej, 14 lipca 2026 [dostęp 2026-07-14] (pol.).
  5. ↑ Franz Schmidberger – wykaz prac w katalogu BN
  6. ↑ Franz Schmidberger. tedeum.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-24)]. – wykaz prac i ich opis w serwisie www.tedeum.pl
  7. ↑ Zobacz hasło: Sedewakantyzm

Linki zewnętrzne