Funryu 2
| Państwo | |
|---|---|
| Rodzaj |
przeciwlotniczy pocisk ziemia-powietrze |
| Długość | |
| Średnica | |
| Rozpiętość |
0,88 m[1] |
| Masa |
370 kg[2] |
| Napęd | |
| Prędkość | |
| Zasięg | |
| Naprowadzanie | |
| Masa głowicy | |
Funryu 2 – japoński pocisk rakietowy ziemia–powietrze z okresu II wojny światowej. Wybudowano kilka prototypów i przeprowadzono zakończone sukcesem testy pocisków ale nie weszły one do produkcji seryjnej i nie były użyte bojowo.
Historia
Prace nad pociskiem rozpoczęto w 1 Arsenał Lotniczo-Techniczny Lotnictwa Marynarki (Kūgishō) w 1944 w ramach programu Funryu[3].
Od początku zdecydowano, że pocisk ma być zbudowany jako rakieta na paliwo stałe z naprowadzaniem radiowym[3]. Pomimo że zaprojektowano i przetestowano już wówczas w Japonii trzy rakiety które mogły być użyte do napędu pocisku (Ro-Tsu, Ro-Sa i Ro-Ta), do napędu Funryu 2 postanowiono zaprojektować i zbudować nową rakietę[3]. Nowy silnik miał ciąg o mocy 2400 kilogramów i czas pracy wynoszący 3,5 sekundy[3][2].
Z powodu bardzo poważnych trudności z zaopatrzeniem w materiały strategiczne, Kūgishō nie mogło zdobyć wystarczających ilości duraluminium do zbudowania prototypów pocisku, ostatecznie wymagane materiały zostały ukradzione z rządowych magazynów[1].
Z wykradzionych materiałów zbudowano kilka egzemplarzy pocisku, jeden z nich używany był do testów w tunelu aerodynamicznym, a pozostałe użyte zostały w testach przeprowadzanych w okolicy wulkanu Asama[1]. Pierwsze odpalenia pocisków miały za zadanie jedynie ewaluację pracy silnika i sprawdzenie charakterystyki lotu rakiety i nie były one z żaden sposób kierowane[1]. Pierwszy prawdziwy test Funryu 2 odbył się w lipcu 1945 kiedy w obecności przedstawicieli Marynarki odpalono pocisk w kierunku stacjonarnego celu na ziemi[1]. Lot rakiety był korygowany drogą radiową i pocisk uderzył o 20 metrów od celu[1]. Pomimo że nie trafiono w cel, test został uznany za udany, ale był to także ostatni test tego pocisku i dalsze prace nad nim zostały przerwane z powodu zakończenia wojny[1].
Opis konstrukcji
Funryu 2 był przeciwlotniczym pociskiem rakietowym napędzanym silnikiem rakietowym na paliwo stałe i naprowadzanym na cel drogą radiową[3]. Rakieta miała bardzo prosty kształt, do kadłuba pocisku przymocowano cztery drewniane skrzydła z ruchomy powierzchniami sterowymi działającymi jak sterolotki (elewony), na końcu rakiety, przy silniku, umieszczone cztery, mniejsze i nieruchome lotki[3].
Pocisk wyposażony był w podwójny, radiowy system naprowadzania na cel[3] i dwa żyrokompasy do stabilizacji pionowej[1][2].
Przypisy
Bibliografia
- René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. Londyn: Putnam, 1979. ISBN 0-370-30251-6.
- Edwin M. Dyer III: Japanese Secret Projects: Experimental Aircraft of the IJA and IJN 1939–1945. Hersham, Surrey: Midland Publishing, 2009. ISBN 978-1857803-174.