Gennaro Capuozzo
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
22 listopada 1932 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
29 listopada 1943 |
| Przebieg służby | |
| Formacja | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 | |
Gennaro Capuozzo, znany również pod zdrobnieniem Gennarino (ur. 22 listopada 1932 w Neapolu, zm. 29 listopada 1943 tamże) – włoski bohater wojenny. Zginął w wieku 11 lat podczas II wojny światowej, w walkach znanych jako Cztery Dni Neapolu, lokalnego powstania, które doprowadziło do wyzwolenia miasta spod okupacji niemieckiej[1].
Życiorys
Był neapolitańskim praktykantem urzędniczym. Kiedy 3 września 1943 roku Włochy podpisały kapitulację przed Niecami (ogłoszoną 8 września) armia włoska została pozostawiona bez rozkazów. W Neapolu armia niemiecka szybko przejęła kontrolę nad miastem, a wkrótce potem, 27 września 1943 roku ludność zbuntowała się, dając początek powstaniu[2].
Capuozzo był jednym z najmłodszych powstańców, biorących bezpośredni udział w walkach z Niemcami. Zginął podczas bitwy pod Via Santa Teresa degli Scalzi, rzucając granatami ręcznymi w niemieckie czołgi z tarasu Instytutu Maestre Pie Filippini. Za ten akt odwagi został pośmiertnie odznaczony Złotym Medalem za Męstwo Wojskowe[3].
Przypisy
- ↑ Resoconto sommario della seduta del 7 marzo 1946 [online], senato.it, s. 336 [dostęp 2026-03-22] (wł.).
- ↑ Silvia Boverini: Iniziano le 4 giornate di Napoli il 27 settembre 1943. MeDiaRe, 27.09.2018. [dostęp 2026-03-22]. (wł.).
- ↑ CAPUOZZO Gennaro. quirinale.it. [dostęp 2026-03-22]. (wł.).