Georg Pfeiffer

Wybuch I wojny światowej zastał Georga Pfeiffera w szeregach 20 Lęborskiego pap, jednak już w sierpniu 1914 roku został oficerem baterii w 20 rezerwowym pułku artylerii pieszej^[1].

25 lutego 1915 Pfeiffer awansował na stopień porucznika. Od 1917 roku powrócił do 4 Magdeburskiego pułku artylerii pieszej na stanowisko dowódcy baterii. W styczniu 1918 roku awansował na kapitana^[1].

W 1920 Pfeiffer został zwolniony ze służby wojskowej i wstąpił do policji bezpieczeństwa w Brunszwiku^[1]. W następnych latach piął się po szczeblach kariery awansując na majora policji (1924) i podpułkownika (1930), od 1935 roku pełnił funkcję szefa sztabu Inspekcji Policji Północnej w Szczecinie pod dowództwem generała majora policji krajowej Karla Streckera.

W październiku 1935, po przeformowaniu Reichswehry w Wehrmacht Pfeiffer został przeniesiony do Wehrmachtu w stopniu podpułkownika^[2]. Przydzielono go do sztabu 12 pułku artylerii w Schwerinie, następnie przydzielono mu stanowisko dowódcy 2 dywizjonu w 64 pułku artylerii ciężkiej we Wrocławiu^[2]. 1 sierpnia 1936 Pfeiffer awansował na pułkownika. W 1937 roku został dowódcą 23 pułku artylerii w Poczdamie^[2].

George Pfeiffer, nadal na czele 23 pułku artylerii brał udział w inwazji na Polskę^[1]. W październiku został przeniesiony do dowództwa artylerii (niem. Artillerie-Kommandeur, Arko 105). Było to dowództwo szczebla brygadowego, które przy korpusie pełniło rolę doradczą w zakresie rozlokowania artylerii, a także jej wykorzystania. W szeregach Arko 105 brał udział w kampanii francuskiej, podczas której, w czerwcu został awansowany na generała majora^[2]. Pod koniec sierpnia zrezygnował ze stanowiska w Arko 105, w zamian został we wrześniu mianowany dowódcą 94 Dywizji Piechoty^[1][2]. Dywizja Pfeiffera od czerwca 1941 brała udział w inwazji na Związek Radziecki. 1 czerwca 1942 roku Pfeiffer został awansowany na stopień generała porucznika^[2]. Wraz z 94 Dywizją Piechoty Pfeiffer brał udział w walkach o Stalingrad. Gdy 6 Armia, w skład której wchodziła 94 DP została okrążona przez wojska radzieckie Georg Pfeiffer wraz ze sztabem dywizji został ewakuowany samolotem ze stalingradzkiego kotła^[1][3]. Pierwotnie Pfeiffer miał objąć dowodzenia nad 306 Dywizją Piechoty, ostatecznie został mianowany zastępcą głównodowodzącego 6. Armii poza twierdzą Stalingrad i zakwaterowany w Mrozowsku^[1]. 23 grudnia 1942 grupa bojowa Pfeiffer została podzielona na grupy bojowe Tzschöckell, von Burgsdorf, von Mathiesen oraz von Heinemann. Sztab został włączony do 3 Armii Rumuńskiej^[1]. W styczniu 1943 grupa Pfeiffera brała udział w prowadzonych przez 4 Armię Pancerną próbach przełamania okrążenia wojsk niemieckich pod Stalingradem, później broniła zachodniego odcinka frontu, opóźniając sowieckie natarcie^[1]. W okresie od 30 stycznia do 27 lutego 1943 roku pełnił faktycznie funkcję dowódcy 306 DP^[2]. Zniszczona pod Stalingradem 94 DP była odtwarzana w Bretanii, dowództwo nad nią objął ponownie gen. Georg Pfeiffer^[2]. Po sformowaniu dywizja została przeniesiona do Włoch, gdzie brała udział w rozbrajaniu tamtejszej armii^[1]. Od października 1943 roku 94 DP broniła Linii Gustawa. W styczniu 1944 Pfeiffer przekazał dowództwo generałowi porucznikowi Bernhardowi Steinmetzowi, sam zaś został przesunięty do Führerreserve^[1]. Od 5 do 25 stycznia 1944 odbywał kurs szkolenia generalskiego^[2].

10 lutego 1944 roku powierzono mu tymczasowe dowodzenie sztabem XII Korpusu Armijnego, a w marcu ponownie trafił do rezerwy oficerskiej^[2]. 1 maja 1944 objął dowodzenie nad VI Korpusem Armijnym. 20 maja został awansowany na generała artylerii^[2]. 28 czerwca 1944 o 19:30 w rejonie Mohylewa samochód, w którym znajdował się Pfeiffer został ostrzelany przez radzieckie działo przeciwpancerne, co doprowadziło do śmierci generała. Według innych relacji pojazd został zatrzymany ogniem broni maszynowej, a następnie zaatakowany przy użyciu granatów ręcznych^[1]. Według trzeciego scenariusza samochód miał stać się celem ataku lotniczego^[4].

3 lipca 1944 wymieniono go z nazwiska w komunikacie Wehrmachtu: „W ciężkich walkach obronnych dowodzący generałowie – generał artylerii Martinek i generał artylerii Pfeiffer – a także generał broni Schünemann, walczący na czele swoich korpusów, ponieśli śmierć bohaterów, wierni złożonej przysiędze”^[1].