George Dantzig

Podczas swojego pierwszego roku na Uniwersytecie w Berkeley, któregoś dnia przyszedłem spóźniony na jedne z zajęć Neymana. Na tablicy widniały zapisane dwa problemy matematyczne, co do których założyłem, że stanowią one zadanie domowe dla nas, do wykonania. Wobec tego też, spisałem je do swoich notatek. Kilka dni później, przeprosiłem Neymana za to, że tak długo zajęło mi przygotowanie moich rozwiązań – problemy te wydawały się być nieco trudniejsze do wykonania, niż zazwyczaj to miało miejsce. Zapytałem też, czy wciąż zgodziłby się on przyjąć moją pracę. Powiedział mi wtedy, abym rzucił ją na jego biurko. Tak też zrobiłem – choć niechętnie, jako że dało się zauważyć, jak jego biurko tonęło w takiej ilości papierów, że od razu zmartwiłem się, że moja praca i tak popadnie wśród nich wszystkich w zapomnienie.

Około sześciu tygodni później, pewnego niedzielnego poranka, około godziny ósmej, Anne i ja zostaliśmy obudzeni przez kogoś walącego do naszych frontowych drzwi. Tym kimś był właśnie Neyman. Wbiegł do środka z papierami w jednej ręce, cały podekscytowany: „Właśnie skończyłem pisać wstęp do jednej z twoich prac. Przeczytaj go proszę, to wyślemy ją od razu do publikacji”. Przez dobrą minutę, nie miałem żadnego pojęcia, o czym on do mnie mówił. Aby nie czynić tej historii zbyt długą, powiem tylko, że okazało się, że problemy, które zostały wtedy napisane na tablicy, a które udało mi się rozwiązać – myśląc, że są one ledwie zadaniem domowym – okazały się tak naprawdę być dwoma sławnymi problemami otwartymi, z zakresu statystyki. To właśnie był pierwszy raz, kiedy tak na serio dowiedziałem się, że w tych zadaniach było cokolwiek niezwykłego.^[2][3]