Gillershof
| część miasta | |
Zabytkowy dom na Gillershofie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Miasto | |
| W granicach Leżajska |
1 kwietnia 1937[1] |
| Populacja (1921) • liczba ludności |
|
| Strefa numeracyjna |
(+48) 15 |
| Kod pocztowy |
37-300 |
| Tablice rejestracyjne |
RLE |
| SIMC |
0974446 |
Plan Gillershofa![]() | |
Położenie na mapie Leżajska ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa podkarpackiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu leżajskiego ![]() | |
Gillershof – część miasta Leżajsk, do 1937 samodzielna wieś. Leży na południe od obecnego centrum miasta, wzdłuż ul. Stanisława Moniuszki.
Historia
Gillershof był kiedyś odrębną niemiecką osadą założoną w związku z józefińską akcją kolonizacyjną w 1787 roku i zamieszkaną przez katolików i ewangelików. Należał do gminy zbiorowej i parafii Giedlarowa[3]. Stoją tu jeszcze domy i budynki gospodarcze oraz spichlerze z XIX wieku (na jednym z nich widnieje napis 1867), natomiast nie ma już kościoła protestanckiego[4].
Do 1934 Gillershof stanowił gminę jednostkową w powiecie łańcuckim, za II RP w woј. lwowskim. W 1921 roku gmina liczyła 158 mieszkańców[5]. W 1934 w nowo utworzonej zbiorowej gminie Giedlarowa[6], gdzie utworzył gromadę[7]. 14 kwietnia 1935 roku mieszkańcy wysłali petycję do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych o przyłączenie do Leżajska, do czego doszło 1 kwietnia 1937[1].
Przypisy
- 1 2 Dz. U. z 1937 r. Nr 24, poz. 147 (ISAP).
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 175981.
- ↑ W poszukiwaniu korzeni: Gillershof.
- ↑ Spacerkiem po Leżajsku: Gillershof.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej : opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 13. Województwo lwowskie
- ↑ Dz. U. z 1934 r. Nr 68, poz. 597 (ISAP).
- ↑ Lwowski Dziennik Wojewódzki. 1934, nr 19, poz. 104.




