Gismondyt
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
gismondyn |
|---|---|
| Skład chemiczny |
uwodniony glinokrzemian wapnia CaAl2Si2O8·4H2O[1] |
| Twardość w skali Mohsa |
4,5[1] |
| Przełam |
nierówny, muszlowy, półmuszlowy[1] |
| Łupliwość |
niedostrzegalna |
| Pokrój kryształu |
tabliczkowy |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
2,12–2,28 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
bezbarwny, jasnoróżowy, niebieskawy, czerwonawy, szarawy[1] |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,525–1,550 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,010–0,016[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.GC.05[1] |
Gismondyt (gismondyn) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska włoskiego mineraloga Carlo Gismondiego (1762-1824), który odkrył po raz pierwszy ten minerał w 1817 r.
Właściwości
Zazwyczaj tworzy kryształy niemal zawsze zbliźniaczone (podwójna piramidy o kwadratowym przekroju – wyglądem zbliżonej do ośmiościanu). Czasami wykształca kryształy pseudorombowe o pokroju tabliczkowym. Charakterystyczna postać kryształów pozwala na identyfikację spośród innych minerałów paragenezy. Występuje w skupieniach półkulistych i snopkowych. Jest kruchy, przezroczysty. Współwystępuje z chabazytem, phillipsytem, thomsonitem, analcymem, kalcytem, tobermorytem oraz wollastonitem[1].
Występowanie
Produkt procesów hydrotermalnych, powstaje w pustkach skał wulkanicznych (w bazaltowych lawach).
Miejsca występowania: Włochy, Islandia, Niemcy, Czechy, USA – Hawaje, Australia[1].
W Polsce – został stwierdzony w okolicach Legnicy na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie
- ma znaczenie naukowe
- ma znaczenie kolekcjonerskie
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
- O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” 1996 r.
- R. Hochleitner: Minerały i kryształy, „Muza S.A.” 1994 r.