Goniolimon
![]() Goniolimon tatarski | |||
| Systematyka[1][2] | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Podkrólestwo | |||
| Nadgromada | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Nadklasa | |||
| Klasa | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
goniolimon | ||
| Nazwa systematyczna | |||
| Goniolimon Boissier A.P.de Candolle, Prodr. 12: 632 (1848)[3] | |||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
non designatus[4] | |||
| Synonimy | |||
| |||
Goniolimon (Goniolimon Boiss.) – rodzaj roślin z rodziny ołownicowatych (Plumbaginaceae). Obejmuje 21 gatunków[3]. Występują one w północnej Afryce (Algieria i Tunezja), w południowej i południowo-wschodniej Europie (od Włoch na wschód) oraz na rozległych obszarach Azji w strefie umiarkowanej, sięgając na wschodzie północnych Chin i wschodniej Syberii[3]. Niektóre gatunki uprawiane są jako ozdobne[5]. W Polsce spotykany w uprawie bywa goniolimon tatarski G. tataricum[6].
Morfologia

- Pokrój
- Byliny o grubej i drewniejącej szyi korzeniowej, silnie rozgałęzione od nasady[7].
- Liście
- Gęsto skupione w rozetę przyziemną[7].
- Kwiaty
- Drobne, skupione w raz do kilku razy rozgałęzione kwiatostany złożone wyrastające pojedynczo lub po dwa z kąta jednego z liści w rozecie. Rozgałęzienia kwiatostanu są kłosopodobne, składają się z kilku-kilkunastu kłosków osadzonych dwurzędowo na osi kwiatostanu. Poszczególne kłoski składają się z 2–5 kwiatów. Podsadki i podkwiatki mocno obłonione (błoniaste brzegi szersze od części zielonej), na końcach wyciągnięte w sztywne, zgrubiałe kolce. Kielich lejkowaty, błoniasty, z zielonymi tylko głównymi żyłkami działek, na brzegu biały, rozszerzony w błoniasty rąbek z 5 lub 10 łatkami. Płatki korony zrośnięte u nasady. Pręcików jest 5, przyległych do płatków. Zalążnia podługowata do jajowatej, z zaostrzonym wierzchołkiem, z pięcioma szyjkami słupka zakończonymi 5 główkowatymi, spłaszczonymi znamionami[7].
- Owoce
- Podługowate do jajowatych torebki[7].
Systematyka
- Pozycja według APweb (aktualizowany system APG IV z 2016)
Rodzaj z rodziny ołownicowatych Plumbaginaceae, w obrębie której należy do podrodziny Staticoideae i plemienia Staticeae[8].
- Wykaz gatunków[3]
- Goniolimon africanum Buzurović, Bogdanović & Brullo
- Goniolimon besserianum (Schult. ex Rchb.) Kusn.
- Goniolimon callicomum (C.A.Mey.) Boiss.
- Goniolimon caucasicum Klokov
- Goniolimon cuspidatum Gamajun.
- Goniolimon dalmaticum (C.Presl) Rchb.
- Goniolimon dshungaricum (Regel) O.Fedtsch. & B.Fedtsch.
- Goniolimon elatum (Fisch. ex Spreng.) Boiss.
- Goniolimon eximium (Schrenk) Boiss.
- Goniolimon graminifolium (Aiton) Boiss.
- Goniolimon heldreichii Halácsy
- Goniolimon incanum (L.) Hepper
- Goniolimon kaufmannianus (Regel) Voss
- Goniolimon krylovii A.V.Grebenjuk
- Goniolimon orthocladum Rupr.
- Goniolimon rubellum (S.G.Gmel.) Klokov
- Goniolimon sartorii Boiss.
- Goniolimon sewerzowii Herder
- Goniolimon speciosum (L.) Boiss.
- Goniolimon tataricum (L.) Boiss. – goniolimon tatarski[6]
- Goniolimon tauricum Klokov
Przypisy
- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2025-12-12] (ang.).
- ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2025-12-12] (ang.).
- 1 2 3 4 5 Goniolimon Boiss.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2025-12-12].
- ↑ Index Nominum Genericorum (ING). Smithsonian Institution. [dostęp 2025-12-12].
- ↑ David J. Mabberley, Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 397, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200.
- 1 2 Lucjan Rutkowski, Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 357, ISBN 83-01-12218-8.
- 1 2 3 4 Goniolimon Boissier. [w:] Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2025-12-12]. (ang.).
- ↑ Genus: Goniolimon Boiss.. [w:] Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2025-12-12].
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
