HMS Brocklesby (1982)

HMS Brocklesby
Ilustracja
HMS „Brocklesby” w 2008
Klasa

niszczyciel min

Typ

Hunt

Historia
Stocznia

Vosper Thornycroft w Southampton Anglia

Wodowanie

12 stycznia 1982

 Royal Navy
Nazwa

HMS Brocklesby

Wejście do służby

3 lutego 1983

Los okrętu

w służbie

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

615 ts standardowa
750 ts pełna

Długość

60 m

Szerokość

10 m

Zanurzenie

3,4 m

Napęd
2 silniki wysokoprężne o mocy 3800 hp, 2 śruby
Prędkość

14 węzłów

Uzbrojenie
1 armata plot. 30 mm
3 km 7,62 mm M134
2 km 12,7 mm M2
Załoga

45

HMS Brocklesby – brytyjski niszczyciel min typu Hunt, w służbie Royal Navy od 1983 roku. Nosi numer burtowy M 33. Jest trzecim okrętem o tej nazwie.

Budowa

Okręt był piątą zbudowaną jednostką z 13 brytyjskich niszczycieli min typu Hunt[1]. Zamówiono go 19 czerwca 1980 roku razem z trzema innymi w stoczni Vosper Thornycroft Ltd w Woolston (część Southampton), która zbudowała większość okrętów tego typu[1][2]. Okręt wodowano 12 stycznia 1982 roku, a budowę ukończono i okręt został odebrany przez marynarkę 25 października 1982 roku[3]. Nazwa pochodziła od wsi Brocklesby. Był trzecim okrętem o tej nazwie[3].

Opis

HMS „Brocklesby” w 2021

Okręty typu Hunt miały kadłub zbudowany z plastiku wzmocnionego włóknem szklanym (GRP)[1]. Wyporność standardowa wynosiła 615 ts, a pełna 725 ts[1]. Nowsze źródła podawały wyporność pełną 750 ton[2]. Długość całkowita wynosiła 60 m, a na linii wodnej 57 m, szerokość: 10 m, a maksymalne zanurzenie: 3,4 m[1]. Załoga liczyła 45 osób, w tym 6 oficerów[2][3].

Uzbrojenie służyło tylko do samoobrony i pierwotnie na okrętach typu Hunt stanowiła je automatyczna armata uniwersalna Bofors 40 mm[2]. Do połowy lat 90. była wymieniana na armatę Oerlikon/BMARC DS30B kalibru 30 mm L/75[2]. Można było zamontować również dwa dodatkowe działka kalibru 20 mm Oerlikon/BMARC GAM-C01[2]. Na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI wieku na okrętach tego typu ustawiono trzy sześciolufowe rotacyjne karabiny maszynowe 7,62 mm Dilon Aero M134 Minigun[4]. Uzbrojenie uzupełniały dwa karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm, zastępowane w latach 2014–2015 przez karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm Browning[2][4].

Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne Ruston-Paxman 9-59K Deltic o mocy łącznej 3800 hp, napędzające dwie śruby, pozwalające na osiąganie prędkości maksymalnej 15 węzłów[2]. Ponadto okręty miały pomocniczy napęd hydrauliczny pozwalający na osiąganie prędkości do 8 węzłów, napędzany przez silnik Deltic 9-55B o mocy 780 hp, napędzający też agregaty prądotwórcze[2]. Zasięg wynosił 1500 mil morskich przy prędkości 12 w[2]. W 2016 roku wymieniono silniki na Caterpillar C-32 ACERT o mocy po 2000 hp (łącznie 4000 hp)[4][5].

Wyposażenie nawigacyjne obejmowało radar Kelvin Hughes Type 1006 lub 1007 (pasmo I)[2]. Wyposażenie do poszukiwania min obejmowało pierwotnie sonar Plessey Type 193M Mod 1[2]. Ponadto okręty miały sonar wysokiej częstotliwości Mil Cross do unikania min na kursie i sonar Type 2059 do śledzenia pojazdów podwodnych[2]. W 2005 roku został wyposażony w nowy sonar 2193[4][3]. Okręty typu Hunt miały system informacji bojowej CAAIS DBA4[2]. Po 1990 roku okręty otrzymały system nawigacyjny Racal Mk 53[2]. W latach 2004–2005 okręty otrzymały również system dowodzenia NAUTIS 3[6][4].

Po wejściu do służby „Brocklesby” przenosił dwa zdalnie kierowane pojazdy podwodne PAP-104 do zwalczania min, a od 1988 roku mógł przenosić pojazdy nowszego typu PAP-105[2]. Okręty ponadto miały trały magnetyczne MS 14, holowany trał akustyczny Sperry MSSA Mk 1 i klasyczne trały kontaktowe Oropesa Mk8[2]. Trały niekontaktowe zostały zdemontowane w 2005 roku[4]. Na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI wieku pojazdy podwodne PAP-104/105 zastąpiono przez jednorazowe Seafox C[4].

Służba

HMS „Brocklesby” w Zatoce Perskiej w 2020

HMS „Brocklesby” (numer burtowy M 33) został wcielony do służby w brytyjskiej Royal Navy 3 lutego 1983 roku[2]. Został przydzielony do 1 Eskadry Niszczycieli Min (1st MCM Squadron) w Rosyth[1][7].

Między marcem a sierpniem 1991 roku „Brocklesby” operował w Zatoce Perskiej, wchodząc w skład międzynarodowego zespołu rozminowującego po wojnie w Zatoce Perskiej[8]. Od 1995 do sierpnia 1996 roku był remontowany w Rosyth[7]. Po remoncie zmienił port macierzysty na Portsmouth, nadal w składzie 1 Dywizjonu Niszczycieli Min[7].

Od 10 września 2002 roku do 20 czerwca 2003 roku „Brocklesby” działał na Zatoce Perskiej podczas operacji Iraqi Freedom[9]. W trakcie działań wojennych, w trzeciej dekadzie marca 2003 roku oczyszczał z min kanał wodny do portu Umm Kasr, jako pierwsza aliancka jednostka wchodząc na akwen z zagrożeniem minowym[9]. Za działania pod Umm Kasr przyznano mu następnie wyróżnienie bojowe (battle honour)[3].

We wrześniu 2006 roku „Brocklesby” został przydzielony do 2 Dywizjonu Niszczycieli Min (MCM 2), zmieniając bazę z HMNB Clyde na Portsmouth[10].

W kwietniu i maju 2011 roku „Brocklesby” działał u wybrzeży ogarniętej wojną domową Libii i 29 kwietnia usunął jedną z trzech min postawionych na podejściach do portu Misrata, umożliwiając dostawy pomocy humanitarnej do portu[11]. Dowodził nim wówczas kmdr ppor. James Byron[11].

W grudniu 2016 roku „Brocklesby” został ponownie zwodowany po remoncie połączonym z modernizacją w krytej hali stoczni w Portsmouth, podczas którego między innymi wymieniono mu silniki[5]. W czerwcu 2017 roku rozpoczął próby morskie po remoncie[12].

W czerwcu 2018 roku „Brocklesby” wyszedł z Portsmouth do Bahrajnu na stałą misję zapewniania bezpieczeństwa żeglugi w Zatoce Perskiej (operacja Kipion)[13]. W trakcie trzyletniej misji przepłynął 150 000 mil morskich, brał udział w 18 ćwiczeniach lub operacjach i sześciokrotnie zmieniał załogę, po czym powrócił do Portsmouth w październiku 2022 roku (wraz z HMS „Shoreham”)[14]. Ostatnim dowódcą w jej trakcie był kmdr ppor. Dan Lee[14].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Jane’s Fighting Ships 1986-87 ↓, s. 656
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Jane’s Fighting Ships 1996–97 ↓, s. 770
  3. 1 2 3 4 5 HMS Brocklesby (M33) [online], Ministerstwo Obrony Wielkiej Brytanii [dostęp 2024-05-17] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 908.
  5. 1 2 Minehunters go undercover as Quorn and Atherstone begin revamp [online], Ministerstwo Obrony Wielkiej Brytanii, 13 grudnia 2016 (ang.).
  6. ↑ Jane’s Fighting Ships 2002–2003 ↓, s. 780.
  7. 1 2 3 The long goodbye. 'End of an era' when ships leave Rosyth. „Navy News”, s. 1, 17, grudzień 1995. (ang.).
  8. ↑ Little ships put on a big show. „Navy News”, s. 19, lipiec 1991. (ang.).
  9. 1 2 Krzysztof Kubiak. Royal Navy w operacji „Iraqi Freedom”. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 4/2004. s. 27-28. ISSN 1426-529X.
  10. ↑ A time for reflection. „Navy News”, s. 1, wrzesień 2006. (ang.).
  11. 1 2 Brocklesby in the line of fire. „Navy News”, s. 4, czerwiec 2011. (ang.).
  12. ↑ HMS Brocklesby na próbach. Altair Agencja Lotnicza, 20 czerwca 2017.
  13. ↑ Nowa misja HMS Brocklesby. Altair Agencja Lotnicza, 21 czerwca 2018.
  14. 1 2 Families flock around the Brock as minehunter enjoys first traditional homecoming post-lockdown [online], Ministerstwo Obrony Wielkiej Brytanii, 8 października 2022 (ang.).

Bibliografia

  • Jane’s Fighting Ships 1986-87. John Moore (red.). Londyn: Jane’s Publishing Company, 1986. ISBN 0-7106-0828-4. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 1996-97. Richard Sharpe (red.). Londyn: Jane’s Information Group, 1986. ISBN 0-7106-1355-5. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 2002–2003. Stephen Saunders (red.). Jane’s Information Group Ltd, 2002. ISBN 0-7106-2432-8. (ang.).
  • IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.