Helmuth Brückner

Urodził się w 1896 roku w Peilau (Piława), jako syn miejscowego nauczyciela. Uczęszczał do Gimnazjum Realnego w Reichenbach (Dzierżoniów), a po jego ukończeniu rozpoczął studia z zakresu historii, geografii, filozofii i ekonomii na Śląskim Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu^[1].

W sierpniu 1914 roku Brückner przerwał studia, żeby zgłosić się na ochotnika do służby wojskowej w I wojnie światowej. W grudniu 1915 roku został porucznikiem rezerwy. Po tym jak został ciężko raniony na froncie zachodnim w 1918 roku, powrócił do domu i przebywał na rehabilitacji w szpitalach wojskowych i sanatoriach^[2].

Po zakończeniu wojny wznowił przerwane wcześniej studia, ale mimo to ostatecznie je porzucił. W 1919 roku został czynnym członkiem Korpusu Markomania Breslau^[3]. W 1921 roku brał udział, jako ochotnik, w walkach pomiędzy niemieckimi i polskimi oddziałami nieregularnymi, o przyszłą granicę między tymi dwoma państwami na Górnym Śląsku (III powstanie śląskie)^[1].

W 1924 roku Brückner został redaktorem naczelnym gazety „Schlesische Volksstimme”. Jednocześnie rozpoczął działalność w niewielkiej organizacji politycznej, pozostającej już pod silnym wpływem narodowego socjalizmu. Od lutego 1926 do 5 marca 1927 roku Brückner był radnym miejskim Wrocławia z ramienia Niemieckiej Partii Ludowo-Wolnościowej^[4].

W międzyczasie w 1925 roku związał się z nowo utworzoną NSDAP w prowincji śląskiej (numer członkowski 2023). W tym samym roku został mianowany gauleiterem NSDAP na Śląsk^[1]

Od 1925 roku Brückner był wydawcą „Schlesischer Beobachter”, lokalnego odpowiednika „Völkischer Beobachtera” (niem. Obserwator Völkistowski). W 1930 roku był jednym ze współzałożycieli Breslauer Zentral-Verlags (pol. Centralny Dom Wydawniczy we Wrocławiu). W tym samym roku kandydował w wyborach do Reichstagu z ramienia NSDAP, uzyskując mandat poselski. 24 kwietnia 1932 roku został wybrany na posła do pruskiego Landtagu (parlamentu krajowego)^[5]. Po mianowaniu latem 1932 roku na stanowisko inspektora krajowego na Wschód, przejął nadzór nad partią nie tylko na Śląsku, ale także na Prusach Wschodnich i Wolnym Mieście Gdańsku^[1].

Po zwycięstwie partii nazistowskiej w wyborach parlamentarnych do Reichstagu z 5 marca 1933 roku, został mianowany 25 marca 1933 roku nadprezydentem prowincji dolonośląskiej, a także tymczasowo nadprezydentem prowincji górnośląskiej. Oficjalne objęcie urzędu miało miejsce 2 sierpnia 1933 roku^[6]. Jego zastępcą został Edmund Heines, który podobnie jak on, był homoseksualistą^[7].

7 października 1933 roku podczas jesiennej defilady Oddziałów Szturmowych NSDAP (SA) we Wrocławiu został mianowany przez Ernsta Röhma na stanowisko Gruppenführera tej organizacji^[1].

26 grudnia 1934 roku został odwołany z funkcji nadprezydenta w obu prowincjach śląskich^[6], co związane było z mającą miejsce 30 czerwca tego samego roku akcją znaną jako „noc długich noży”, w trakcie której zlikwidowano wszystkich przeciwników Adolfa Hitlera, w tym członków SA. Brücknerowi zarzucano homoseksualizm oraz wypowiadanie się na niekorzyść partii. Następnie uwięziono go na jakiś czas i wydalono z partii narodowosocjalistycznej^[8].

Po utracie pracy w aparacie partyjnym i utracie wszystkich stanowisk na Śląsku przeprowadził się na Pomorze, aby następnie w 1938 roku osiedlić się z rodziną w Rostocku. Podjął tam pracę zawodową jako robotnik w zakładach lotniczych Ernsta Heinkela^[1].

W lipcu 1945 roku został aresztowany przez sowiecką administrację wojskową. Zmarł sześć lat później w 1951 roku w gułagu Ozernyj w Tajszecie w obwodzie irkuckim na Syberii, „na wpół zagłodzony, na wpół pobity na śmierć”^[9].