Henri Giraud

Podczas kampanii francuskiej dowodził 9 Armią w Ardenach, a następnie 7 Armią w Lotaryngii. Walczył m.in. pod Le Garde i Baccarat. 19 maja 1940 roku ponownie dostał się do niemieckiej niewoli.

W 1942 roku zbiegł z obozu jenieckiego i przedostał się do Francji Vichy, a następnie do Afryki Północnej. Stamtąd podjął potajemne kontakty z Francuskim Ruchem Oporu i aliantami. Na początku listopada przedostał się z Algierii do Gibraltaru na pokładzie brytyjskiego okrętu podwodnego HMS „Seraph”. Tam we wstępnej rozmowie z nowo mianowanym dowódcą wojsk alianckich, Dwightem Eisenhowerem, wysunął nierealne żądanie przejęcia dowodzenia całości sił alianckich w mającym się wkrótce rozpocząć lądowaniu w Afryce (operacja Torch). Po otrzymaniu odmowy, nie wyraził zgody na wzięcie udziału w inwazji.

Po zamachu na François Darlana, dzięki protekcji niechętnego Charles’owi de Gaulle’owi prezydenta USA Franklina Roosevelta, objął dowództwo nad wojskami francuskimi w Afryce Północnej. Wziął udział w konferencji w Casablance, podczas której zgodził się przystąpić do ruchu Wolnej Francji – objął funkcję współprzewodniczącego Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, u boku de Gaulle’a.

Skonfliktowany z de Gaulle’em ustąpił ze stanowiska w listopadzie 1943 roku.

W roku 1944 wrócił do kraju i zasiadał jako bezpartyjny we francuskim senacie.

2 czerwca 1946 roku został wybrany do francuskiej konstytuanty z ramienia Republikańskiej Partii Wolności i brał udział w pracach nad konstytucją Czwartej Republiki. Był członkiem Rady Wojennej.

Opublikował dwie książki: Mes Evasions (Moje ucieczki, 1946) i Un seul but, la victoire: Alger 1942–1944 (Jedyny cel, zwycięstwo: Algieria 1942–1944, 1949), w których opisał swoje przeżycia.