Henryk Charucki
| Pełne imię i nazwisko |
Henryk Stanisław Charucki | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
2 grudnia 1955 | ||||||||||||
| Obywatelstwo | |||||||||||||
| Kariera juniorska | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||
  | |||||||||||||
Henryk Stanisław Charucki (ur. 2 grudnia 1955 w Ostrowi Mazowieckiej) – polski kolarz szosowy, zawodnik Floty Gdynia i Dolmelu Wrocław, zwycięzca Tour de Pologne (1979) i górski mistrz Polski (1979), przez dziesięć lat startujący w klubach francuskich. Po zakończeniu kariery przedsiębiorca z branży rowerowej.
Kariera sportowa
Początki
Wychował się we wsi Paproć Duża na Podlasiu, jako jedno z ośmiorga dzieci[1]. Treningi kolarskie rozpoczął w 1970 w klubie LZS Zambrów. W 1974 przeniósł się do Wrocławia i został zawodnikiem Dolmelu Wrocław, podejmując równocześnie pracę w tamtejszych zakładach maszyn elektrycznych. Trenował pod okiem Mieczysława Żelaznowskiego, a w zespole ścigali się wówczas m.in. Ryszard Szurkowski, Jan Brzeźny i Jan Faltyn[2][3].
Służba wojskowa i Flota Gdynia
Okres służby wojskowej, rozpoczętej w połowie lat 70., odbył w wojskowym klubie sportowym Flota Gdynia, co pozwoliło mu kontynuować treningi. W 1977 wywalczył w barwach Floty wicemistrzostwo Polski w wyścigu drużynowym na 100 km[3]. Po zakończeniu służby powrócił do Dolmelu.
Sezon 1978
W 1978 zdobył brązowy medal mistrzostw Polski w wyścigu drużynowym na 100 km w drużynie Dolmelu Wrocław[3].
W tym samym roku wygrał meksykański wyścig Tour de Mexico, rozgrywany także pod nazwą Wyścigu Dwóch Kalifornii, wygrywając ostatni etap po samotnej ucieczce[4][3].
Dwa miesiące później prowadził w klasyfikacji generalnej Tour de Pologne, lecz nie ukończył wyścigu wskutek kraksy na zjeździe z Krowiarek, po której przeszedł operację[5]. Mimo tego wystartował w sierpniowych mistrzostwach świata w wyścigu ze startu wspólnego, zajmując 47. miejsce i pracując na rzecz kolegów z reprezentacji – srebrny medal zdobył wówczas Krzysztof Sujka[1][3].
Zwycięstwo w Tour de Pologne 1979
W 1979 osiągnął swoje największe sukcesy. Nie otrzymawszy powołania do reprezentacji, wystartował w 36. Tour de Pologne w drużynie Metalowca, złożonej w większości z kolarzy Dolmelu Wrocław i prowadzonej przez trenera Wojciecha Walkiewicza. Prowadzenie w klasyfikacji generalnej objął po ucieczce podjętej wspólnie z Romanem Cieślakiem i utrzymał je do końca wyścigu, rozegranego w dniach 6–15 lipca na dystansie 1335 km[6][3]. W tym samym sezonie zdobył mistrzostwo Polski w wyścigu górskim[4].
Starty we Francji
W 1982 wyjechał do Francji, gdzie rozpoczął starty w normandzkim klubie EC Pont Audemer, a następnie w grupie Didier Louis i OC Briouze. Pierwszym znaczącym sukcesem było zwycięstwo w klasyfikacji generalnej wyścigu etapowego Liberté Dimanche wraz z trzema wygranymi etapami[7][3]. Otrzymał wówczas propozycję przejścia do zawodowej grupy Mercier, jednak transakcja nie doszła do skutku wskutek warunków postawionych przez Polski Związek Kolarski[3].
Wiosną 1983 wystąpił w Critérium du Dauphiné Libéré w reprezentacji złożonej z polskich kolarzy startujących we Francji, obok m.in. Ryszarda Szurkowskiego, Tadeusza Mytnika i Jana Brzeźnego. Na etapie prowadzącym przez Mont Ventoux wjechał na szczyt jako dziewiąty, a etap ukończył na piętnastej pozycji. Był jedynym zawodnikiem polskiej ekipy, który ukończył cały wyścig[3]. Startował także w Tour de l'Avenir[3].
W połowie lat 80. przeszedł do VC Auxerre w Burgundii, a w 1990 do UC Aulnat-Sayat w Owernii, gdzie poza startami pełnił nieformalną funkcję trenera i dyrektora sportowego. Sprowadził do klubu Mieczysława Karłowicza i Jacka Bodyka; Karłowicz wygrał w 1990 Tour de Pologne, a Bodyk zajął piąte miejsce w mistrzostwach świata amatorów[3]. Od 1991 sponsorem zespołu została firma Groupama[3].
Karierę sportową zakończył w 1992, po dwudziestu dwóch latach startów, w tym jedenastu we Francji. Według własnych relacji odniósł ponad 200 zwycięstw[8][4].
Działalność gospodarcza
W 1992 założył firmę Harfa-Harryson, początkowo jako spółkę cywilną, a od 1997 jako jednoosobową działalność gospodarczą[2]. Przedsiębiorstwo zajmuje się dystrybucją sprzętu kolarskiego, m.in. marek Mavic, Michelin i SRAM[1].
W 2007 otworzył przy ul. Robotniczej we Wrocławiu Dolnośląskie Centrum Rowerowe o powierzchni około 1500 m², w tym około 1000 m² powierzchni sprzedażowej – w chwili otwarcia jeden z największych obiektów tego typu w Polsce[9].
Firma sponsorowała polskie grupy kolarskie, m.in. Mróz, Intel Action, CCC Polsat i Legię-Felt, oraz zapewnia Neutralny Serwis Mavic podczas Tour de Pologne. Charucki pełnił funkcję zastępcy dyrektora sportowego tego wyścigu[4][1].
W 2015 wraz z Czesławem Langiem założył spółkę Lang & Charucki, oficjalnego przedstawiciela włoskiej marki rowerowej Colnago w Polsce[8]. W ramach tej działalności sponsorowano grupę zawodową Domin Sport oraz żeńską ekipę UKS Mróz Colnago Jedynka Kórnik, a wspólnie z Langiem przekazano papieżowi Franciszkowi rower szosowy ufundowany przez Ernesto Colnago[10]. Charucki utworzył także amatorską drużynę Colnago Harfa Harryson Team[10].
Działalność pozasportowa
Od 2001 organizuje coroczną kolarską pielgrzymkę na Jasną Górę w Częstochowie[11]. W 2023 występował jako ekspert komentujący przebieg 80. Tour de Pologne w Programie III Polskiego Radia[12]. Startuje w wyścigach amatorskich w kategorii masters[10].
Odznaczenia
Odznaczony Brązowym (2010)[13] i Srebrnym (2021)[14] Krzyżem Zasługi.
Rodzina
Henryk Charucki jest ojcem Pawła Charuckiego (ur. 1988), także kolarza[15].
Przypisy
- 1 2 3 4 Henryk Charucki: Kiedyś urywał się peletonowi jako kolarz, dziś jako biznesmen. Gazeta Wrocławska, 2012. [dostęp 2026-08-13].
- 1 2 Henryk Charucki. Encyklopedia Rowerowa. [dostęp 2026-08-13].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Lider peletonu [online] [dostęp 2026-08-13].
- 1 2 3 4 Arkadiusz Kogut: Byłem zawsze jednym z liderów. bikeWorld.pl, 2012-05-07. [dostęp 2026-08-13].
- ↑ Henryk Charucki – Wizyta w fabryce elektrycznych maszyn i kolarskich marzeń. naszosie.pl, 2024-03-10. [dostęp 2026-08-13].
- ↑ Winners. Tour de Pologne. [dostęp 2026-08-13].
- ↑ Henryk Charucki – Wielka kolarska emigracja. naszosie.pl, 2024-03-17. [dostęp 2026-08-13].
- 1 2 Bikefitting. Harfa-Harryson. [dostęp 2026-08-13].
- ↑ Imponujące Centrum Rowerowe Harfy. team29er.pl. [dostęp 2026-08-13].
- 1 2 3 Grande Familia Colnago, czyli Colnago Harfa Harryson Team. Colnago Polska, 2024. [dostęp 2026-08-13].
- ↑ Po prostu Harry [online] [dostęp 2026-08-13].
- ↑ Henryk Charucki: Nasze wyścigi były bardziej żywiołowe. Polskie Radio Program III, 2023. [dostęp 2026-08-13].
- ↑ M.P. z 2011 r. Nr 25, poz. 269 (ISAP)
- ↑ M.P. z 2021 r. poz. 441 (ISAP)
- ↑ U Charuckich wszystko zostaje w rodzinie, kolarstwo.s24.pl, 2010-06-27 [dostęp: 2017-06-26]
Bibliografia
- Bogdan Tuszyński, Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995
Linki zewnętrzne
- Henryk Charucki w bazie Cycling Archives
- Henryk Charucki – profil na ProCyclingStats (ang.)
- Strona biograficzna Henryka Charuckiego