Henryk Jan Eibel

Henryk Jan Eibel
Ilustracja
Henryk Eibel (1929)
komandor komandor
Data i miejsce urodzenia

22 lutego 1896
Frysztak

Data i miejsce śmierci

6 czerwca 1965
Penley[1]

Przebieg służby
Lata służby

1914 -????

Siły zbrojne

 Marynarka Wojenna (II RP)
Marynarka Wojenna

Jednostki

ORP Iskra
ORP Kaszub
ORP Krakowiak
ORP Ślązak
ORP Wilia
ORP Gdynia
ORP Garland

Stanowiska

zastępcy dowódcy Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej, szefem Sekcji Morskiej, kierownik referatu Organizacyjno-Wyszkoleniowego Marynarki Wojennej RP , komendant Komendy Morskiej „Północ”, dowódca I Dywizjonu Kontrtorpedowców

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti MilitariSrebrny Krzyż Zasługi (II RP)Krzyż Wybitnej Służby (Wielka Brytania)Krzyż Wybitnej Służby (Wielka Brytania)

Henryk Jan Eibel (ur. 22 lutego 1896 w Frysztaku, zm. 6 czerwca 1965 Penley) – komandor dyplomowany Marynarki Wojennej, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[2].

Życiorys

Eibel ukończył Szkołę Aspirantów Morskich w 1913 w Fiume[3]. W kwietniu 1919 pełnił funkcję uzbrojonej motorówki nr.2 [4]. W czerwcu 1919 porucznik Eibel został skierowany do Batalionu Morskiego do Modlina, gdzie szkolił marynarzy i pełnił służbę garnizonową[5]. W porcie wojennym Modlin pełnił funkcję kierownika kancelarii portu (Obsada i organizacja portu Modlin stan 2.02.1919)[6].

W 1923 będąc już w stopniu kapitana pełnił funkcję dowódcy I Grupy Uzbrojonych Motorówek [7]. Przed objęciem dowodzenia na szkolnym żaglowcu ORP Iskra odbył roczny staż na statku STS Lwów aby zdobyć odpowiednie doświadczenie dowodzenia szkolnym statkiem żaglowym[8]. W latach 1927-1930 pełnił funkcję kapitana (komendanta) okrętu ORP Iskra na którym szkolono podchorążych marynarki wojennej[9]. Rejs szkolny w 1929 został przerwany na Azorach, Eibel otrzymał zadanie przywiezienia do kraju zwłok polskiego lotnika: Ludwika Idzikowskiego, który zginął podczas przelotu Atlantyku w czasie awaryjnego lądowania na wyspie Graciosa.

Uroczystości pogrzebowe mjr. Ludwika Idzikowskiego w Gdyni – trumna na pokładzie ORP Iskra. W głębi widoczny kapitan Henryk Eibel.

Eibel w 1925 otrzymał przydział na stanowisko kapitana statku ORP Kaszub[10], później został dowódcą ORP Krakowiak (1927-1928)[11]. Następnie pełnił funkcję dowódcy na okrętach: ORP Ślązak (1924-1926)[12], ORP Wilia (1935-1936). W latach 1920-1921, 1932-1935 kpt. Eibel otrzymał stanowisko szefa Sekcji Morskiej w wydziale Wojskowym Komisariatu Generalnego RP w Gdańsku[3]. W latach 1936-1939 pełnił funkcję zastępcy dowódcy Flotylii Rzecznej MW (stan 1.09.1939)[13]. W czasie kampanii wrześniowej kmdr ppor. Henryk Eibel będąc zastępcą d-cy flotylli rzecznej pod nazwą Batalion Morski działającej w rejonie rzek Polesia. W dniu najazdu sowieckiego, 17 września 1939 Eibel był dowódcą oddziału, sformowanego z załóg okrętów flotylli Batalionu Morskiego które zostały zatopione pod Mostami Wolańskimi. Batalion pomaszerował dalej, 23 września będąc w rejonie Ratna cała grupa decyzją Eibela została podzielona na dwie mniejsze grupy; Eibel ze swoją grupą przedarł się do zgrupowania wojsk gen. Kleberga. Druga grupa żołnierzy pod dowodzona przez z por. Marciniewskiego została skierowana w kierunku Brześcia[14].

Eibel po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji, następnie w grudniu 1939 dotarł do Wielkiej Brytanii[15]. Tam też w grudniu 1939 otrzymał stanowisko zastępcy dowódcy okrętu-bazy ORP Gdynia (9 grudnia 1939-21 czerwca 1940)[16], następnie w kierownictwie Marynarki Wojennej RP otrzymał funkcję samodzielnego kierownika referatu Organizacyjno - Wyszkoleniowego (1940-1941). Po utworzeniu Komendy Morskiej „Północ” w Greenock objął funkcję komendanta (październik 1942- maj 1943), (grudzień 1943- marzec 1947). Od października 1942 do maja 1943 był dowódcą I Dywizjonu Kontrtorpedowców, ponownie grudnia 1943 do lipca 1944 [17]. Eibel służył na polskim okręcie wojennym ORP Garland pełniąc funkcję dowódcy (marzec 1942, październik 1941)[18]. Podczas eskorty okrętów z zaopatrzeniem wojennym do Murmańska i Archangielska w konwoju PQ-16, okręt ORP Garland wsławił się obronie konwoju[19], odznaczenia otrzymało krzyż Orderu Virtuti Militari pięciu członków załogi, dowódca otrzymał Krzyż Wybitnej Służby (ang.Distinguished Service Cross)[20]. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Anglii, był członkiem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej. Od marca 1964 zamieszkał w Polskim Osiedlu Mieszkaniowym w Penrhos w Walii i tutaj pozostał do końca życia[2]. Zmarł w 1965 w polskim szpitalu w Penley, pochowany został na cmentarzu w Wrexham (Sektor G, gr. nr. 12644)[1].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Z karty żałobnej. „Nasze Sygnały”, s. 20, grudzień 1965. Zarząd Główny Stowarzyszenia Marynarki Wojennej. (pol.).
  2. 1 2 Grodziska 2004 ↓, s. 51.
  3. 1 2 Kudela 2011 ↓, s. 187.
  4. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 209.
  5. ↑ Lech Trawicki. Marynarze w wojnie 1920 roku. „Po Wachcie”, s. 3, 2010-08-15. Stowarzyszenie Żeglarsko-Szantowe. ISSN 1898-276X. [dostęp 2025-05-19]. (pol.).
  6. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 208.
  7. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 211.
  8. ↑ NN, Koniec służby ORP Iskra, „Nasze Sygnały”, 139/1978, Zarząd Główny Stowarzyszenia Marynarki Wojennej, czerwiec 1978, s. 2 [dostęp 2025-05-22] (pol.).
  9. ↑ Zaruski 1929 ↓, s. 6.
  10. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 283.
  11. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 284.
  12. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 287.
  13. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 221.
  14. ↑ Czerwiński Julian, Złote szable, „Nasze Sygnały”, 144/1980, Zarząd Główny Stowarzyszenia Marynarki Wojennej, sierpień 1980, s. 13 [dostęp 2025-05-23] (pol.).
  15. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 330.
  16. ↑ Mariusz Borowiak: ORP Gdynia – pierwsza pływająca baza Polskiej Marynarki Wojennej w Wielkiej Brytanii. tygodnikbydgoski.pl/, 2022-07-04. s. 3. [dostęp 2025-05-20]. (pol.).
  17. ↑ Kudela 2011 ↓, s. 371.
  18. ↑ Polish Navy. unithistories.com. [dostęp 2025-03-23]. (ang.).
  19. ↑ Michał Lipka: HMS Garland, który stał się ORP Garland. trojmiasto.pl. [dostęp 2025-05-23]. (pol.).
  20. 1 2 THE NAVAL DIRECTORATE IN THE GREAT BRITAIN 1939 - 1947. 1947 CHIEF OF THE NAVAL DIRECTORATE Polish Institute and Sikorski Museum. s. 92,95. [dostęp 2025-05-20]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.