Henryk Mierzecki

Henryk Mierzecki (ur. 30 marca 1891 we Lwowie, zm. 4 września 1977 w Warszawie – polski lekarz dermatolog.
We Lwowie ukończył gimnazjum i studia medyczne na Uniwersytecie. W 1919 uzyskał stopień doktora medycyny. W 1921 został asystentem prof. Włodzimierza Łukasiewicza w Klinice Dermatologicznej Uniwersytetu Jana Kazimierza. W 1924 rozpoczął samodzielne badania naukowe, ogłaszając wyniki swoich badań na posiedzeniach towarzystw naukowych oraz na zjazdach krajowych i zagranicznych.
W czasie okupacji pracował w wytwórni kosmetyków w Warszawie. W 1945 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim z medycyny społecznej i przemysłowej. W 1949 został kierownikiem kliniki Dermatologicznej we Wrocławiu.
Napisał ponad 130 prac naukowych. Od 1964 był ekspertem Światowej Organizacji Zdrowia, był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, był też członkiem Komisji Medycyny Pracy PAN oraz Międzynarodowej Komisji Medycyny Pracy w Genewie.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim (aleja 29, grób 60)[1].
Był mężem Janiny (fotograf) oraz ojcem Romana (fizykochemik w Instytucie Chemii UW)) i Aleksandry (fotograf)[2][3].
Przypisy
- ↑ Henryk Mierzecki. polskie-cmentarze.com. [dostęp 2019-03-29]. (pol.).
- ↑ Janina Mierzecka, Całe życie z fotografią, Kraków: Wyd. Literackie, 1981, s. 126-128, 270, ISBN 83-08-00296-X, OCLC 830212930.
- ↑ Aleksandra Garlicka. Wychowana w ciemni. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 62-64. ISBN 83-7066-474-1.