Homaloxestis cholopis
| Homaloxestis cholopis | |||
| (Meyrick, 1906) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Nadrodzina |
Gelechioidea | ||
| Rodzina |
Lecithoceridae | ||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Homaloxestis cholopis | ||
| Synonimy | |||
| |||
Homaloxestis cholopis – gatunek motyli z rodziny Lecithoceridae i podrodziny Lecithocerinae.
Gatunek ten opisany został w 1906 roku przez Edwarda Meyricka jako Lecithocera cholopis[1]. Do rodzaju Homaloxestis przeniesiony został w 1914 roku przez tego samego autora[2]. Miejscem typowym jest Koni w Mjanmie[3].
Motyl o rozpiętości przednich skrzydeł od 14,5 do 16 mm[2][3]. Głowa i tegule są ciemnobrązowe[3]. Przednie bez białej przepaski wzdłuż krawędzi kostalnej i z bardziej niż u H. baibarensis spiczastym wierzchołkiem. Tylne skrzydła bardziej szarawe niż u wspomnianego gatunku[2][3]. Łuski na grzbietowej stronie tylnych goleni niezmodyfikowane[3]. Narządy rozrodcze samców o walwie z prawie prostym brzegiem kostalnym[3] i dwoma wklęśnięciami na brzegu brzusznym, płytszymi niż u H. baibarensis. Edeagus przekracza długością walwę[2]. Samica ma genitalia z krótkim i prawie kwadratowym antrum, wieloma stożkowatymi kolcami wewnątrz przewodu torebki kopulacyjnej i rombowatego kształtu znamieniem, opatrzonym środkowym rowkiem[3].
Owad znany z Chin, Tajwanu, Filipin, Jawy, Mjanmy, Nepalu, Indii oraz południowo-zachodniej Afryki[2][3].
Przypisy
- ↑ Edward Meyrick. Descriptions of Indian Microlepidoptera. „Journal of the Bombay Natural History Society”. 17, s. 138-155, 1906.
- 1 2 3 4 5 Kyu-Tek Park. Lecithoceridae (Lepidoptera) of Taiwan (I): Subfamily Lecithocerinae: Genera Homaloxestis Meyrick and Lecithocera Herrich-Schäffer. „238 Zoological Studies”. 38 (2), s. 238-256, 1999.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 K.-T. Park, B.-K. Byun. Review of Homaloxestis Meyrick (Lepidoptera, Lecithoceridae) of the Philippine Islands, with descriptions of two new species. „Zootaxa”. 1449. s. 57-64.