Hubert Skolik
| Data i miejsce urodzenia |
31 sierpnia 1913 | ||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
16 listopada 1986 | ||||||||||||||||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
31 sierpnia 1913 | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
16 listopada 1986 | ||||||||||||
| Informacje klubowe | |||||||||||||
| Klub |
Stadion Chorzów | ||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||
| |||||||||||||
Hubert Skolik (ur. 31 sierpnia 1913 w Kozłowej Górze, zm. 16 listopada 1986 w Bytomiu) – polski trener, dziennikarz sportowy[1] i działacz piłkarski, współpracujący głównie z klubami górnośląskimi; w młodości piłkarz i lekkoatleta, specjalizujący się w biegach średniodystansowych.
Wczesne życie
Kariera sportowa
Hubert Skolik urodził się w Kozłowej Górze – obecnie dzielnicy Piekar Śląskich. W młodości grał w piłkę nożną (w klubach Orzeł Brzeziny Śląskie i Stadion Chorzów) i uprawiał lekkoatletykę (biegi średniodystansowe)[1]. Jako lekkoatleta reprezentował kluby Stadionu Chorzów (1932–1936) i Pogoni Katowice (1937–1939), w barwach której w 1937 r. zdobył halowe wicemistrzostwo Polski w sztafecie 3 x 800 metrów i brązowy medal mistrzostw Polski w biegu na 1500 metrów[1].
Progresja wyników[1] (na stadionie)
- rekord życiowy w biegu na 1000 m – 2:37,2 (19 września 1937, Kraków)
| rok | klub | bieg na 800 m | bieg na 1500 m |
|---|---|---|---|
| 1932 | Stadion Chorzów | 2:04,3 | — |
| 1933 | 2:08,1 | 4:20,8 | |
| 1937 | Pogoń Katowice | 2:01,7 RŻ | 4:09,4 RŻ |
II wojna światowa
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej jako podporucznik rezerwy 75 Pułku Piechoty[1]. W toku wojny został więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 25184), następnie przeniesionym do KL Dachau[2] i KL Mauthausen-Gusen.
Kariera trenerska
Po zakończeniu działań wojennych Hubert Skolik rozpoczął karierę trenerską. W latach 1952–1953 był trenerem Szombierek Bytom[3], potem prowadził AKS Chorzów (1954–1955), Stal Sosnowiec (1957) i Odrę Opole (1964–1965), jednak największe sukcesy odnosił w Górniku Zabrze i Polonii Bytom. Hubert Skolik sześciokrotnie prowadził zespół z Zabrza, z którym w sezonie 1963/1964 zdobył mistrzostwo Polski[4]. Z Polonią Bytom zdobył mistrzostwo Polski w sezonie 1962, zaś w latach 1949–1951[1] pełnił również rolę prezesa klubu[5]. W 1968 r. uzyskał dyplom trenera piłki nożnej I klasy[1].
W opublikowanym przez Henryka Kurzyńskiego biogramie Huberta Skolika autor podaje, iż w trakcie swojej kariery trenerskiej Skolik obejmował również stanowisko szkoleniowca Fortuny Bytom, Ruchu Radzionków, Slavii Ruda Śląska, Motoru Lublin i Górnika Wałbrzych[1].
Sukcesy szkoleniowe
Polonia Bytom
Górnik Zabrze
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Henryk Kurzyński, Indeks polskich lekkoatletów startujących w latach 1920-1939, Komisja Statystyczna PZLA, 2025.
- ↑ Więźniowie Dachau. [dostęp 2013-07-06].
- ↑ Historia klubu. [dostęp 2013-07-06].
- ↑ Osiągnięcia klubu. [dostęp 2013-07-06].
- ↑ Prezesi klubu. [dostęp 2013-07-06].
Linki zewnętrzne
- Hubert Skolik w bazie Wikiliga.pl
- Hubert Skolik w bazie Weltfussball.de (niem.)