Ignacy Ścibiorek

Ignacy Ścibiorek

nadbrygadier
Data urodzenia	1950
Przebieg służby
Formacja	Państwowa Straż Pożarna
Jednostki	Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie
Stanowiska	p.o. Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (1997)
Odznaczenia

Ignacy Ścibiorek (ur. 1950) – polski strażak, nadbrygadier, p.o. komendanta głównego Państwowej Straży Pożarnej (1997)^[1].

Absolwent Technikum Łączności nr 1 w Łodzi im. K. Jagiełły, w latach 1969–1973 kontynuował naukę w Szkole Oficerów Pożarnictwa w Warszawie (Szkoła Główna Służby Pożarniczej). Pełnił wówczas służbę w systemie skoszarowanym i zmianowym (24x24) w Oddziale IV ZSP przy ul. Grabiszyńskiej (ukończył kursy szeregowych i specjalizujące oraz prawa jazdy). Ukończenie Szkoły Oficerów Pożarnictwa połączone było z uroczystą promocją na Placu Teatralnym w Warszawie 16 maja 1973 r. Awans na pierwszy stopień oficerski nadbrygadier Ignacy Ścibiorek otrzymał z rąk gen. poż. Zygmunta Jarosza – komendanta głównego PSP.

Zgodnie z otrzymanym od niego przydziałem służbowym 15 czerwca 1973 rozpoczął służbę w Łodzi w Komendzie Straży Pożarnych.

W latach 1976–1980 kontynuował w systemie zaocznym naukę w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej. Ukończył ją z tytułem inżyniera pożarnictwa – specjalizacja techniczna. Lata 1989–1990 to czas studiów podyplomowych w zakresie organizacji i zarządzania w ochronie przeciwpożarowej w Szkole Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto ukończył roczne szkolenie pedagogiczne, dające uprawnienia nauczyciela zawodu.

Służbę w Łódzkiej Straży Pożarnej rozpoczął na stanowisku oficera – wykładowcy w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Praktycznego połączonym z jednostką taktyczną. Po roku służby przeniesiony do łódzkiej komendy na stanowisko oficera operacyjnego w Wojewódzkim Stanowisku Kierowania. W czasie czteroletniej służby na tym stanowisku uczestniczył w ponad tysiącu akcji ratowniczych^[2].

W 1978 awansowany na stanowisko komendanta rejonowego straży pożarnych Łódź-Polesie i komendanta Zawodowej Straży Pożarnej Łódź Polesie z podległymi III, IX i XIII Oddziałami ZSP. W 1987 został komendantem Wojewódzkiego Ośrodka Szkolenia Pożarniczego połączonego z Oddziałem VII ZSP. Odpowiedzialny był za szkolenie kwalifikacyjne podoficerskie i szeregowych pożarnictwa oraz funkcyjne ochotniczych straży pożarnych, sport pożarniczy i nadzór nad szkoleniem doskonalącym w jednostkach ZSP na terenie całego województwa łódzkiego. Współodpowiedzialny za organizację we wrześniu 1988 w Łodzi VII Mistrzostw Polski w Sporcie Pożarniczym i VII Krajowych Zawodów Sportowo-Pożarniczych OSP. Uczestniczyło w nich łącznie po 49 reprezentacji ZSP i OSP ze wszystkich województw i trzech szkół pożarniczych, łącznie ponad 1400 zawodników – najwięcej w historii Polski.

W 1981 dowodził grupą warszawsko-łódzką w czasie gaszenia odwiertu ropy w Karlinie (jako dowódca odcinka bojowego) w województwie koszalińskim. W 1979 r. odpowiadał za zabezpieczenie wizyty papieża Jana Pawła II na łódzkim lotnisku Lublinek. Od 1986 do 1991 członek Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Straży Pożarnych.

2 listopada 1990 otrzymał awans na stanowisko komendanta wojewódzkiego straży pożarnych w Łodzi. Najważniejsze działania, które wówczas podejmował związane były z transformacją formacji pożarniczej i przygotowaniem łódzkiego garnizonu do realizacji nowych zadań wynikających z ustaw o PSP i ochronie p.poż.

Podczas swojej kariery zawodowej nadbryg. Ignacy Ścibiorek dowodził wieloma akcjami ratowniczymi, m.in. po wybuchach gazu na osiedlu Retkinia w Łodzi w 1979 i 1983 oraz w Łódzkiej Wytwórni Papierosów w 1993, a także w budynku wysokościowym przy al. Józefa Piłsudskiego w 1994.

Otrzymał dwukrotnie od ministra spraw wewnętrznych Antoniego Macierewicza propozycje objęcia funkcji pierwszego komendanta głównego Państwowej Straży Pożarnej, których jednak nie przyjął^[3].

Na wniosek komendanta głównego PSP gen. Ryszarda Korzeniewskiego 12 stycznia 1997 r. został przeniesiony na stanowisko zastępcy komendanta głównego PSP m.in. z zadaniami nadzoru nad sprawami operacyjnymi i prewencyjnymi, specjalnymi i łącznością oraz redakcją „Przeglądu Pożarniczego”. Na wniosek nadbryg. R. Korzeniewskiego poparty przez ówczesnego ministra spraw wewnętrznych i administracji Leszka Millera, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski nadał mu stopień nadbrygadiera. Uroczystość nominacji odbyła się 3 maja 1997 w Pałacu Prezydenckim.

W lipcu i sierpniu 1997 praca całej Komendy Głównej PSP została postawiona w stan najwyższej gotowości w związku z powodzią tysiąclecia, która objęła zachodnią część kraju, a w szczególności dorzecze Odry. Stany osobowe zostały skoszarowane, uruchomiono krajowe odwody operacyjne, powołano sztaby z udziałem władz rządowych i samorządowych oraz wszystkich służb ratowniczych. Komendant główny PSP i jego zastępca ds. operacyjnych zostali zaangażowani w pełni do pracy w Sztabie Rządowym ds. Nadzwyczajnych Zagrożeń oraz przeglądu i dowodzenia siłami na terenie powodziowym. W prowadzeniu działań wykorzystane zostały nowe rozwiązania prawne, włączono w nie wszystkie podmioty ratownicze, a w tym znaczne zasoby ludzi i sprzętu wojskowego (m.in. śmigłowce).

W związku z przejściem 30 września 1997 dotychczasowego komendanta głównego w stan spoczynku nadbryg. Ignacy Ścibiorek 1 października został mianowany pełniącym obowiązki komendanta głównego. Praca jego samego i podległych mu struktur została ukierunkowana na odtworzenie potencjału logistyczno-operacyjnego PSP oraz krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

10 grudnia 1997 złożył do ministra spraw wewnętrznych i administracji raport o przejście w stan spoczynku, w który został przeniesiony 31 marca 1998 r.

W uznaniu zasług dla polskiego pożarnictwa odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski^[4] (1996), Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem za Ofiarność i Odwagę, Złotą Odznaką „Za Ratowanie Życia i Ochronę Mienia”, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”, Odznaką honorową „Zasłużony Funkcjonariusz Pożarnictwa”, Złotym Znakiem Związku OSP RP, Honorową Odznaką Miasta Łodzi w 1998 r. i Odznaką „Za Zasługi dla Miasta Łodzi” 2020 r.^[5], Medalem Honorowym Województwa Łódzkiego, Złotym, Srebrnym i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Złotym, Srebrnym i Brązowym Medalem „Za zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą, Srebrną i Brązową Odznaką „Zasłużony Działacz LOK”, Odznaką Honorową PCK II i III stopnia, Odznaką „Za Zasługi dla Górnictwa Naftowego i Gazownictwa” oraz Medalem Honorowym im. Józefa Tuliszkowskiego^[6], Honorowym Medalem 600-lecia Miasta Łodzi „za działania na rzecz rozwoju Łodzi przyznawane z okazji 600-lecia Miasta” (2023)^[7].

Po przejściu w stan spoczynku działalność zawodową prowadzi jako doradca w zakresie bezpieczeństwa pożarowego i rzeczoznawca. Pełnił także funkcję biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa oraz zajmował stanowisko Pełnomocnika Prezydenta Miasta Łodzi ds. Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego^[3].

Od 2002 członek Klubu Generałów Państwowej Straży Pożarnej RP. Członek Kapituły Medalu im. Józefa Tuliszkowskiego przy Komendancie Głównym PSP. Społecznie działacz Polskiego Czerwonego Krzyża, członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Pożarnictwa oraz Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. Działacz społeczny i filantrop^[8]. Członek honorowy wielu jednostek ochotniczych straży pożarnych.

Brat założyciel (reaktywacji) Łódzkiego Towarzystwa Strzeleckiego Bractwa Kurkowego (od 1994), wieloletni starszy bractwa (prezes). Działacz Okręgu Centralnego i Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich RP^[9]. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim, Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Komandorskim z Mieczami Orderu Zasługi Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich Rzeczypospolitej Polskiej, Brązowym Krzyżem Zasługi EGS oraz Gwiazdą Wielką do Krzyża Komandorskiego z Mieczami Orderu Zasługi Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich RP. Jest członkiem Zakonu Rycerskiego Świętego Sebastiana w Europie^[6].

Żonaty, ojciec dwóch córek i dziadek pięciorga wnucząt.