Igor (Isiczenko)

Igor

Ігор

Jurij Andrijowicz Isiczenko Юрій Андрійович Ісіченко
arcybiskup
Kraj działania	Ukraina
Data i miejsce urodzenia	28 stycznia 1956 Swoboda[1]
arcybiskup charkowski i połtawski (UAKP)
Okres sprawowania	1997-2003
arcybiskup charkowski i połtawski (UAKP-O)
Okres sprawowania	2003-2020
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego
Inkardynacja	Egzarchat charkowski
Śluby zakonne	12 marca 1992
Diakonat	20 grudnia 1992
Prezbiterat	4 stycznia 1993
Nominacja biskupia	11 czerwca 1993
Chirotonia biskupia	12 lipca 1993
Strona internetowa

Igor Isiczenko, właściwie Jurij Andrijowicz Isiczenko (ukr. Ігор Ісіченко, ur. 28 stycznia 1956 w Swobodzie) – ukraiński duchowny greckokatolicki, filolog, literaturoznawca, wykładowca akademicki, biskup charkowski i połtawski UAKP w latach 1993-1997, arcybiskup charkowski i połtawski UAKP w latach 1997-2003, arcybiskup i zwierzchnik UAKP-O w latach 2003-2020.

Urodził się na terenie Rosyjskiej FSSR w rodzinie inżyniera budownictwa (Ukrainiec) i nauczycielki chemii (Rosjanka). W roku swoich urodzin przeprowadził się z rodzicami do Ukraińskiej SSR i zamieszkał w mieście Bałaklija. Po szkole średniej pracował zawodowo jako stolarz i korektor w drukarni. W latach 1974-1979 studiował na Wydziale Filologicznym Charkowskiego Uniwersytetu Państwowego. W latach 1979-1981 pracował jako nauczyciel języka i literatury ukraińskiej w szkole średniej, a od 1981 roku jako wykładowca Katedry Historii Literatury Ukraińskiej Charkowskiego Uniwersytetu Państwowego. Od 1987 roku kandydat nauk filologicznych, od 1989 roku profesor nadzwyczajny, od 2009 doktor habilitowany, a od 2010 roku profesor zwyczajny. Był wykładowcą: Charkowskiego Uniwersytetu Narodowego, Akademii Kijowsko-Mohylańskiej, Kolegium Patriarchy Mścisława i Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego. Jego prace badawcze poświęcone są: poetyce ruskiej prozy średniowiecznej, ukraińskiej literaturze barokowej, historii Kościoła i kulturze ascetycznej. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji dotyczących problemów życia duchowego i społecznej roli Kościoła^[2].

Od 1990 roku zaangażowany w odrodzenie życia religijnego w obwodzie charkowskim. Był jednym z inicjatorów utworzenia Ukraińskiego Bractwa Prawosławnego i Cerkwi narodowej w Charkowie. W latach 1991-1992 stał na czele Wszechukraińskiego Bractwa św. Andrzeja Pierwszego Powołanego Apostoła. W 1992 roku w monasterze św. Michała Archanioła w Kijowie przyjął śluby mnisze. Edukację teologiczną otrzymał w Kolegium Patriarchy Mścisława. Był inicjatorem utworzenia diecezji charkowsko-połtawskiej Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (UAKP). Zorganizował jej pierwszą radę diecezjalną, a w 1993 roku został jej biskupem^[3]. Blisko współpracował z patriarchą UAKP, Dymitrem (Jarema). W 2000 roku został mianowany przedstawicielem metropolity UOC USA, Konstantyna (Buggan) na terenie Ukrainy. Był orędownikiem stanowiska, w którym tylko Ekumeniczny Patriarchat Konstantynopola powinien rozstrzygnąć o przyszłym statucie i zjednoczeniu Cerkwi prawosławnej na Ukrainie. Od 2003 roku, po konflikcie z metropolitą Metodym (Kudriakow), działał samodzielnie. Diecezja charkowsko-połtawska UAKP stała się faktycznie suwerenna. W 2004 roku udzielił poparcia Pomarańczowym i Wiktorowi Juszczence w walce o urząd prezydenta Ukrainy. W 2006 roku zarejestrował Ukraiński Autokefaliczny Kościół Prawosławny - Odrodzony (UAKP-O)^[4].

Po nieudanych rozmowach zjednoczeniowych z nowym metrolpolitą autonomicznego Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego w Stanach Zjednoczonych Ameryki (Ekumeniczny Patriarchat Konstantynopola), od 2015 roku podjął starania o interkomunię z Ukraińskim Kościołem Greckokatolickim (UKGK). W 2020 roku wraz trzema parafiami prawosławnymi UAKP-O, a mieszczącymi się w Charkowie, Połtawie i Łozowej przeszedł na katolicyzm i został duchownym UKGK^[5]. W Kościele greckokatolickim zrzekł się władzy biskupa ordynariusza. Zachował tytuł arcybiskupa ad personam. W 2022 roku przeszedł na emeryturę. Pracuje nadal jako nauczyciel akademicki. Posługuje w dawnej cerkwi katedralnej św. Dymitra w Charkowie.

• Jurij Jurczyk