Jurij Jurczyk

Urodził się na Podolu w rodzinie o korzeniach ukraińsko-polskich. Pierwotnie związany konfesyjnie z Kościołem katolickim. W latach osiemdziesiątych XX wieku przeprowadził się do Donbasu. Tam był wychowywany w prawosławiu. Ukończył szkołę średnią w Doniecku, a następnie rozpoczął naukę w seminarium duchownym w Kijowie. W latach 1988–1990 był kościelnym i subdiakonem w soborze św. Mikołaja w Doniecku, a od 1990 roku zakrystianem w cerkwi Świętego Krzyża w Hirnyku. W 1991 roku otrzymał w Ługańsku święcenia diakonatu i prezbiteratu z rąk biskupa donieckiego i ługańskiego Joannicjusza. W latach 1991–1993 jako kapłan Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego niósł posługę duchowną w parafiach eparchii donieckiej^[1].

W 1993 roku Jurij Jurczyk opuścił szeregi duchowieństwa Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i przeszedł pod jurysdykcję Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego. Metropolita Filaret (Denysenko) mianował go dziekanem donieckim i rektorem soboru Przemienienia Pańskiego w Doniecku. W latach 1994–1996 Jurij Jurczyk pełnił funkcję sekretarza w strukturach administracyjnych eparchii doniecko-ługańskiej (UKP PK).

W 1996 roku przyjął stan mniszy i imię zakonne Jerzy. 4 grudnia 1996 roku został mianowany archimandrytą, a 13 maja 1998 roku sobór UKP PK nominował go na biskupa donieckiego i mariupolskiego. Sakrę przyjął 14 maja 1999 roku w Kijowie. Jego głównym konsekratorem był patriarcha kijowski UKP PK, Filaret (Denysenko).

W 2002 roku biskup Jerzy zgłosił akces do sedewakatystycznej Kongregacji Niepokalanej Dziewicy Maryi Królowej (CMRI), a następnie podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych Ameryki, 24 października 2002 roku złożył wyznanie wiary przed tradycjonalistycznym biskupem Markiem Pivarunasem^[2].

Kontakty biskupa Jerzego z tradycjonalistami katolickimi nie przeszkodziły mu dalej pozostawać w strukturach UKP PK, chociaż jego status był problematyczny. Sobór biskupów UKP PK uznał początkowo nawet informacje o zmianie jego wyznania za prowokację ze strony Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego^[3].

W 2005 roku biskup Jerzy został podniesiony do godności arcybiskupa donieckiego i mariupolskiego. Po tym czasie zaczęły psuć się jego relacje z patriarchą kijowskim Filaretem i soborem biskupów UKP PK. Arcybiskup Jerzy jawnie podejmował bowiem działania celem oderwania diecezji ze struktur UKP PK i samowolnie prowadził politykę międzywyznaniową. W 2008 roku Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego ostatecznie zdecydował o usunięciu arcybiskupa z szeregów swojego duchowieństwa. Jego miejsce jako eparcha doniecki i mariupolski zajął dotychczasowy wikariusz, biskup słowiański Sergiusz.

W 2009 roku Jurij Jurczyk został przyjęty wraz z doniecką parafią Przemienienia Pańskiego do Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. Od tego czasu nie pełnił funkcji biskupich. Poza posługą proboszcza w parafii Przemienienia Pańskiego był przełożonym generalnym diecezjalnego Bractwa Kapłańskiego św. Klemensa Rzymskiego w Doniecku. W 2014 roku opuścił ogarnięty walkami Donieck i przeniósł się do Zaporoża^[4]. Został rezydentem przy konkatedralnej parafii rzymskokatolickiej Boga Ojca Miłosiernego.

W latach 2014–2017 przebywał na misji katolickiej w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Jemenie i Omanie. Rezydował w Dubaju, gdzie jako birytualista sprawował opiekę duszpasterską nad diasporą ukraińską, a także polską i słowacką. Po powrocie na Ukrainę był administratorem parafii greckokatolickiej i dyrektorem Caritas w Siewierodoniecku^[5].

Od 2022 roku ponownie przebywał w Zaporożu. Działał tam społecznie. Organizował pomoc charytatywną dla osób dotkniętych działaniami wojennymi. Posługiwał w duszpasterstwie greckokatolickim i rzymskokatolickim. Był prezesem Polsko-Ukraińskiego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego Donbasu^[6]. Jest przełożonym generalnym Ekumenicznego Zakonu św. Jana Gockiego^[7].

W 2025 roku Jurij Jurczyk konwertował na anglikanizm. Został duchownym diecezji europejskiej Kościoła Anglii. Sprawuje funkcję wikariusza w Kościele Anglikańskim w Polsce. Prowadzi posługę duchowną na terenie Polski i Ukrainy^[8].