Igor Kisiel

Igor Kisiel

Data i miejsce urodzenia	17 listopada 1910 Szawle
Data i miejsce śmierci	24 sierpnia 1988 Wrocław
Profesor nauk technicznych
Specjalność: geotechnika, mechanika gruntów
Alma Mater	Politechnika Warszawska
Doktorat	1950 Politechnika Śląska
Profesura	1966
Polska Akademia Nauk
Status	członek rzeczywisty
Doktor honoris causa Politechnika Wrocławska – 1985 Politechnika Gdańska – 1985
Odznaczenia

Igor Kisiel (ur. 17 listopada 1910 w Szawlach, zm. 24 sierpnia 1988 we Wrocławiu) – polski inżynier, wykładowca Politechniki Śląskiej i Politechniki Wrocławskiej, prorektor Politechniki Wrocławskiej, doktor honoris causa Politechniki Gdańskiej i Politechniki Wrocławskiej, specjalista z geotechniki, reologii i mechaniki gruntów.

Do 1930 mieszkał na Wileńszczyźnie. Studia wyższe rozpoczął na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, od 1931 w Warszawie. Absolwent Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej w 1936. W latach 1936–1939 pracował w Ministerstwie Komunikacji w Biurze Dróg Wodnych.

Po wybuchu II wojny światowej przebywał w Warszawie. Od 1944 do 1945 pracował w Zarządzie dróg na froncie.

Od 1946–1950 na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, był głównym inżynierem w Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego w Gliwicach od 1948 do 1952. W latach 1950–1980 pracował na Politechnice Wrocławskiej. W 1950 na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym Politechniki Śląskiej uzyskał doktorat. W 1958 roku został mianowany docentem, w 1966 profesorem nadzwyczajnym, a w 1969 profesorem zwyczajnym.

W latach 1953–1968 był kierownikiem Katedry Budownictwa Żelbetowego (Fundamentowania) na Wydziale Budownictwa, prorektorem ds. studiów zaocznych od 1954 do lutego 1956, prodziekanem i dziekanem Wydziału Budownictwa od 1958 do 1961. Od września 1968 do 1975 był dyrektorem i organizatorem Instytutu Geotechniki. Był jednym z organizatorów Oddziału Górnictwa Odkrywkowego w 1964, od 1968 Wydziału Górniczego na Politechnice Wrocławskiej. Był redaktorem Zeszytów Naukowych Politechniki Wrocławskiej. Od 1980 na emeryturze. W latach 1955–1957 pracował w Akademii Nauk w Chinach.

• Członek korespondent Polskiej Akademii Nauk (1969)^[1]
• Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk (1977)^[1]
• Członek wielu organizacji naukowych: Polskiego Komitetu Geotechniki, Towarzystwa Naukowego Wrocławskiego, Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, Międzynarodowego Stowarzyszenia Mechaniki Gruntów i Fundamentów (1965–1988), Międzynarodowego Stowarzyszenia Mechaniki Skał. Należał do Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa.
• W 1946–1954 był rzeczoznawcą Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach.
• Należał do grona twórców i projektantów oraz konsultantów największych inwestycji geotechnicznych w Polsce.
• Był autorem, współautorem ponad 160 publikacji na temat dynamiki budowli, reologii gruntów, w tym 4 książek. Promotor 19 doktoratów.
• Autor kilkuset prac projektowych, ekspertyz w odbudowie i rozbudowie przemysłu wydobywczego i energetyki, m.in.: Rybnickiego Okręgu Węglowego, Kombinatu Paliwowo-Energetycznego „Turów”, kopalni węgla brunatnego w Turowie i kopalni węgla brunatnego i elektrowni w Bełchatowie. Był redaktorem czasopisma naukowego „Studia Geotechnika” od 1970–1980.

Zmarł 24 sierpnia 1988 r., a jego grób znajduje się we Wrocławiu na cmentarzu Grabiszyńskim^[2] (pole 43, rząd 5, grób 141)^[3].

• Dynamika fundamentów pod maszyny (1957)
• Reologia w budownictwie (1967)
• Zarys reologii gruntów, t.1 (1966)
• Zarys reologii gruntów, t.2 (1969)
• Budownictwo betonowe, t.12 (1971)

Źródło:^[4].

• Order Sztandaru Pracy II klasy^[5]
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi (1955)^[6]
• Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (1973)^[7]
• tytuły doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej (1985) i Politechniki Gdańskiej (1985)
• Nagroda Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia (1980)

Gmach Instytutu Budownictwa Politechniki Wrocławskiej od 15 listopada 1999 został nazwany imieniem Igora Kisiela, nazwisko umieszczono na tablicy osób najbardziej zasłużonych dla Politechniki Wrocławskiej. 30 kwietnia 2012 odsłonięto tablicę pamiątkową na ścianie Soboru Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy we Wrocławiu.

• Burak M., Dackiewicz K., Regiel P., Wrocławskie uczelnie techniczne 1910-2010, Wrocław 2010.
• Księga jubileuszowa 50-lecia Politechniki Wrocławskiej 1945-1995, red. R. Czoch, Wrocław 1995.
• Święto nauki 15 listopada 1999 roku. „Pryzmat. Pismo Informacyjne Politechniki Wrocławskiej”, 1999, nr 125.
• Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, red. L. Becela et al., warszawa 1989.