Innocenty (Pavlović)

Innocenty

Inokentije

Jakov Pavlović
Metropolita całej Serbii
Kraj działania	Serbia
Data i miejsce urodzenia	31 lipca 1840 Šabac
Data śmierci	1905
Metropolita belgradzki
Okres sprawowania	1898–1905
Wyznanie	prawosławne
Kościół	Serbski Kościół Prawosławny
Inkardynacja	Metropolia belgradzka
Śluby zakonne	1894
Diakonat	do 1863
Ordynacja	1863
Chirotonia biskupia	2 sierpnia 1894

Innocenty, imię świeckie Jakov Pavlović (ur. 31 lipca 1840 w Šabcu, zm. 1905) – serbski biskup prawosławny, w latach 1898–1905 metropolita belgradzki.

Był synem protojereja i działacza politycznego Jovana Pavlovicia. W rodzinnym Šabcu ukończył szkołę podstawową i cztery klasy gimnazjum. Następnie wyjechał do Belgradu, gdzie przez dwa lata uczył się w seminarium duchownym. Dalszy kurs seminarium odbył w Kijowie, gdzie ukończył następnie także Akademię Duchowną. W 1863 wrócił do Serbii i 31 lipca tego samego roku został wyświęcony na kapłana jako duchowny żonaty^[1]. W latach 1864–1870 był kapelanem wojskowym w Kragujevcu oraz wykładowcą miejscowego gimnazjum. W 1870 został profesorem belgradzkiego seminarium duchownego, a w styczniu 1871 – jego rektorem^[1]. W 1877 przeniesiono go na stanowisko katechety wyższej szkoły żeńskiej w Belgradzie, będąc równocześnie kapłanem dworu^[1]. W latach 1880–1886 był naczelnikiem wydziału cerkiewnego w Ministerstwie Oświaty i Spraw Kościelnych. W 1886 wrócił na stanowisko rektora belgradzkiego seminarium i pozostał na nim do 1893, gdy odszedł na emeryturę. Rok wcześniej zmarła jego żona^[1]. Po stracie małżonki złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Innocenty^[1].

1 sierpnia 1894 został nominowany na biskupa niskiego i dzień później wyświęcony^[1]. Cztery lata później, po śmierci metropolity belgradzkiego Michała^[2], z woli króla Aleksandra I został jego następcą na urzędzie metropolity belgradzkiego. O jego wskazaniu zdecydował fakt uzyskania wykształcenia w Rosji, co według monarchy pozwoliłoby uzyskać jej przychylność dla Cerkwi prawosławnej w Serbii^[1].

Chociaż był człowiekiem gruntownie wykształconym, nie pozostawił po sobie żadnej obszerniejszej pracy. Publikował jedynie artykuły o tematyce teologicznej i pedagogicznej w różnych czasopismach, a także regularnie wygłaszał kazania. Spisał 250 homilii, jednak tylko niektóre zostały wydane drukiem^[1].

• Đ. Slijepčević,Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002.