Isaac Thomas Hecker

Isaac Thomas Hecker
Sługa Boży
Isaac Thomas Hecker
Isaac Thomas Hecker ok. 1887
Kraj działania

Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia

18 grudnia 1819
Nowy Jork, Stany Zjednoczone

Data i miejsce śmierci

22 grudnia 1888
Nowy Jork, Stany Zjednoczone

przełożony generalny paulistów
Okres sprawowania

1858–1888

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

pauliści (od 1858), wcześniej redemptoryści

Śluby zakonne

15 października 1846

Prezbiterat

23 października 1849

Faksymile
Podpis Isaaca Thomasa Heckera

Isaac Thomas Hecker (ur. 18 grudnia 1819 w Nowym Jorku, zm. 22 grudnia 1888 tamże) – amerykański prezbiter katolicki, misjonarz, kaznodzieja, pisarz i wydawca, początkowo członek redemptorystów, następnie założyciel Ojców paulistów (Missionary Society of Saint Paul the Apostle). Jeden z przedstawicieli XIX-wiecznego katolicyzmu amerykańskiego, dążący do wypracowania sposobu głoszenia katolicyzmu odpowiadającego warunkom demokratycznego i pluralistycznego społeczeństwa Stanów Zjednoczonych.[1][2]

Hecker był jednym z pięciu byłych redemptorystów, którzy w 1858 roku utworzyli pierwszą wspólnotę katolickich księży założoną w Stanach Zjednoczonych. Prowadził misje parafialne, publiczne wykłady skierowane także do niekatolików oraz rozwijał apostolstwo za pomocą prasy. W 1865 roku założył miesięcznik The Catholic World, a w następnym roku Catholic Publication Society, z którego rozwinęło się późniejsze wydawnictwo Paulist Press.[3][4]

Po jego śmierci osoba Heckera znalazła się w centrum europejskiego sporu o tzw. amerykanizm. Papież Leon XIII w 1899 roku w liście Testem benevolentiae nostrae potępił poglądy przypisywane zwolennikom amerykanizmu, jednak historycy spierają się, w jakim stopniu odpowiadały one rzeczywistym poglądom Heckera. Sam Hecker zmarł jedenaście lat przed wydaniem papieskiego dokumentu.[5]

W 2008 roku w archidiecezji nowojorskiej rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny, w związku z czym przysługuje mu w Kościele katolickim tytuł Sługi Bożego. W listopadzie 2023 roku Konferencja Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych poparła dalsze prowadzenie sprawy beatyfikacyjnej i kanonizacyjnej.[1][6]

Życiorys

Pochodzenie i dzieciństwo

Isaac Thomas Hecker urodził się 18 grudnia 1819 roku w Nowym Jorku w rodzinie niemieckich imigrantów. Jego ojciec, John Jonas Hecker, pochodził z Wetzlar, natomiast matka, Caroline Freund, z Elberfeld w Prusach. Ojciec pracował m.in. jako rzemieślnik i opuścił rodzinę pod koniec lat 20. XIX wieku. Główną rolę w wychowaniu najmłodszego syna przejęła wówczas matka, która przeszła na metodyzm i pozostała praktykującą metodystką do końca życia.[7]

W dzieciństwie Hecker przeszedł ospę, która pozostawiła blizny na jego twarzy i według źródeł paulistów wpłynęła również na jego wzrok. W 1826 roku rozpoczął naukę w nowojorskiej Public School No. 7, jednak jego formalna edukacja była krótka. Po pogorszeniu się sytuacji rodzinnej pracował początkowo przy metodystycznym czasopiśmie, a następnie w przedsiębiorstwie piekarniczo-młynarskim prowadzonym przez jego starszych braci Johna i George'a.[7][8]

Pomimo ograniczonej edukacji szkolnej Hecker dużo czytał samodzielnie i interesował się filozofią, religią oraz problemami społecznymi. Według jego wczesnych biografów podczas pracy w piekarni czytał m.in. Krytykę czystego rozumu Immanuela Kanta. Jednocześnie interesował się sytuacją robotników oraz projektami reform społecznych.[8]

Działalność polityczna i poszukiwania religijne

Rodzina Heckerów była związana z demokratycznym nurtem polityki nowojorskiej okresu prezydentury Andrew Jacksona. Bracia Heckera sympatyzowali z ruchem Locofocos, radykalnym skrzydłem Partii Demokratycznej domagającym się reform gospodarczych i politycznych. Sam Isaac jako młody człowiek również uważał początkowo reformę polityczną i społeczną za podstawową drogę poprawy sytuacji człowieka.[7]

Z czasem jego zainteresowania przesuwały się od polityki ku problemom religijnym. Hecker doszedł do przekonania, że reformy instytucjonalne nie wystarczą bez przemiany moralnej człowieka. W tym okresie poznawał różne nurty amerykańskiego protestantyzmu oraz współczesne mu systemy filozoficzne, poszukując wspólnoty religijnej odpowiadającej jego doświadczeniom wewnętrznym.[7][2]

W 1841 roku poznał Orestesa Brownsona, jednego z najbardziej znanych amerykańskich intelektualistów i reformatorów społecznych swojej epoki. Brownson, będący wówczas duchownym unitariańskim, wywarł znaczny wpływ na rozwój intelektualny Heckera. Ich znajomość przekształciła się w wieloletnią przyjaźń i korespondencję, trwającą także po późniejszym przejściu obu na katolicyzm.[7]

Brook Farm i Fruitlands

W 1843 roku Hecker zamieszkał na kilka miesięcy w Brook Farm, utopijnej wspólnocie założonej w West Roxbury w stanie Massachusetts przez George'a Ripleya. Wspólnota związana była z amerykańskim transcendentalizmem i przyciągała przedstawicieli środowiska intelektualnego Nowej Anglii. W tym okresie Hecker zetknął się z kręgiem związanym m.in. z Ralphem Waldo Emersonem, Henrym Davidem Thoreau i Bronsonem Alcottem.[9]

Po opuszczeniu Brook Farm w lipcu 1843 roku przebywał krótko we wspólnocie Fruitlands, założonej przez Amosa Bronsona Alcotta i Charlesa Lane'a. Pobyt w obu wspólnotach umożliwił mu intensywne zajmowanie się własnym życiem duchowym, jednak Hecker nie przyjął w pełni transcendentalistycznego przekonania o wystarczalności indywidualnego doświadczenia religijnego. Coraz bardziej interesowała go możliwość połączenia osobistego doświadczenia religijnego z autorytetem historycznego Kościoła.[7][10]

Z okresu tych poszukiwań zachował się dziennik Heckera obejmujący znaczną część lat 1842–1845. Zapiski dokumentują jego zainteresowanie transcendentalizmem, mistyką, problemem autorytetu religijnego oraz stopniowe zbliżanie się do chrześcijaństwa instytucjonalnego. Dziennik został później wydany krytycznie pod tytułem Isaac T. Hecker: The Diary: Romantic Religion in Ante-Bellum America.[11]

Przejście na katolicyzm

Na przełomie 1843 i 1844 roku zainteresowanie Heckera Kościołem katolickim znacznie wzrosło. Studiował m.in. Katechizm Soboru Trydenckiego, a szczególne znaczenie miała dla niego katolicka doktryna o świętych obcowaniu. Rozważał równocześnie przystąpienie do Kościoła episkopalnego, pozostając przez pewien czas niezdecydowany pomiędzy anglikanizmem i katolicyzmem.[7][3]

Wiosną 1844 roku przebywał w Concord, gdzie studiował języki klasyczne pod kierunkiem George'a Bradforda. Wynajmował wówczas pokój w domu rodziny Henry'ego Davida Thoreau. W tym okresie Orestes Brownson poinformował go o własnej decyzji przejścia na katolicyzm i zachęcił Heckera do ostatecznego rozstrzygnięcia jego poszukiwań religijnych.[3]

Na początku sierpnia 1844 roku Hecker został przyjęty do Kościoła katolickiego przez biskupa koadiutora Nowego Jorku Johna McCloskeya w dawnej katedrze św. Patryka przy Mott Street. W literaturze jako datę chrztu najczęściej podaje się 2 sierpnia 1844 roku. W następnym roku Hecker wraz z bratem George'em przyjął bierzmowanie.[12][3]

Redemptoryści

Po konwersji Hecker zaczął rozważać życie zakonne i kapłaństwo. W 1845 roku wstąpił do nowicjatu redemptorystów w Sint-Truiden w Belgii, a 15 października 1846 roku złożył śluby zakonne. Formację kontynuował w europejskich domach redemptorystów w Belgii, Holandii i Niemczech.[9][8]

Studia seminaryjne sprawiały mu znaczne trudności. Źródła biograficzne opisują Heckera jako człowieka o silnych zainteresowaniach intuicyjnych i duchowych, ale mającego problemy z formalnym programem scholastycznej filozofii i teologii. Pomimo słabych wyników akademickich przełożeni uznali jego powołanie i zdolności duszpasterskie za wystarczające do dopuszczenia go do święceń.[8][13]

23 października 1849 roku w Londynie przyjął święcenia prezbiteratu z rąk bp. Nicholasa Wisemana, późniejszego kardynała i pierwszego arcybiskupa Westminsteru po przywróceniu katolickiej hierarchii w Anglii. Po święceniach przez pewien czas pracował duszpastersko w Wielkiej Brytanii.[14]

Misje w Stanach Zjednoczonych

W 1851 roku Hecker wrócił do Stanów Zjednoczonych i wszedł w skład anglojęzycznej grupy misyjnej redemptorystów. Współpracował m.in. z Augustine'em Hewitem, Clarencem Walworthem, George'em Deshonem i Francisem Bakerem. Prowadzili misje parafialne w różnych częściach kraju, starając się zarówno pogłębiać życie religijne katolików, jak i przedstawiać katolicyzm osobom należącym do wspólnot protestanckich.[8][15]

Hecker zdobył w tym okresie znaczną popularność jako kaznodzieja i wykładowca. Przemawiał m.in. w Nowym Jorku, Bostonie, Detroit, Chicago i Saint Louis. Jego metoda apologetyczna polegała w dużej mierze na przedstawianiu katolicyzmu jako odpowiedzi na pytania religijne i intelektualne współczesnego człowieka, a nie wyłącznie na polemice z protestantyzmem.[8][2]

W celu dotarcia do wykształconych niekatolików opublikował Questions of the Soul (1855) oraz Aspirations of Nature (1857). W obu książkach próbował przedstawić katolicyzm jako odpowiedź odpowiednio na religijne pragnienia człowieka oraz aspiracje ludzkiej natury i rozumu.[16]

Konflikt z redemptorystami

W połowie lat 50. XIX wieku grupa amerykańskich redemptorystów zabiegała o utworzenie w Nowym Jorku anglojęzycznego domu misyjnego, który umożliwiłby prowadzenie apostolstwa skierowanego szerzej do społeczeństwa amerykańskiego. Projekt uzyskał poparcie m.in. arcybiskupa Nowego Jorku Johna Hughesa, lecz napotkał sprzeciw części władz zgromadzenia.[3][2]

W sierpniu 1857 roku Hecker udał się do Rzymu, aby przedstawić sprawę przełożonemu generalnemu redemptorystów. Po przybyciu został jednak usunięty ze zgromadzenia. Bezpośrednią przyczyną była m.in. kwestia sposobu uzyskania przez niego zgody na podróż do Rzymu, natomiast szerszym tłem konfliktu pozostawały spory dotyczące organizacji amerykańskiej misji redemptorystów.[8][3]

Hecker odwołał się następnie do władz kościelnych w Rzymie. Po kilku miesiącach negocjacji papież Pius IX zwolnił jego czterech amerykańskich współpracowników ze ślubów redemptorystowskich, umożliwiając im wraz z Heckerem utworzenie nowej wspólnoty kapłańskiej. Rozwiązanie to pozwoliło grupie kontynuować działalność misyjną pod zwierzchnictwem miejscowej hierarchii kościelnej.[8][15]

Założenie paulistów

7 lipca 1858 roku Hecker wraz z Augustine'em Hewitem, George'em Deshonem, Francisem Bakerem i Clarencem Walworthem utworzył w Nowym Jorku wspólnotę Missionary Priests of Saint Paul the Apostle, później znaną jako Missionary Society of Saint Paul the Apostle lub Paulist Fathers. Święty Paweł z Tarsu został wybrany patronem nowego stowarzyszenia.[15]

Isaac Hecker w latach 60. XIX wieku

Arcybiskup John Hughes przyjął nową wspólnotę do archidiecezji nowojorskiej i powierzył jej parafię na Manhattanie przy 59th Street. Hecker został pierwszym przełożonym paulistów i pełnił tę funkcję aż do śmierci w 1888 roku.[8][3]

Celem nowej wspólnoty było prowadzenie działalności misyjnej odpowiadającej specyfice Stanów Zjednoczonych. Pauliści definiują pierwotną wizję Heckera jako próbę zarówno pomocy Amerykanom w lepszym poznaniu Kościoła katolickiego, jak i pomocy Kościołowi w zrozumieniu demokratycznej kultury amerykańskiej.[15]

Hecker był przekonany, że konstytucyjna wolność religijna i brak państwowego Kościoła mogą stworzyć katolicyzmowi dogodne warunki rozwoju. Nie uważał jednak, że katolicyzm powinien podporządkować swoją doktrynę kulturze amerykańskiej; dążył raczej do znalezienia sposobu przedstawiania tradycyjnego nauczania w języku zrozumiałym dla współczesnych mu Amerykanów.[2][5]

Kaznodziejstwo i działalność publiczna

Szczególnie intensywny okres jego publicznego apostolstwa przypadł na lata 60. XIX wieku. Obok misji katolickich zaczął wykorzystywać popularny w Stanach Zjednoczonych system publicznych wykładów. W latach 1867–1869 wygłosił ponad 50 serii wykładów, podróżując pomiędzy miastami wschodniej i środkowo-zachodniej części kraju.[3]

Według danych zachowanych w archiwach paulistów podczas jednej z podróży misyjnych przebył ponad 4500 mil i przemawiał do ponad 30 000 osób, z których większość stanowili niekatolicy. Tematy wystąpień obejmowały m.in. przyczyny jego przejścia na katolicyzm, relacje wiary i rozumu oraz znaczenie Kościoła w społeczeństwie.[3]

Działalność wydawnicza

W kwietniu 1865 roku Hecker założył miesięcznik The Catholic World. Celem czasopisma było stworzenie katolickiego forum intelektualnego poświęconego teologii, kulturze, literaturze i problemom społecznym. Pismo stało się jednym z najdłużej ukazujących się amerykańskich periodyków katolickich.[4]

W 1866 roku utworzył Catholic Publication Society, którego zadaniem było masowe wydawanie i rozpowszechnianie literatury katolickiej, zwłaszcza publikacji skierowanych do osób niebędących katolikami. Z działalności tej instytucji rozwinęło się późniejsze wydawnictwo Paulist Press.[4]

W 1870 roku Hecker zainicjował również wydawanie The Young Catholic, czasopisma skierowanego do dzieci i młodzieży. Wykorzystywanie prasy było elementem szerszego przekonania Heckera, że Kościół powinien stosować współczesne środki komunikacji w działalności misyjnej.[8]

Sobór Watykański I

W latach 1869–1870 Hecker przebywał w Rzymie podczas Soboru Watykańskiego I, gdzie pełnił funkcję doradcy teologicznego bp. Jamesa Gibbonsa, wówczas wikariusza apostolskiego Karoliny Północnej. Obserwował dyskusje soborowe, w tym debatę dotyczącą nieomylności papieskiej.[17]

Hecker należał do katolików przywiązujących dużą wagę zarówno do autorytetu Stolicy Apostolskiej, jak i do sposobu, w jaki nauczanie Kościoła będzie odbierane w demokratycznym społeczeństwie amerykańskim. Jego późniejsze pisma interpretowały wzmocnienie organizacyjnej jedności Kościoła po Soborze Watykańskim I jako punkt wyjścia do intensywniejszej działalności misyjnej i większego zaangażowania katolików w przemianę społeczeństwa.[9][2]

Choroba i późniejsze lata

Po powrocie ze Soboru Watykańskiego I stan zdrowia Heckera zaczął się poważnie pogarszać. Około 1871 roku choroba ograniczyła jego zdolność do prowadzenia misji, wykładów i bieżącego kierowania wspólnotą. Źródła paulistów określają jego schorzenie jako przewlekłą białaczkę; cierpiał również na problemy kardiologiczne i okresy znacznego wyczerpania fizycznego.[3][18]

W 1873 roku wyjechał do Europy w poszukiwaniu poprawy zdrowia. Zimą 1873/1874 podróżował po Egipcie i odbył rejs po Nilu, a także odwiedził Ziemię Świętą. Okres ten wykorzystał również do refleksji nad rolą Kościoła we współczesnym społeczeństwie i działaniem Ducha Świętego w historii.[3]

W 1875 roku wrócił do Stanów Zjednoczonych i pomimo pogarszającego się zdrowia ponownie podjął ograniczoną działalność pisarską i duszpasterską. Coraz większą część jego zainteresowań zajmowały problemy relacji Kościoła ze współczesnością, miejsce katolicyzmu w demokracji oraz duchowe podstawy przemiany społecznej.[2][3]

W ostatnich latach życia doświadczał także okresów poważnych trudności emocjonalnych i duchowych, określanych przez późniejszych biografów jako doświadczenie „ciemnej nocy”. Pomimo ograniczenia aktywności nadal kierował paulistami i pracował nad swoimi tekstami. W 1884 roku kapituła ponownie wybrała go przełożonym wspólnoty.[3][2]

Myśl i duchowość

Centralne miejsce w duchowości Heckera zajmowała działalność Ducha Świętego w życiu jednostki i Kościoła. Uważał, że życie chrześcijańskie wymaga osobistej wrażliwości na działanie łaski, która nie przeciwstawia się autorytetowi Kościoła, lecz powinna prowadzić człowieka do głębszego uczestnictwa w jego życiu.[19]

Nie był teologiem systematycznym. Jego poglądy dotyczące Ducha Świętego, natury ludzkiej, Kościoła i społeczeństwa znajdowały się w kazaniach, artykułach, dziennikach i korespondencji. W późniejszym okresie zostały częściowo zebrane w publikacji The Church and the Age, wydanej krótko przed jego śmiercią.[19]

Hecker uważał, że pomiędzy katolicyzmem a podstawowymi elementami amerykańskiej kultury demokratycznej nie musi istnieć zasadniczy konflikt. Sądził, że wolność religijna istniejąca w Stanach Zjednoczonych może pozwolić Kościołowi rozwijać się dzięki przekonywaniu ludzi, a nie dzięki wsparciu aparatu państwowego. Jednocześnie pozostawał zdecydowanym zwolennikiem kościelnego autorytetu i jedności z Rzymem.[2]

Duże znaczenie przywiązywał do relacji między naturą i łaską. Jego doświadczenia z transcendentalistami doprowadziły go do odrzucenia zarówno pesymistycznej wizji całkowitego zepsucia ludzkiej natury, którą przypisywał kalwinizmowi, jak i – w jego ocenie – nadmiernego optymizmu transcendentalizmu. Katolicyzm postrzegał jako system umożliwiający pogodzenie wartości ludzkiej natury z potrzebą nadprzyrodzonej łaski.[7][2]

Amerykanizm

Hecker został pośmiertnie powiązany z kontrowersją dotyczącą tzw. amerykanizmu. Bezpośrednią przyczyną sporu była napisana przez paulistę Waltera Elliotta biografia The Life of Father Hecker, wydana w 1891 roku. Jej francuska adaptacja, opatrzona przedmową ks. Félixa Kleina, została odczytana przez część europejskich katolików jako manifest nowego nurtu zmierzającego do dostosowania katolicyzmu do współczesnego liberalizmu i demokracji.[5][20]

W 1899 roku Leon XIII skierował do kard. Jamesa Gibbonsa list apostolski Testem benevolentiae nostrae, w którym skrytykował poglądy określane jako amerykanizm. Wśród nich wymieniano m.in. nadmierne przeciwstawianie wewnętrznego działania Ducha Świętego zewnętrznemu kierownictwu duchowemu, przedkładanie cnót czynnych nad bierne, pomniejszanie znaczenia życia zakonnego oraz dostosowywanie przedstawiania doktryny do oczekiwań współczesnego społeczeństwa.[21]

Dokument nie potępiał osobiście Heckera, który nie żył już od ponad dziesięciu lat. Kardynał Gibbons oraz inni hierarchowie amerykańscy zaprzeczali, aby poglądy przedstawione w papieskim liście były rzeczywiście nauczane przez Heckera lub stanowiły program amerykańskiego Kościoła. Thomas T. McAvoy wskazywał, że nazwa „amerykanizm” została nadana tym tezom przede wszystkim w europejskich środowiskach teologicznych w związku z francuską recepcją biografii Heckera.[5]

Z tego powodu część późniejszej historiografii rozróżnia rzeczywiste przekonania Heckera – dotyczące ewangelizacji, działania Ducha Świętego i relacji katolicyzmu z kulturą amerykańską – od systemu poglądów przedstawionego jako „amerykanizm” w europejskiej polemice końca XIX wieku.[5][2]

Śmierć

Isaac Hecker zmarł 22 grudnia 1888 roku w domu paulistów przy 59th Street w Nowym Jorku, cztery dni po ukończeniu 69 lat. W ostatnich latach życia cierpiał na liczne przewlekłe dolegliwości, które znacznie ograniczały jego aktywność.[1][3]

Został pochowany w kościele św. Pawła Apostoła w Nowym Jorku, będącym kościołem macierzystym założonej przez niego wspólnoty. Jego grobowiec znajduje się w świątyni na Manhattanie.[22]

Po jego śmierci kard. John Henry Newman, którego droga konwersji i działalność apologetyczna bywały porównywane z życiem Heckera, napisał do Augustine'a Hewita, że dostrzegał „rodzaj jedności” pomiędzy ich życiowymi zadaniami – Newmanem w Anglii i Heckerem w Stanach Zjednoczonych.[8]

Proces beatyfikacyjny

23 maja 2006 roku kapituła generalna paulistów podjęła decyzję o rozpoczęciu działań zmierzających do otwarcia procesu kanonizacyjnego założyciela wspólnoty. Pauliści uznali, że jego życie i pisma mogą stanowić przykład duchowości i działalności misyjnej dla współczesnego Kościoła.[23]

25 stycznia 2008 roku kard. Edward Egan, arcybiskup Nowego Jorku, formalnie otworzył jego sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną podczas uroczystości w kościele św. Pawła Apostoła na Manhattanie. Od tego momentu Hecker nosi tytuł Sługi Bożego.[6]

14 listopada 2023 roku biskupi należący do Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych przeprowadzili wymaganą konsultację kanoniczną dotyczącą jego sprawy. Za poparciem dalszego prowadzenia procesu na etapie diecezjalnym głosowało 230 biskupów, przeciw siedmiu, a dwóch wstrzymało się od głosu.[1][6]

Według informacji publikowanych przez paulistów proces pozostaje otwarty, a Hecker zachowuje tytuł Sługi Bożego. Postulatorem jego sprawy jest paulinista amerykański ks. Ronald Franco CSP.[24]

Publikacje

Do najważniejszych dzieł Heckera należą:[8][9]

  • Questions of the Soul (1855);
  • Aspirations of Nature (1857);
  • The Catholic Church in the United States: Its Rise, Relations with the Republic, Growth, and Future Prospects;
  • The Church and the Age: An Exposition of the Catholic Church in View of the Needs and Aspirations of the Present Age (1887).

Pośmiertnie wydano również jego dzienniki, korespondencję oraz zbiory tekstów poświęconych duchowości i działalności misyjnej.[11]

Znaczenie

Hecker jest uznawany za jedną z ważniejszych postaci w historii XIX-wiecznego katolicyzmu w Stanach Zjednoczonych. Jego działalność wpisywała się w proces stopniowego przechodzenia amerykańskiego katolicyzmu od wspólnoty złożonej przede wszystkim z europejskich imigrantów do Kościoła poszukującego własnego miejsca w demokratycznej kulturze Stanów Zjednoczonych.[2]

Jego dziedzictwo kontynuują pauliści, których działalność obejmowała w kolejnych dziesięcioleciach misje parafialne, działalność wydawniczą, radio i telewizję, duszpasterstwo akademickie, ekumenizm oraz ewangelizację za pomocą nowych mediów. Wspólnota nadal wskazuje wrażliwość na działanie Ducha Świętego oraz dialog pomiędzy wiarą a kulturą jako zasadnicze elementy charyzmatu wywodzącego się od Heckera.[15]

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 U.S. Bishops Affirm Advancement of the Cause of Beatification and Canonization of Servant of God Isaac Thomas Hecker, Paulist Priest. United States Conference of Catholic Bishops, 2023-11-14. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 David J. O'Brien: Isaac Hecker: An American Catholic. New York: Paulist Press, 1992. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Isaac Hecker Biography. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  4. 1 2 3 Paulist Press. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 Thomas T. McAvoy. Americanism and Frontier Catholicism. „The Review of Politics”. 5 (3), s. 275–301, 1943. DOI: 10.1017/S003467050000245X. (ang.).
  6. 1 2 3 The Canonization Cause of the Servant of God Father Isaac Thomas Hecker: A Saint for Our Times. Archdiocese of New York, 2023-12-14. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 Ronald Franco: Young Hecker travels a winding path till Church satisfies his „wants of soul”. Paulist Fathers, 2021-09-08. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Michael Paul Smith: Isaac Thomas Hecker. The Catholic Encyclopedia, 1910. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  9. 1 2 3 4 The Paulist Vocation. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  10. ↑ Hecker, Isaac Thomas (1819–1888). University of Geneva. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  11. 1 2 Isaac Thomas Hecker: Isaac T. Hecker: The Diary: Romantic Religion in Ante-Bellum America. John Farina (red.). New York: Paulist Press, 1988. (ang.).
  12. ↑ A Seventh Saint. Archdiocese of New York. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  13. ↑ The Associates World: December 2019. Paulist Fathers, 2019-12-03. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  14. ↑ A Seventh Saint. Archdiocese of New York. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  15. 1 2 3 4 5 Our History. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  16. ↑ Isaac Thomas Hecker. Encyclopedia.com. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  17. ↑ Isaac Hecker Biography. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  18. ↑ A may-be miracle. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  19. 1 2 To Prepare for Pentecost: Fr. Hecker on the Holy Spirit. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  20. ↑ Walter Elliott: The Life of Father Hecker. New York: The Columbus Press, 1891. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  21. ↑ Leon XIII: Testem benevolentiae. Stolica Apostolska, 1899-01-22. [dostęp 2026-07-27]. (łac.).
  22. ↑ Isaac Thomas Hecker. Wikimedia Commons. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  23. ↑ The Associates World: August 2021. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).
  24. ↑ Our Leadership. Paulist Fathers. [dostęp 2026-07-27]. (ang.).

Bibliografia

  • Walter Elliott: The Life of Father Hecker. New York: The Columbus Press, 1891. (ang.).
  • John Farina: An American Experience of God: The Spirituality of Isaac Hecker. New York: Paulist Press, 1981. (ang.).
  • John Farina: Hecker Studies: Essays on the Thought of Isaac Hecker. New York: Paulist Press, 1983. (ang.).
  • Isaac Thomas Hecker: Isaac T. Hecker: The Diary: Romantic Religion in Ante-Bellum America. John Farina (red.). New York: Paulist Press, 1988. (ang.).
  • Vincent F. Holden: The Yankee Paul: Isaac Thomas Hecker. Milwaukee: Bruce Publishing Company, 1958. (ang.).
  • Thomas T. McAvoy. Americanism and Frontier Catholicism. „The Review of Politics”. 5 (3), s. 275–301, 1943. DOI: 10.1017/S003467050000245X. (ang.). 
  • David J. O'Brien: Isaac Hecker: An American Catholic. New York: Paulist Press, 1992. (ang.).

Linki zewnętrzne


This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.