Język wenetyjski
| Obszar |
Wenecja Euganejska | ||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
0 | ||
| Pismo/alfabet | |||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | xve | ||
| IETF | xve | ||
| Glottolog | vene1257 | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język wenetyjski – język indoeuropejski z rodziny italoceltyckiej, używan do początku naszej ery w rzymskiej prowincji Wenecja i wyparty przez łacinę. Zachowało się kilkaset krótkich inskrypcji w alfabecie etruskim (głównie nagrobkowych i wotywnych), pochodzących z I wieku p.n.e. Jest gramatycznie odmienny od języków italskich, więc nie należy do tej grupy w ścisłym znaczeniu; kwestią sporną jest czy jest bliżej spokrewniony z nimi, z językami celtyckimi, czy jest równie odmienny od obu gałęzi rodziny italoceltyckiej[1].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Piotr Gąsiorowski, Śródziemnomorze Północne, czyli świat języków zaginionych (3). Zanim urósł Rzym: Italia z lotu ptaka - Eksperyment Myślowy, „Eksperyment Myślowy”, 11 lutego 2023 [dostęp 2026-08-13] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-14].
Linki zewnętrzne