Jacek Kieszkowski

Jacek Kieszkowski^[1] herbu Krzywda (ur. 1851, zm. w czerwcu 1900 w Łuce Małej) – polski oficer, ziemianin, działacz samorządowy i gospodarczy.

Urodził się w 1851^[2]. Wywodził się z rodu Kieszkowskich herbu Krzywda^[3]. Był praprawnukiem Kazimierza Kieszkowskiego, prawnukiem Antoniego Kieszkowskiego, wnukiem Stanisława Kieszkowskiego oraz synem Henryka Kieszkowskiego (1821-1905) i Zofii z domu Leszczyńskiej herbu Sas (1829-1917, córka Jana, właściciela majątku Turzepole)^[2]. Był jednym z dziesięciorga ich dzieci (czworo zmarło w wieku niemowlęcym); jego rodzeństwem były siostry Helena (zamężna z architektem Tomaszem Prylińskim), Zofia (zamężna ze Stanisławem Chełmickim), Felicja oraz bracia Czesław (1846-1920, urzędnik), Bogusław (1857–1912, oficer C. K. Armii, c. k. starosta)^[2].

W C. K. Armii pierwotnie został mianowany rezerwowym podporucznikiem piechoty z dniem 1 listopada 1872 i przydzielony do 45 pułku piechoty^[4]. Następnie figurował jako podporucznik w rezerwie kawalerii mianowany z dniem 1 listopada 1872^[5]. Pozostawał w rezerwie 11 pułku ułanów w Żółkwi do około 1884^{[6][7][8][9][10][11][12][13][14][15][16]}.

Z grupy większych posiadłości był wybierany do Rady c. k. powiatu skałackiego, początkowo jako przełożony obszaru dworskiego zasiadał w Radzie od około 1879 do około 1884 i był członkiem wydziału powiatowegodo około 1881^{[17][18][19][20.1][21.1]}. Potem był członkiem Rady od około 1884 do około 1896 jako właściciel dóbr i był członkiem wydziału powiatowego^{[22.1][23.1][24.1][25.1][26.1][27.1][28.1][29.1][30.1][31.1][32.1][33.1]}. Był członkiem oddziału tarnopolsko-zbarazko-skałacko-trembowelskiego Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego^{[20.2][21.2][22.2][23.2][24.2][25.2][26.2][27.2][28.2][29.2][30.2][31.2][32.2][33.2][34.1][35.1][36.1]}. W wydziale okręgowym w Skałacie Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego pełnił funkcję detaksatora od około 1887 do około 1895^{[25.3][26.3][27.3][28.3][29.3][30.3][31.3][32.3]}, a od około 1895 do około 1899 był członkiem wydziału^{[33.3][34.2][35.2][36.2][37]}.

W 1872 poślubił Nikodemę Zabielską^[2]. Następnie osiadł w Łuce Małej, gdzie został dziedzicem majątku^[38][2] (na przełomie XIX/XX ona figurowała jako właścicielka dóbr tabularnych Łuka Mała)^{[39][40][41][42][43][44][45]}). Nie mając przygotowania w zakresie gospodarzenia samodzielnie nabył umiejętności i z czasem stał się wzorem pracowitości i wytrwałości, dźwigając majątek z podupadłego stanu i tworząc prosperujące gospodarstwo^[38]. Zaprowadzał w nim nowości, które były oglądane przez przybywających gospodarzy z Galicji^[38]. Na ziemi skałackiej uchodził za człowieka energicznego, pracowitego i wzorowego gospodarza^[38]. Wspierał też okoliczną ludność^[38]. Na rozpoczętej 8 czerwca 1894 we Lwowie czasowej wystawie owiec i rogacizny wystawił owce opasowe^[46]. W październiku 1894 otrzymał medal srebrny państwowy na wystawie lwowskiej w dziedzinie rolnictwa za groch^[47].

Miał córkę Olgę (od 1897 do 1904 zamężna z Antonim Karskim)^[2]. 22 czerwca 1900 został znaleziony martwy nieopodal dworu przez tamtejszych ludzi, znajdował się w wodzie odnogi Zbrucza płynącej do miejscowego młyna obok kładki na tejże młynówce (domyślano się nieszczęśliwego wypadku, aczkolwiek przyczyna była niewyjaśniona)^{[38][48][49][2]}.

• Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 10: Kęstowscy – Komorowscy. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1907, s. 1-391.