Jacek Mikuła
Jacek Mikuła (ur. 23 marca 1946 w Zabrzu) – polski pianista, kompozytor i aranżer.
Życiorys
Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Katowicach w klasie fortepianu. Już jako uczeń grywał w amatorskich zespołach muzyki rozrywkowej i jazzowej.
Od drugiego roku studiów współpracował jako kompozytor i aranżer z Katowicką Rozgłośnią Polskiego Radia[1], nagrywając około 200 utworów instrumentalnych swojej kompozycji.
W latach 1968–1970[2] zdobył wyróżnienia indywidualne jako pianista na studenckim festiwalu jazzowym „Jazz nad Odrą” we Wrocławiu. Z własnym trio (Jacek Bednarek b., Janusz Trzciński dr.) grywał w klubach studenckich oraz nagrywał dla Programu III Polskiego Radia.
W 1969 roku po uzyskaniu dyplomu przeniósł się do Warszawy, gdzie zaistniał jako członek zespołów jazzowych: Big Band Stodoła, Grupa Bluesowa Stodoła, Old Timers. Akompaniował też Halinie Frąckowiak oraz koncertował w klubach skandynawskich.
W latach 1970–1971 współpracował z Czesławem Niemenem, grając na organach Hammonda (grupa Niemen Enigmatic), czego efektem jest „czerwony” podwójny album „Niemen” z m.in. utworem „Enigmatyczne impresje” jego kompozycji.
W latach 1973–1979 współpracował z Marylą Rodowicz jako pianista, kompozytor wielu przebojów (m.in. Sing Sing, Damą być, Nie ma jak pompa), aranżer i kierownik muzyczny zespołu. Jego piosenki nagrywały także inne gwiazdy polskiej estrady: Alibabki, Ewa Bem, Irena Jarocka, Bogusław Mec, Krystyna Prońko, Zdzisława Sośnicka, Andrzej Zaucha i inni.
W latach 1981–1989 współpracował z Teatrem Rampa oraz II programem telewizji niemieckiej.
Kompozycje
- „Moje serce to jest muzyk” – Ewa Bem
- „Sing Sing” – Maryla Rodowicz
- „Damą być” – Maryla Rodowicz
- „Bossa nova do poduszki” – Maryla Rodowicz
- „Nie ma jak pompa” – Maryla Rodowicz
- „Dworzec” – Maryla Rodowicz
- „Byłam sama, jestem sama” / „Ziemio dobra, ziemio stara” – Maryla Rodowicz
- „Cyrk nocą” – Maryla Rodowicz
- „Deszcz w Cisnej” – Krystyna Prońko
- „Modlitwa o miłość prawdziwą” – Krystyna Prońko
- „Enigmatyczne impresje” – Niemen Enigmatic
- „Mały, biały pies” – Ewa Dębicka i Bogusław Mec
- „Nie pieprz, Pietrze” – Ewa Bem i Andrzej Zaucha
- „Jeszcze w sercu radość” – Andrzej Zaucha
- „Mój słodki Charlie” – Irena Jarocka[3]
- „Tak chciałabym twoją żoną być” – Zdzisława Sośnicka
- „Z czego chmury w niebie są” – Zdzisława Sośnicka
- „Pani, ty jesteś urocza” – Alibabki
- „Muzykalny zegar” – Alibabki
- „Tańcz Warszawo, śnij Warszawo” – Alibabki
- „Łagodny Pan Feeling” – Alibabki
- „Jak zmienić świat” – Andrzej Zaucha
- „Gdzie ta muzyczka” – Andrzej Zaucha
- „Raz w życiu karnawał” – Maryla Rodowicz
- „Osiedlowy klub samotnych” – Maryla Rodowicz
- „Dom na jednej nodze” – Maryla Rodowicz
- „Mały barek w Santa Cruz” – Maryla Rodowicz
- „Dwa wesela” – Maryla Rodowicz
- „Silna w rękach” – Maryla Rodowicz
- „Wielki trójżaglowiec” – Maryla Rodowicz
- „To se ne vrati” – Maryla Rodowicz
- „Yokohama” – Maryla Rodowicz
- „Pszczoły na wrotkach” – Maryla Rodowicz
- „Dziewczyna-pirat” – Aura
- „Spontanicznie żyj” – Danuta Błażejczyk i Ryszard Rynkowski
- „Travel” – Teresa Haremza
Przypisy
- ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2013-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-18)].
- ↑ Mikuła, Jacek - Osoby - Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki [online], www.bibliotekapiosenki.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
- ↑ http://viaf.org/viaf/102151119/#Miku%C5%82a,_Jacek_%281946-_%29.