Jacek Protasiewicz

Jacek Protasiewicz

Jacek Protasiewicz (2023)
Data i miejsce urodzenia	5 czerwca 1967 Brzeg
Zawód, zajęcie	polityk
Alma Mater	Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko	poseł na Sejm IV, VIII i IX kadencji (2001–2004, 2015–2023), poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji (2004–2014), wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2012–2014), wicewojewoda dolnośląski (2024)
Partia	KLD, UW, PO, UED
Małżeństwo	Patrycja Matusz (2002–2019)

Jacek Protasiewicz (ur. 5 czerwca 1967 w Brzegu) – polski polityk i samorządowiec, z wykształcenia polonista, poseł na Sejm IV, VIII i IX kadencji, w latach 2004–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji, w latach 2012–2014 wiceprzewodniczący Europarlamentu, w 2024 wicewojewoda dolnośląski.

Syn Henryka i Marii^[1]. W 1994 ukończył studia polonistyczne na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1989–1991 był przewodniczącym uczelnianej komórki Niezależnego Zrzeszenia Studentów^[2]. Należał do założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego w województwie wrocławskim, był przewodniczącym tej partii we Wrocławiu. W latach 1990–1992 był rzecznikiem prasowym wojewody wrocławskiego^[3]. W 1994 kierował kampanią koalicji „Wrocław 2000”, której lider Bogdan Zdrojewski został po wygranych wyborach po raz drugi objął urząd prezydenta Wrocławia. W latach 1994–1996 był asystentem przewodniczącego Rady Miejskiej Wrocławia. W 1995 został stypendystą Kettering Foundation. W latach 1996–2001 zajmował stanowisko dyrektora Biura Promocji Miasta i Współpracy z Zagranicą w Urzędzie Miejskim Wrocławia^[3].

Od 1994 należał do Unii Wolności, w 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Kierował strukturami PO w powiecie wrocławskim. Od 1998^[4] do 2001 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji.

W wyborach parlamentarnych w 2001 z listy PO uzyskał mandat posła na Sejm w okręgu wrocławskim^[5]. Od maja do lipca 2004 był eurodeputowanym V kadencji w ramach delegacji krajowej. W wyborach w 2004 został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego VI kadencji z ramienia PO z okręgu dolnośląsko-opolskiego^[6]. Przystąpił do grupy Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów. Był szefem sztabu wyborczego Donalda Tuska podczas wyborów prezydenckich w 2005.

W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję w wyborach do PE^[7]. Został też członkiem rady Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Od grudnia 2010 do czerwca 2012 był p.o. przewodniczącego PO w województwie dolnośląskim. Był szefem sztabu PO w wyborach parlamentarnych w 2011. W styczniu 2012 został wybrany na wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego, pełnił tę funkcję do końca VII kadencji. W październiku 2013 został przewodniczącym PO na Dolnym Śląsku. W 2014 zrezygnował z ubiegania się o europarlamentarną reelekcję po budzącym kontrowersje incydencie na lotnisku we Frankfurcie nad Menem z jego udziałem (konflikcie z niemieckimi funkcjonariuszami)^[8]. W 2015 został szefem biura krajowego PO^[9].

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku wystartował do Sejmu z listy PO w okręgu wrocławskim. Został wybrany na posła VIII kadencji, otrzymując 29 922 głosy^[10]. W marcu 2016 odwołany z funkcji przewodniczącego PO w województwie dolnośląskim^[11], a w lipcu tego samego roku wykluczono go z partii^[12]. We wrześniu 2016 został przewodniczącym nowo powołanego koła poselskiego Europejscy Demokraci^[13]. W następnym miesiącu założył stowarzyszenie o tej samej nazwie (także stanął na jego czele). W listopadzie 2016, w wyniku połączenia jego struktur z Partią Demokratyczną, został członkiem Unii Europejskich Demokratów (był jej pierwszym wiceprzewodniczącym, do 2024 zasiadał w zarządzie partii, potem zaprzestał działalności partyjnej). W lutym 2018, w wyniku rozwiązania koła poselskiego UED i współtworzenia przez jej posłów wspólnego klubu z Polskim Stronnictwem Ludowym, został wiceprzewodniczącym tego klubu poselskiego^[14]. W grudniu 2018 przyłączył się (w wyniku porozumienia trzech partii) do posłów Nowoczesnej, umożliwiając reaktywację klubu poselskiego tego ugrupowania^[15]. W czerwcu 2019 powrócił do klubu PSL-UED w związku z połączeniem się klubu Nowoczesnej z klubem PO-KO^[16].

W wyborach w tym samym roku otrzymał pierwsze miejsce na liście kandydatów PSL do Sejmu w okręgu wrocławskim (w ramach inicjatywy Koalicja Polska, w skład której weszła UED)^[17]. Uzyskał poselską reelekcję, otrzymując 17 618 głosów^[18]. Został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego Koalicji Polskiej^[19]. W 2023 nie został wybrany na kolejną kadencję, kandydując z ramienia koalicji Trzecia Droga (otrzymał 16 684 głosy)^[20]. W styczniu 2024 został powołany na stanowisko drugiego wicewojewody dolnośląskiego^[21]. W wyborach w tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego sejmiku^[22]. 15 kwietnia 2024 został odwołany z urzędu wicewojewody^[23]. Było to reakcją na serię obraźliwych wpisów opublikowanych przez niego na portalu X, od których odcięło się koalicyjne PSL, określając je jako niestosowne^[24]. Jacek Protasiewicz opublikował przeprosiny, tłumacząc swoje zachowanie problemami zdrowotnymi^[25].

Był wiceprezesem zarządu Dolnośląskiej Organizacji Turystycznej oraz członkiem rady nadzorczej Wrocławskiego Towarzystwa Sportowego^[26]. W 2025 został członkiem zarządu publicznego szpitala powiatowego w Lipnie^[27]. W maju 2026, w związku z kontrowersjami związanymi z publikacją portalu Zero, w której zarzucono mu brak odpowiednich kompetencji i powiązania polityczne^[28], oraz z niestosownymi wpisami medialnymi na portalu X^[28], zrezygnował z tej funkcji^[28].

Jego żoną była Patrycja Matusz^[29], z którą ma syna Piotra^[29]. W 2019 małżeństwo zakończyło się rozwodem^[29]. Później jego partnerką została działaczka polityczna Daria Brzezicka^[30].

• Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2015-08-01].
• Strona sejmowa posła IX kadencji. [dostęp 2024-04-15].