Jacek Rońda

Jacek Rońda

Jacek Rońda (2020)
Data i miejsce urodzenia	25 stycznia 1948 Warszawa
Data i miejsce śmierci	3 lutego 2026 Kraków
Zawód, zajęcie	inżynier, naukowiec
Tytuł naukowy	profesor nauk technicznych
Pracodawca	Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej, Katedra Informatyki Stosowanej i Modelowania

Jacek Rońda (ur. 25 stycznia 1948 w Warszawie, zm. 3 lutego 2026 w Krakowie) – profesor nauk technicznych w Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Specjalizował się w informatyce stosowanej, matematyce przemysłowej, matematyce stosowanej, mechanice stosowanej i metodach programowania.

Urodził się 25 stycznia 1948 w Warszawie. Absolwent Wydziału Mechaniczno-Technologicznego Politechniki Warszawskiej^[1]. Od 1973 roku zajmował się metodami numerycznymi, w tym zwłaszcza metodą elementów skończonych (MES), i był twórcą oprogramowania do opracowywania symulacji komputerowych. W 1979 roku otrzymał stopień naukowy doktora za rozprawę Rozwiązania dynamicznych zagadnień początkowo-brzegowych w teorii lepkoplastyczności (promotor: prof. Piotr Perzyna), a w 1990 roku stopień naukowy doktora habilitowanego za pracę Niestacjonarne zagadnienia kontaktowe^[2][3]. W 2004 roku uzyskał tytuł profesora nauk technicznych^[4]. Pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w Katedrze Informatyki Stosowanej i Modelowania, był członkiem Rady Wydziału Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej AGH^[5].

W drugiej połowie lat 80. XX wieku był wykładowcą Uniwersytetu Technicznego Hamburg-Harburg w Niemczech, gdzie stworzył program komputerowy TF 3D do modelowania spawania pod wodą^[1][6]. Później pracował w Uniwersytecie Bundeswehry w Hamburgu i Uniwersytecie w Osace w Japonii^[7]. W pierwszej połowie lat 90. XX wieku pracował naukowo w Republice Południowej Afryki, gdzie był zatrudniony jako starszy wykładowca na University of Cape Town na wydziale Matematyki Stosowanej, kierowanej przez prof. Briana Hahna, a po jego tragicznej śmierci przez prof. Dayananda Reddy’ego, który zrezygnował z dalszej z nim współpracy. Prof. Rońda współpracował następnie m.in. z francuskim koncernem Framatome (obecnie Areva) jako współautor oprogramowania służącego do symulacji procesów spawania korpusów silników turbinowych i rurociągów w elektrowniach atomowych^[1][6].

Po powrocie do Polski kierował zespołem naukowców Akademii Górniczo-Hutniczej, którzy zaprojektowali nowatorskie implanty kości twarzy i czaszki, w których zastosowano powłokę diamentową pokrytą dodatkowo irydem i platyną lub srebrem^[8].

Zmarł 3 lutego 2026 w Krakowie^[9][10]. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 21F-5-23)^[11].

Sprawa katastrofy smoleńskiej

W 2012 roku został wiceprzewodniczącym prezydium komitetu naukowego Konferencji Smoleńskiej, poświęconej badaniom katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku^[12]. Był członkiem Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego^[13]. 18 października 2013 roku zrezygnował z przewodnictwa komitetowi naukowemu konferencji i przyznał się do kłamstwa nt. katastrofy smoleńskiej, wypowiedzianego w audycji telewizyjnej^[14][15]. 4 listopada 2013, w związku z wydaniem przez uczelnianą komisję etyki opinii o przekroczeniu przez profesora norm etycznych, rektor AGH zawiesił go w działalności dydaktycznej na uczelni^[16], następnie prof. Rońda przegrał wytoczony w tej sprawie uczelni proces^[17]. W 2017 Sąd Okręgowy w Krakowie zdecydował, że ma zostać przeproszony przez rektora AGH za naruszenie dóbr osobistych^[18]. Wyrok ten został zmieniony na rzecz uczelni przez Sąd Apelacyjny w Krakowie, a wniosek prof. Rońdy o jego kasację oddalony przez Sąd Najwyższy^[19]. Był członkiem komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013 i 2014^[20][21][22].

Jacek Rońda był doradcą ministra nauki w rządzie Sojuszu Lewicy Demokratycznej Michała Kleibera ds. offsetu związanego z zakupem przez Polskę samolotów F-16^[23]. W czasach PRL-u należał do PZPR^[24][25].

• Rozwiązania dynamicznych zagadnień początkowo-brzegowych w teorii lepkoplastyczności (1979)
• Niestacjonarne zagadnienia kontaktowe (1990)
• Spline’y w zagadnieniach dwuwymiarowych (wraz z Z. Iwanowem i J. Bauerem) (1993)
• Models of plasma arc welding (2007)
• Finite Element Model of Thermo-mechanical-metallurgical Processes (wraz z G.J. Oliverem) (2007)

• Jacek Rońda, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2012-05-26] .
• Jacek Rońda, [w:] baza ORCiD [dostęp 2026-02-04]
• Jacek Rońda [w:] baza AGH [dostęp 2026-4-6]