Jacques Martin (rysownik)

W 1929 wraz z rodziną przeprowadził się w okolice Paryża. Jego ojciec, pilot Pierre Martin, zginął w katastrofie lotniczej w 1932. Przyszły rysownik wychowywał się częściowo w szkołach z internatem, rozwijając pasje do historii, malarstwa, rzeźby i komiksów. Wpływ na jego wrażliwość graficzną wywarli m.in. Canaletto, Jacques-Louis David oraz J.M.W. Turner, a w świecie komiksu – Hergé, Edgar P. Jacobs i Alex Raymond^[1].

Studiował inżynierię w Erquelinnes, a następnie w Lyonie, gdzie zdobył solidne podstawy perspektywy i rysunku technicznego. Podczas II wojny światowej pracował w przemyśle lotniczym, a od 1942 publikował pierwsze komiksy pod pseudonimem Jam. W latach 1943-1945 pracował przymusowo w zakładach Messerschmitta, dokumentując ten czas licznymi rysunkami^[1].

Po wojnie próbował swoich sił w animacji, lecz szybko wybrał komiks. Wyjechał do Belgii – centrum europejskiego rynku komiksowego – gdzie zyskał pierwsze zlecenia ilustratorskie. Tworzył humorystyczne i realistyczne serie dla belgijskiej prasy, m.in. Le Hibou Gris oraz Le Sept de Trèfle. W latach 40. współpracował z Henri Leblicqiem, podpisując wspólne prace pseudonimem Marleb^[1].

Dla magazynu „Bravo!" stworzył m.in. Monsieur Barbichou oraz cykl o Indianinie Oeuil-de-Perdrix. Równolegle publikował w „Wrill” i innych czasopismach^[1].

W 1948 rozpoczął współpracę z magazynem „Tintin”. Tam też zadebiutowała jego najsłynniejsza seria – Alix l’Intrépide. Główny bohater, młody Gal Alix, podróżuje przez świat starożytnego Rzymu. Początkowo twórczości Martina nie wróżono sukcesu, lecz szybko zdobyła ona popularność, a każda kolejna odsłona była coraz dojrzalsza graficznie i narracyjnie^[1].

W 1949 po raz pierwszy pojawił się Enak, który stał się nieodłącznym towarzyszem Alixa^[1].

Po 1988 część prac rysunkowych przejęli następcy – Jean Pleyers, Rafael Moralès, Christophe Simon i inni. Od 2013 głównym rysownikiem jest Marc Jailloux. Seria doczekała się licznych spin-offów, w tym edukacyjnych Les Voyages d’Alix, kontynuacji Alix Senator oraz prequelu Alix Origines^[1].

W 1952 Martin stworzył drugi wielki cykl – Lefranc, którego bohaterem jest reporter Guy Lefranc, zmagający się z problemami politycznymi czasów zimnej wojny. Redakcja „Tintin” była początkowo sceptyczna wobec równoległego rozwoju dwóch serii, jednak Lefranc szybko zdobył popularność czytelników^[1].

Seria, utrzymana w konwencji realizmu przygodowego, wyróżnia się licznymi odniesieniami do współczesnej historii i geopolityki. Jej wieloletnim antagonistą jest Axel Borg^[1].

Od lat 70. większość prac graficznych przejęli uczniowie Martina – m.in. Bob De Moor, Gilles Chaillet, Francis Carin i Christophe Simon. Po 2006 roku Martin pozostawał jedynie konsultantem scenariuszy^[1].

W latach 1953–1972 Martin należał do zespołu Studio Hergé, gdzie współtworzył tła oraz modernizował starsze odcinki serii Przygody Tintina i Jo, Zette et Jocko. Brał udział w tworzeniu klasycznych albumów, takich jak Afera Lakmusa, Tintin w Tybecie czy Lot 714 do Sydney^[2]. Wniósł tam wkład koncepcyjny i techniczny, m.in. w projekt fikcyjnego samolotu Carreidasa^[1].

Od 1984 mieszkał w Szwajcarii. W latach 90. pogarszający się wzrok zmusił go do rezygnacji z rysowania, choć nadal tworzył scenariusze i konsultował rozwój swoich serii^[1]. Zmarł 21 stycznia 2010 w Orbe w wieku 88 lat^[3].