James O. Richardson
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1902–1947 |
| Formacja | |
James Otto Richardson (18 września 1878 – 2 maja 1974) – amerykański admirał, od stycznia 1940 do lutego 1941 roku dowódca Floty Pacyfiku, zdymisjonowany po konflikcie z prezydentem Rooseveltem na tle przeniesienia floty z Zachodniego Wybrzeża do Pearl Harbor.
Do 1919 roku służył na stanowisku dowódczym na pancerniku USS „Nevada” (BB-36), następnie na kanonierce USS „Asheville” (PG-21), pod koniec zaś lat 20. dowodził dywizjonem niszczycieli. W styczniu 1931 roku objął dowództwo nowego ciężkiego krążownika USS „Augusta” (CA-31). W latach 1933–1934 uczęszczał do Naval War College, w czerwcu zaś 1937 roku został asystetem szefa operacji morskich adm. Williama Leahy'ago. Odpowiedzialny w Waszyngtonie był wówczas m.in. za poszukiwania zaginionej nad Pacyfikiem pionierki lotnictwa Amelii Earhart oraz dochodzenie w sprawie USS „Panay”. Rok później został szefem Biura Nawigacji. W czerwcu 1939 roku został dowódcą sił pancerników US Navy.
W styczniu 1940 roku został mianowany dowódcą Floty Pacyfiku, w tej roli wypełniał dowódcze zadania podczas manewrów Fleet Problem XXI, zakończonych decyzją prezydenta o pozostawieniu trzonu Floty Pacyfiku w Pearl Harbor. Admirał Richardson ostro sprzeciwiał się decyzji Roosevelta, podnosząc że baza w Pearl Harbor nie jest przygotowana logistycznie na obsługę tak dużego ugrupowania okrętów, ucierpi też na tym poziom szkolenia we flocie[1]. Wbrew wielu relacjom, Richardson nie obawiał się japońskiego ataku na Naval Station Pearl Harbor. Jak stwierdził w powojennym śledztwie, w czasie sprawowania dowództwa w Pearl Harbor, nie wydał rozkazu postawienia zagród przeciwtorpedowych, gdyż nie wierzył w możliwość przeprowadzenia skutecznego ataku torpedowego w tym porcie[1].
Admirał udał się między innymi do Białego Domu i wprost oświadczył prezydentowi, że „starsi oficerowie marynarki nie mają zaufania co cywilnego przywództwa kraju”[2]. Co było tym większą zniewagą dla prezydenta, że Roosevelt – były Asystent Sekretarza Marynarki – uważał się za człowieka marynarki. W konsekwencji, w lutym 1941 roku Roosevelt zdymisjonował Richardsona i zastąpił go adm. Husbandem Kimmelem[2].
Przypisy
Bibliografia
- Gordon W. Prange: At Dawn We Slept: The Untold Story of Pearl Harbor. Penguin Books, 1982. ISBN 0-14-015734-4.
- Craig Symonds: Nimitz at War: Command Leadership from Pearl Harbor to Tokyo Bay. Oxford University Press, 2022. ISBN 0-19-006236-3.