Jameson Adams

Kiedy ekspedycja musiała czekać na zamarznięcie morza między bazą założoną na Cape Royds na Wyspie Rossa a Hut Point na stałym lądzie, nadarzyła się okazja wejścia na Erebus (3794 m n.p.m.)^[17] – najwyższy szczyt Wyspie Rossa. Shackleton powierzył kierownictwo wyprawy Adamsowi^[17]. Utworzono dwie grupy – zespół wyznaczony do wejścia na szczyt prowadzony przez Edgewortha Davida (1858–1934)^[18]  z Douglasem Mawsonem (1882–1958) i Alistairem Mackay’em (1878–1914) oraz grupę wsparcia dowodzoną przez Adamsa, z Eric’iem Marshallem (1879–1963) i Philipem Brocklehurstem (1887–1975)^[17]. Adams otrzymał zezwolenie Shackletona na podjęcie ataku na szczyt jeśli warunki by na to pozwalały^[17]. Uczestnicy nie mieli ani doświadczenia wspinaczkowego ani odpowiedniego wyposażenia^[19] . Raki wykonano samodzielnie dzień przed wyjściem ekspedycji^[20].

Pierwszy obóz założono na wysokości 820 m n.p.m., drugi na 1720 m n.p.m., gdzie Adams podjął decyzję o dołączeniu do grupy Davida^[17]. W miejscu drugiego obozu zostawiono sanie, maszty do namiotów i większość prowiantu^[17]. Adams i Brocklehurst wspinali się bez raków^[21]. Trzeci obóz powstał na wysokości 2670 m n.p.m., gdzie z powodu śnieżycy wspinacze spędzili dwa dni^[17]. Brocklehurst wskutek nagłego podmuchu wiatru spadł w przepaść, lecz udało mu się wydostać i wrócić do namiotu^[17]. 9 marca 1908 roku wyprawa dotarła na krawędź krateru, a kolejny czwarty obóz założono na wysokości 3475 m n.p.m., gdzie z powodu odmrożenia stóp Brocklehurst musiał pozostać na czas eksploracji szczytu ^[17]. Przebadano dno krateru, odkrywając grudy zastygłej lawy i fumarole^[22]. 10 marca zaatakowano szczyt – na wysokości 3785 m n.p.m. odkryto kolejny, mniejszy krater, wykonano zdjęcia i pobrano próbki^[22]. Wyprawa nie wracała tą samą trasą – odkryto długie, łagodnie nachylone, oblodzone stoki, po których najpierw spuszczano ekwipunek a potem „zjeżdżano”^[22]. W ten sposób grupa pokonała 1500 m w niecałe 4 godziny, następnie zostawiła cięższy sprzęt w pierwszym obozie i dotarła do bazy na Cape Royds^[22].

Wejście na Erebus było pierwszym znaczącym osiągnięciem alpinizmu na terenie Antarktydy^[17] – Adams, David, Mackay, Marshall i Mawson byli pierwszymi zdobywcami w historii szczytu na Antarktydzie^[19] .

Adams, obok Franka Wilda (1873–1939) i Erica Marshalla (1879–1963), był członkiem Grupy Południowej, dowodzonej przez Shackletona^[23] . 29 października 1908 roku grupa wyruszyła z bazy w kierunku bieguna południowego^[23] . Przetrawersowano Barierę Rossa i odkryto przejście przez góry przez Lodowiec Beardmore’a na Płaskowyż Polarny^[23] . Grupa osiągnęła 88°23′S 192°E i znalazła się ok. 180 km od celu^[24] – wówczas był to najdalej na południe wysunięty punkt, do którego dotarł człowiek^[23] . 9 stycznia 1909 roku o godz. 9.00 rano zatknięto w lód brytyjską flagę, zakopano mosiężny pojemnik z okolicznościowymi znaczkami od rządu Nowej Zelandii i wykonano dwa zdjęcia dokumentujące osiągniecie^[25]. Z uwagi na brak wystarczającego zaopatrzenia, wyprawa musiała zawrócić^[23] . Decyzja Shackletona o odwrocie umożliwiła przeżycie wszystkich członków ekspedycji^[24].

Po powrocie do Londynu, pod koniec 1909 roku król Edward VII spotkał się ze wszystkimi członkami ekspedycji nadając tytuł szlachecki Shackletonowi i przyznając wszystkim członkom grupy lądowej srebrne Medale Polarne^[26]. W trakcie wyprawy Adams prowadził dziennik, który uległ zniszczeniu w pożarze podczas II wojny światowej^[1] .

Kiedy Robert Falcon Scott (1868–1912) zaprosił Adamsa do udziału w wyprawie na biegun południowy, ten odmówił, argumentując, że już raz zrobił wszystko co w jego mocy, by zdobyć biegun^[27]. Nie brał już nigdy więcej udziału w ekspedycjach polarnych i nie opublikował własnej relacji z wypraw Nimrod, wstąpił do Civil Service i został mianowany szefem północno-wschodniego wydziału urzędu pracy^[1] . Adams stworzył od podstaw sieć biur urzędów pracy we wszystkich większych ośrodkach w Yorkshire i East Midlands – prawie 80 miastach^[28]. W 1914 roku ożenił się z Phebe Carnac Thompson Fisher^[29] .

Podczas I wojny światowej Adams został powołany do Royal Navy, służył jako adiutant admirała Horace’a Hooda (1870–1916)^[29] . Wykonywał specjalne prace dla Ministerstwa ds. uzbrojenia^[1] . Podczas działań we Flandrii dowodził baterią morskich dział oblężniczych^[1] . Ranny w głowę powrócił do domu w 1917 roku^[1] . Za zasługi na froncie został odznaczony Orderem Wybitnej Służby i francuskim Krzyżem Wojennym^[1] .

Adams wrócił do ministerstwa pracy, dla którego pracował do 1935 roku^[1] . Następnie objął funkcję sekretarza fundacji charytatywnej króla Jerzego V Jubilee Trust for Youth, która zbierała środki na pomoc ludziom w potrzebie^[1] . W 1928 roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego^[29] .

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku został oddelegowany do urzędu Contraband Control Service w Adenie w Jemenie, a później na Gibraltarze^[29] . Po wojnie powrócił na stanowisko w fundacji, które piastował do przejścia na emeryturę w 1948 roku^[1] .

Na emeryturze pozostał aktywny i pracował w szpitalu (ang. King Edward VII's Hospital)^[1] . Zmarł 30 kwietnia 1962 roku w Londynie^[1] .