Jan Drecki

Jan Drecki

Data i miejsce urodzenia	2 czerwca 1888 Miłosław
Data i miejsce śmierci	15 stycznia 1970 Gniewkowo
Miejsce spoczynku	cmentarz parafialny w Gniewkowie
Zawód, zajęcie	lekarz, żołnierz, działacz społeczny
Edukacja	Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu
Partia	Stronnictwo Narodowe
Rodzice	Franciszek Drecki Kazimiera z domu Szymańska
Małżeństwo	Maria Hoffman
Dzieci	Janina
Odznaczenia

Jan Drecki (ur. 2 czerwca 1888 w Miłosławiu, zm. 15 stycznia 1970 w Gniewkowie) – polski lekarz, doktor medycyny, kapitan Wojska Polskiego, uczestnik Powstania Wielkopolskiego oraz działacz społeczny.

Jan Drecki urodził się 2 czerwca 1888 w Miłosławiu jako syn budowniczego Franciszka i Kazimiery z domu Szymańskiej. Ukończył szkołę powszechną w Miłosławiu. W latach 1899–1905 uczęszczał do Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Następnie do Gimnazjum w Gnieźnie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Studiował medycynę w Lipsku, Berlinie i Kilonii^[1][2].

1 kwietnia 1910 rozpoczął służbę wojskową w 106 Królewskim Pułku Piechoty w Lipsku jako ochotnik. Zdał egzamin lekarski 24 stycznia 1917, a dyplom doktora medycyny uzyskał 10 kwietnia tego samego roku. Ożenił się z Marią Hoffman, z którą miał córkę Janinę. W grudniu 1918 został zwolniony z Armii Pruskiej, a 4 stycznia 1919 ochotniczo wstąpił do 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich i został przydzielony do sztabu gen. Grudzielskiego. Brał udział w powstaniu wielkopolskim jako naczelny lekarz 3 Pułku Wielkopolskiego w stopniu kapitana. Organizował m.in. szpital powstańczy w Kcyni podczas bitwy o Szubin. Przeszedł cały szlak bojowy pułku. Na froncie polsko-bolszewickim walczył w ramach Wielkopolskiej Ochotniczej Kampanii Sanitarnej. Od 20 grudnia 1920 pracował w szpitalu wojskowym Czerwonego Krzyża w Pruszkowie. Zdemobilizowany w 1924^[1][2].

Pracował jako lekarz cywilny w Trzemesznie, skąd w 1927 trafił do Gniewkowa. Był lekarzem Ubezpieczalni Społecznej. W 1928 wstąpił do Stronnictwa Narodowego, a w 1931 został wiceprezesem gniewkowskiego koła SN. Był prezesem Towarzystwa Powstańców i Wojaków, a także prezesem Akcji Katolickiej. W 1930 został członkiem Komisji Rewizyjnej i Sądu Honorowego TG „Sokół”. Był także prezesem koła Polskiego Związku Zachodniego. Dalszą część swojego życia doktor Jan Drecki związał z oddanym w Gniewkowie do użytku w 1931 Domem Dziecka^[1][2].

W 1939 doktor Jan Drecki został zmobilizowany i uczestniczył w kampanii wrześniowej. Pod Warszawą dostał się do niewoli i do 1940 był internowany. Działał w Armii Krajowej, organizując pomoc sanitarną dla partyzantów. Pracował też w Zakładzie dla Umysłowo Chorych w Tworkach. Okupację przepracował w podwarszawskich Błoniach^[1][2].

Po wojnie wrócił do Gniewkowa, od 1949 pracując jako kierownik Ośrodka Zdrowia. Sprawował wciąż opiekę lekarską nad dziećmi z Państwowego Domu Małego Dziecka. Działał społecznie m.in. w: Polskim Czerwonym Krzyżu, Lidze Obrony Kraju, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Związku Inwalidów Wojennych^[1][2].

Jan Drecki zmarł 15 stycznia 1970 w Gniewkowie. Został pochowany na cmentarzu parafialnym przy kościele św. Mikołaja.

• Złoty Krzyż Zasługi^[2]
• Wielkopolski Krzyż Powstańczy^[2]
• Medal 700–lecia Miasta Gniewkowa^[2]
• Odznaka Wzorowego Pracownika Służby Zdrowia^[2]

• 27 maja 2021 Rada Miejska Gniewkowa nadała mu tytuł „Honorowego Obywatela Gminy Gniewkowo”^[2].
• Od 2021 Szkoła Podstawowa nr 2 w Gniewkowie nosi imię doktora Jana Dreckiego^[3].
• Od 1984 jedna z ulic Gniewkowa nosi imię Jana Dreckiego^[2].
• W dniu 80 rocznicy powstania Armii Krajowej na cmentarzu w Gniewkowie odbyła się uroczystość oznakowania grobu doktora Jana Dreckiego emblematem Żołnierza Armii Krajowej^[4].