Jan Gorzelańczyk

Jan Gorzelańczyk

Zdjęcie Jana Gorzelańczyka (1967)
Data i miejsce urodzenia	13 stycznia 1926 Lwówek
Data śmierci	17 sierpnia 2013
Ambasador PRL w Malezji
Okres	od 1985 do 1990
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Zygmunt Łyszczek
Następca	Andrzej Żor
Odznaczenia

Jan Gorzelańczyk (ur. 13 stycznia 1926 w Lwówku Wielkopolskim, zm. 17 sierpnia 2013) – polski dyplomata i funkcjonariusz organów bezpieczeństwa, ambasador PRL w Malezji (1985–1990).

Syn Marianny i Franciszka. W latach 1945–1956 był funkcjonariuszem organów bezpieczeństwa Polski Ludowej: od kwietnia do grudnia 1945 był referentem w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Nowym Tomyślu, od 1945 do 1950 pracował na stanowiskach od referenta do starszego refenta – p.o. kierownika w Wojewódzkim Urzedzie Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu, od 1950 do 1956 pełnił funkcję kierownika i zastępcy naczelnika w Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego oraz w Komitecie do spraw Bezpieczeństwa Publicznego^[1]. Następnie (do 1988) był funkcjonariuszem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL, w tym w większości na etatach niejawnych (doszedł do stopnia pułkownika)^[1]. Doszedł do stanowiska naczelnika w Departamencie I MSW (wywiad cywilny)^[1]. Od 1945 do 1950 brał udział w zwalczaniu podziemia antykomunistycznego^[1]. W 1950 ukończył studia na Wydziale Socjologii Uniwersytetu Poznańskiego. W 1951 odbył sześciomiesięczny kurs aktywu kierowniczego MBP, a w 1958 ukończył Dwuletnią Szkołę Departamentu I MSW^[1]. W 1961 został absolwentem Szkoły Głównej Służby Zagranicznej. W latach 1976–1979 był zastępcą komendanta Ośrodka Kształcenia Kadr Wywiadu MSW oraz kierownikiem cyklu nauk operacyjnych w tym ośrodku.

Rónolwegle z pracą w organach bezpieczeńswa rozpoczął karierę w innych instytucjach administracji publicznej PRL. W latach 1956–1965 pracował w Wydziale Zagranicznym Głównego Komitetu Kultury Fizycznej oraz w Komitecie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. Był delegowany służbowo m.in. do Finlandii, Czechosłowacji, Belgii i NRD^[1]. Od 1966 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych PRL. Był między innymi konsulem w Konsulacie Generalnym PRL w Sydney (1966–1970), I sekretarzem Ambasady PRL w Szwecji, konsulem generalnym PRL w Sztokholmie (1970–1976), dyrektorem Departamentu Łączności w MSZ (1979–1985). W latach 1985–1990 ambasador PRL w Malezji. Przez kilkadziesiąt lat, jako funkcjonariusz Departamentu I MSW, podczas wypełniania oficjalnych funkcji dyplomatycznych na placówkach zagranicznych był jednocześnie rezydentem wywiadu cywilnego^[1].

Członek Polskiej Partii Robotniczej (1945–1948) i PZPR (od 1948). Od 1979 do 1981 był członkiem Komitetu Zakładowego PZPR w MSZ^[2].

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Brązowy Krzyż Zasługi
• Medal 10-lecia Polski Ludowej
• Medal 30-lecia Polski Ludowej
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
• Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
• Złota Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”
• Odznaka honorowa „Zasłużony Pracownik Państwowy”
• Odznaka „Zasłużony Pracownik Służby Dyplomatyczno – Konsularnej”
• Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”

• Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 343
• Informacje w BIP IPN
• Skany dokumentów pozyskane z prywatnej kolekcji