Jan Grabowski (harcerz)
| Data i miejsce urodzenia |
30 grudnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
wiosna 1940 |
| Stopień instruktorski | |
| Organizacja harcerska | |
| Przewodniczący Naczelnego Sądu Harcerskiego | |
| Okres sprawowania |
od po 1930 |
| członek Głównej Kwatery Harcerzy | |
Jan Eugeniusz Grabowski (ur. 30 grudnia 1897 w Słupcy, zm. wiosną 1940 w USRR) – polski sędzia, oficer, instruktor harcerski, harcmistrz, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Edmunda Antoniego i Marii Elżbiety z Lipińskich. Początkowo uczył się w szkole handlowej w Koninie, jednak po wybuchu I wojny światowej był zmuszony do przeniesienia się do Kijowa, a później do Białej Cerkwi, gdzie ukończył gimnazjum. Rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Kijowskim. W 1918 roku wrócił do Warszawy, gdzie zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach pracował jako sędzia, początkowo w Bielsku Podlaskim. 30 czerwca 1929 został przeniesiony ze stanowiska sędziego okręgowego śledczego Sądu Okręgowego w Warszawie z siedzibą w Grójcu na stanowisko sędziego okręgowego śledczego Sądu Okręgowego w Warszawie z siedzibą w Warszawie[1]. W 1936 roku uzyskał stopień doktora praw[2].
25 marca 1927 został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 782. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3][4]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział do 30 pułku piechoty w Warszawie[5].
Większość życia oddał harcerstwu. Już w czasie studiów został członkiem Naczelnictwa Harcerskiego w Kijowie i jego delegatem na zjazd połączeniowy ZHP 1 listopada 1918 roku. Od tego momentu był członkiem Naczelnej Rady Harcerskiej i Głównej Kwatery Harcerzy (od co najmniej 1919 roku[6]). Wraz z Franciszkiem Brzezińskim opracował i opublikował w 1925 roku Harcerski Kodeks Honorowy, w którym m.in. wykluczono pojedynki w harcerskim postępowaniu honorowym[2]. Po 1930 roku był m.in. Przewodniczącym Naczelnego Sądu Harcerskiego (co najmniej do 1937 roku[7]).
Według Tadeusza Strumiłły (w 8. tomie PSB wydanym w 1960 roku) Jan Grabowski po 1939 roku zaginął bez wieści, według Hausnera i Wierzbickiego[8] zginął w Charkowie, choć jego nazwisko nie znajduje się w charkowskiej Księdze cmentarnej[9].
W 1928 roku ożenił się z Wandą Babicką[2].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Monitor Polski nr 239, s. 2, Ruch służbowy w Ministerstwie Sprawiedliwości. 1929-10-16. [dostęp 2025-11-23].
- 1 2 3 Strumiłło 1960 ↓, s. 495.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927, s. 109.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 45.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 470.
- ↑ Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 81 (1919), Warszawa: Archiwum Akt Nowych.
- ↑ Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 382 (1937), Warszawa: Archiwum Akt Nowych.
- ↑ Publikacje: Wojciech Hausner, Marek Wierzbicki, Sto lat harcerstwa – publikacja w formacie epub, pdf i mobi [online], pamięć.pl – Portal Edukacyjny Instytutu Pamięci Narodowej, s. 28 [dostęp 2017-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-05].
- ↑ Księga cmentarna – Charków, Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003, ISBN 83-916663-5-2 [zarchiwizowane z adresu 2016-04-04].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Tadeusz Strumiłło: Grabowski Jan Eugeniusz. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 8. Wrocław – Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii – Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1960, s. 495., reprint wydany przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1990, ISBN 83-04-03491-3