Jan Kalenkiewicz

Jan Kalenkiewicz (ur. 4 czerwca 1875 w Grodnie, zm. 10 czerwca 1960 w Warszawie^[1]) – polski ziemianin, agronom, polityk i działacz społeczny, poseł na Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego^[2].

W 1894 zdał maturę w Gimnazjum Ojców Jezuitów w Chyrowie^[3]. W 1897 ukończył studia na Wydziale Agronomicznym Uniwersytetu w Halle^[4][5].

Na początku XX wieku pracował jako urzędnik w Ubezpieczeniach Rządowych^[6]. Brał udział w I Zjeździe Pracowników Ubezpieczeń Państwowych w Królestwie Polskim, w którego prezydium zasiadł^[7].

W czasie I wojny światowej był prezesem Bystrzyckiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny. W tym okresie utrzymywał we własnym majątku w Trokienikach przytułek dla sierot^[8]. 24 maja 1917 podpisał deklarację do Kanclerza Rzeszy w sprawie utworzenia polskiego państwa na Wileńszczyźnie^[9]. Należał do Polskiego Niepodległościowego Związku Litwy^[10]. Był w ramach niego członkiem Komitetu Wykonawczego^[11]. W 1918 został ochotnikiem w oddziałach Samoobrony Wileńskiej majora Jerzego Dąbrowskiego, z którym odbył całą kampanię^[8].

Należał do Wileńskiej Rady Ekonomicznej, Związku Ziemian w Wilnie i Wileńskiego Towarzystwa Rolniczego. Pełnił funkcję wiceprezesa Związku Kółek Rolniczych w Wilnie^[12]. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie^[13]. W 1921 był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Ruchu Motorowego^[14]. Należał do grona współzałożycieli Wileńsko-Trockiego Powiatowego Banku Spółdzielczego^[15]. W wyborach w 1922 uzyskał mandat z listy państwowej nr 8 (Chrześcijański Związek Jedności Narodowej). W Sejmie był członkiem klubu Związku Ludowo-Narodowego. Należał do komisji rolnej i reform rolnych^[2]. Po zakończeniu kadencji Sejmu wycofał się z życia politycznego. W 1929 był członkiem sekcji ogólnej Drugiego Marszu Szlakiem Batorego w dniach 29 i 30 czerwca^[16]. W latach 30. pracował jako klasyfikator gruntów w Galicji Wschodniej^[5]. Był autorem wielu artykułów o tematyce ekonomiczno-gospodarczej w prasie codziennej i fachowej^[8].

Na początku II wojny światowej mieszkał w Kolbuszowej^[17][18]. Pod koniec wojny powrócił na Wileńszczyznę i został administratorem majątku^[5].

Zmarł w 1960. Został pochowany na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu (kwatera A/0/107)^[19].

Był synem Jana, ziemianina, i Zofii z Ołdakowskich. Ożenił się z Heleną z Zawadzkich. Miał z nią dwóch synów: Macieja (podpułkownika WP, hubalczyka, cichociemnego) i Wojciecha (porucznika WP) oraz córkę Annę (historyk), żonę rusycysty prof. Anatola Mirowicza^[20].